2.10. ኦ ድርተራሥትራ የባራታ ዘር! በሁለቱ ሰራዊቶች መካከል ለዚያ ሐዘን የተሞላበት አርጁና ጌታ ሕሪሺኬሻ ልክ እንደሚገርመው እነዚህን (የሚቀጥሉትን) ቃላት ተናገረ።
አስተያየት፦ "ከዚያ ሕሪሺኬሻ ለሐዘኑ እነዚህን ቃላት ተናገረው።" አርጁና ቀደም ብሎ ታላቅ ድፍረትና ትጉህነት በማሳየት ጌታን ሰራዊቶቹን እንዲያይ ሰረገላውን በሁለቱ ሰራዊቶች መካከል እንዲቀመጥ ለማድረግ ለመነው። አሁን ግን በትክክል በዚያው ቦታ - በሁለቱ ሰራዊቶች መካከል - አርጁና በሐዘን ውስጥ ጠለቀ! በትክክል የሚፈጸመው የመጣበትን ዓላማ መሠረት በማድረግ ለጦርነት ዝግጁ እንዲሆን ነበር። ነገር ግን ያንን ዓላማ ትቶ አርጁና በስጋትና በሐዘን ውስጥ ተጠምዷል። ስለዚህ ጌታ አሁን ለሐዘኑ አርጁና በትክክል ከሁለቱ ሰራዊቶች መካከል ማስተማር ይጀምራል።
"ፕራሃሳን-ኒቫ" (ልክ እንደሚገርመው) ማለት የአርጁናን ስሜት ለውጥ ካየ - የመጨረሻው የመዋጋት ቆራጥነት ወደ ሐዘን እንደተቀየረ - ጌታ መስቀል እንዳለበት ስሜት የፈጠረው ማለት ነው። ሌላው ነጥብ፦ አርጁና ቀደም ብሎ (በ2.7) "እኔ መጠጊያዎ ነኝ፣ አስተምረኝ" ብሎ ተናግሯል - ማለት "እውነት መዋጋት ይገባኛል ወይስ አይገባኝም? ምን ማድረግ አለብኝ? ይህን አስተምረኝ" ማለት ነው። ነገር ግን እዚህ ጌታ ምንም ሳይናገር እራሱን በራሱ "አልዋጋም" ብሎ ወሰነ። ይህንን ካየ በኋላ ጌታ መስቀል እንዳለበት ስሜት ደረሰው። ምክንያቱም መጠጊያ ከወሰደ በኋላ "ምን ማድረግ አለብኝ ምን ማድረግ አልፈልግም" ወዘተ ማሰብ መብት የለም። የቀረው ብቸኛ መብት የመጠጊያ ሰጪው የሚያዘውን በትክክል መፈጸም ብቻ ነው። "አልዋጋም" በማለት ጌታን መጠጊያ ካደረገ በኋላ አርጁና በአንድ መንገድ ከዚያ ከመስገጃ ተመልሷል። ይህ ጌታን አስቆጠረው። "ኢቫ" (ልክ እንደ) የሚለው ቃል ግልጽ የሆነ የማስቆጠር ፍላጎት ቢነሳም ጌታ በርካታ ፈገግታ እንደተናገረ ያመለክታል።
አርጁና "አልዋጋም" ባለ ጊዜ ጌታ በቀላሉ "እንደምትፈልግ አድርግ" - "ያቴችቻሲ ታታ ኩሩ" (18.63) ሊል ይችል ነበር። ነገር ግን ጌታ ሰው በስጋትና በሐዘን በተጨነቀ ጊዜ ተግባሩን ለመወሰን አለመቻሉን እንዲሁም ተቃራኒ ነገሮችን እንደሚናገር ተረዳ። ይህ የአርጁና ሁኔታ ነበር። ስለዚህ ጌታ ለአርጁና ያለው ከፍተኛ ፍቅር ምክንያት የእርሱ ርኅራኄ ተነሳ። ጌታ የሚያደራጀው የሚፈልገው ሰው ቃላት ሳይሆን ውስጣዊ ስሜቱን ነውና። ስለዚህ የአርጁናን "አልዋጋም" የሚለውን ቃል ችላ በማለት ጌታ ማስተማሩን (ከሚቀጥለው ንግግር ጀምሮ) ይጀምራል። ጌታ በቃል ብቻ ለሚገባው ሁሉ ይቀበላል። የጌታ ልብ ለሕያዋን ምን ያህል ርኅራኄ ያለው!
"ሕሪሺኬሻ" የሚለው ቃል ጌታ የውስጥ ገዢ፣ የሕያዋን ውስጣዊ ስሜቶች ዐዋቂ መሆኑን ያመለክታል። ጌታ የአርጁናን ውስጣዊ ስሜት ያውቃል፦ እሱ "አልዋጋም" የሚለው በቤተሰብ አጥብቆ መያዝ ኃይልና መንግሥት ማግኘት ለሐዘኑ መድሀኒት አይመስለውም በማለት ነው፤ ነገር ግን እራሱን በራሱ ሲያውቅ ይህ አቋሙ አይቆይም፣ እኔም የማልከውን በትክክል ይሠራል።
"ኢዳም ቫቻህ ኡቫቻ" (እነዚህን ቃላት ተናገረ) የሚለው ሐረግ ውስጥ በቀላሉ "ኡቫቻ" (ተናገረ) ብቻ ቢባል በቂ ነበር፤ የ"ቫቻህ" (ቃላት) ትርጉም በ"ኡቫቻ" ውስጥ ስለሚገኝ ነው። ስለዚህ "ቫቻህ" መጨመር ድግምት ይመስላል። ነገር ግን በእውነቱ የድግምት ጉድለት አይደለም፤ ይልቁንም ልዩ ስሜት ይዞ ይመጣል። ጌታ ከሚቀጥለው ንግግር ጀምሮ የሚገልጸውን ጥልቀት ያለውን፣ ምስጢራዊ የሆነውን ዕውቀት ቀላልና ግልጽ በሆነ ቋንቋ ለማብራራት ትኩረት ለማድረግ እዚህ ጥቅም ላይ ውሏል።
ግንኙነት፦ የሐዘነ አርጁናን ሐዘን ለማራመድ ጌታ የሚቀጥለውን ክፍል ለማብራራት ይቀጥላል።
★🔗
