វត្ថុរបស់ឥន្ទ្រិយទាំងឡាយបែរចេញពីបុគ្គលដែលស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែការស្រេកឃ្លានរបស់គេនៅសេសសល់។ ការឃើញពិតប្រាកដខ្ពស់បំផុត ការស្រេកឃ្លាននោះក៏រលាយបាត់ដែរ។

**២.៥៩** ទោះបីជាអ្នកដែលវៀរចាកអារម្មណ៍វិញ្ញាណក៏ដោយ អារម្មណ៍ទាំងនោះអាចរលាយបាត់ប៉ុន្តែរសជាតិ (ការចូលចិត្ត) ចំពោះវានៅតែមាន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់បុគ្គលដែលមានប្រាជ្ញាឋិតថេរនេះ សូម្បីតែរសជាតិនោះក៏រលាយបាត់ដែរ នៅពេលដែលគេបានទទួលយកការពិតដ៏ឧត្តមដោយផ្ទាល់។ **ពន្យល់៖** "អារម្មណ៍វិញ្ញាណបែរចេញពីអ្នកដែលវៀរចាករស់នៅក្នុងរាងកាយ ប៉ុន្តែរសជាតិ (ចំពោះវា) មិនបែរចេញទេ។" មនុស្សម្នាក់វៀរចាកតាមវិធីពីរ៖ (១) លះបង់អាហារដោយស្ម័គ្រចិត្ត ឬត្រូវបានបង្ខំអោយលះបង់ដោយសារជម្ងឺ និង (២) លះបង់អារម្មណ៍វិញ្ញាណទាំងអស់ ហើយអង្គុយនៅឯកកោ ពោលគឺដកវិញ្ញាណចេញពីអារម្មណ៍របស់វា។ នៅទីនេះ ពាក្យថា "អ្នកវៀរចាក" សំដៅជាពិសេសទៅលើអ្នកបដិបត្តិដែលដកវិញ្ញាណរបស់គេចេញពីអារម្មណ៍។ នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកជម្ងឺ គំនិតនេះនៅតែមាន៖ "ខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបាន? រាងកាយខ្ញុំគ្មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលទានអ្វីម្យ៉ាងទេ ខ្ញុំគ្មានជម្រើសក្នុងការនេះទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំជាសះស្បើយ ហើយកម្លាំងត្រឡប់មករាងកាយវិញ ពេលនោះខ្ញុំនឹងសោយសុខពីអារម្មណ៍ទាំងនោះ។" ដូច្នេះ អារម្មណ៍នៃរសជាតិ (សេចក្តីជាប់ជំពាក់) នៅតែស្ថិតនៅក្នុងគាត់។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ នៅពេលដែលវិញ្ញាណត្រូវបានដកចេញពីអារម្មណ៍ អារម្មណ៍ទាំងនោះរលាយបាត់ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍ខាងក្នុងនៃរសជាតិ គឺការយល់ឃើញពីសេចក្តីសុខក្នុងអារម្មណ៍ នៅក្នុងអ្នកបដិបត្តិ មិនងាយនឹងរលាយបាត់ទេ។ សម្រាប់អ្នកបដិបត្តិទាំងនោះដែលគ្មានសេចក្តីជាប់ជំពាក់ធម្មជាតិចំពោះអារម្មណ៍ ហើយមានសេចក្តីមិនជាប់ជំពាក់ខ្លាំងក្លា អារម្មណ៍នៃរសជាតិនេះក៏រលាយបាត់ទៅផង សូម្បីតែនៅក្នុងដំណាក់កាលនៃការបដិបត្តិខាងឯព្រហ្មវិហារ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការពោលនេះត្រូវបានធ្វើឡើងសម្រាប់អ្នកបដិបត្តិទាំងនោះដែលកំពុងព្យាយាមបដិបត្តិដោយគិតគូរយ៉ាងជ្រៅជ្រះ ប៉ុន្តែគ្មានសេចក្តីមិនជាប់ជំពាក់ខ្លាំងក្លា។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីលះបង់អារម្មណ៍ហើយ អារម្មណ៍នៃរសជាតិរបស់ពួកគេក៏មិនរលាយបាត់ដែរ។ "ប៉ុន្តែសម្រាប់គាត់ សូម្បីតែរសជាតិនោះក៏រលាយបាត់ នៅពេលឃើញព្រះដ៏ឧត្តម។" សម្រាប់បុគ្គលដែលមានប្រាជ្ញាឋិតថេរនេះ អារម្មណ៍នៃរសជាតិរលាយបាត់នៅពេលដែលគេបានទទួលយកការពិតដោយផ្ទាល់ពីព្រះ។ វាមិនមែនជាក្បួនដែលថាមនុស្សម្នាក់ក្លាយជាបុគ្គលមានប្រាជ្ញាឋិតថេរដោយសារតែអារម្មណ៍នៃរសជាតិរលាយបាត់នោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាជាក្បួនដែលថា នៅពេលដែលបានក្លាយជាបុគ្គលមានប្រាជ្ញាឋិតថេរ អារម្មណ៍នៃរសជាតិមិននៅសេសសល់ទេ។ ពាក្យថា "សូម្បីតែរសជាតិនោះ" បង្កប់ន័យថា អារម្មណ៍នៃរសជាតិស្ថិតនៅក្នុងអហង្ការរបស់អ្នកបដិបត្តិ នៅក្នុងអារម្មណ៍ "ខ្ញុំ" របស់គេ។ អារម្មណ៍នៃរសជាតិនេះផ្ទាល់ យករូបរាងក្រាស់ជាសេចក្តីជាប់ជំពាក់។ ដូច្នេះ អ្នកបដិបត្តិគួរដកយករសជាតិនេះចេញពីអហង្ការរបស់គេផ្ទាល់ ដោយគិតថា "ខ្ញុំគ្មានតម្រា ការកាន់ជំពាក់ ឬការស្រេកឃ្លាន មិនមែនជាធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំទេ។" តាមវិធីនេះ ដោយការអប់រំចិត្តអោយមានសភាពគ្មានតម្រា ឬដោយមានការសម្រេចចិត្តដើម្បីគ្មានតម្រា អារម្មណ៍នៃរសជាតិមិននៅសេសសល់ទេ ហើយនៅពេលដែលបានទទួលយកការពិតដ៏ឧត្តម រសជាតិនោះត្រូវបានលុបបំបាត់ចោលទាំងស្រុង។