**2.18.** Αυτά τα σώματα του αφθάρτου, αμέτρου και αιώνιου ενοσωματωμένου Ψυχού λέγεται ότι είναι φθαρτά. Ως εκ τούτου, ω Αργιούνα, αγωνίσου.
**Ερμηνεία:**
**«Ανάσιν»** – Αυτό που δεν υφίσταται ούτε την παραμικρή μεταβολή σε κανένα χρόνο, εξ αιτίας οποιασδήποτε αιτίας, που δεν υπόκειται σε φθορά ή μη-ύπαρξη, ονομάζεται «Ανάσι», δηλαδή άφθαρτο.
**«Απραμέγιας»** – Αυτό που δεν είναι αντικείμενο της «Πραμά» (έγκυρου μέσου γνώσης), δηλαδή που δεν είναι αντικείμενο του νου και των αισθήσεων, ονομάζεται «Απραμέγια» (αμέτρητο, πέραν της εμπειρικής αντίληψης). Ο νους και οι αίσθησεις δεν είναι έγκυρα μέσα γνώσης γι’ Αυτό· μόνο οι γραφές και οι αγίοι μεγάλοι ψυχές είναι η αρχή. Οι γραφές και οι αγίοι μεγάλοι ψυχές είναι αρχή μόνο για εκείνους που έχουν πίστη. Κάποιος δέχεται τους λόγους εκείνης της γραφής και εκείνων των αγίων στους οποίους έχει πίστη. Επομένως, αυτή η Αλήθεια είναι αποκλειστικά αντικείμενο πίστης, όχι αντικείμενο εμπειρικής απόδειξης. Οι γραφές και οι άγιοι δεν εξαναγκάζουν κανέναν να έχει πίστη σε αυτούς. Στο να έχει ή να μην έχει πίστη, ένα πρόσωπο είναι ελεύθερο. Αν έχει πίστη στους λόγους των γραφών και των αγίων, τότε αυτή η Αλήθεια είναι αντικείμενο της πίστης του· και αν δεν έχει πίστη, τότε αυτή η Αλήθεια δεν είναι αντικείμενο της πίστης του.
**«Νίτιας»** – Αυτό (το ενοσωματωμένο Ψυχή) είναι αιώνιο, πάντοτε υπάρχον. Δεν υπάρχει χρόνος που να μην Υπάρχει· δηλαδή, Υπάρχει πάντα, σε όλους τους χρόνους.
**«Ανταβάντα ιμέ ντεχά ουκτάχ σαρίριναχ»** – Όλα τα σώματα σε ολόκληρο τον κόσμο που ανήκουν σε αυτό το άφθαρτο, αμέτρητο και αιώνιο ενοσωματωμένο Ψυχή λέγεται ότι είναι φθαρτά. Η υπονοούμενη σημασία του να τα ονομάζει φθαρτά είναι ότι φθείρονται κάθε στιγμή. Σε αυτά, δεν υπάρχει τίποτα παρά φθορά· μόνο φθορά επί φθορά.
Στα παραπάνω λόγια, ο ενικός χρησιμοποιείται για το «ενοσωματωμένο Ψυχή» και ο πληθυντικός για τα «σώματα». Ένας λόγος για αυτό είναι ότι κάθε ζωντανό ον έχει τρία σώματα: το χονδρό, το λεπτό και το αιτιατό. Ένας άλλος λόγος είναι ότι το ίδιο αυτό ενοσωματωμένο Ψυχή διαπερνά όλα τα σώματα σε ολόκληρο το σύμπαν. Αργότερα, στο εικοστό τέταρτο στίχο, θα περιγραφεί επίσης ως «σαρβαγκάταχ» (πανταχού παρών). Αυτό το ενοσωματωμένο Ψυχή είναι άφθαρτο, και όλα τα σώματα που λέγεται ότι ανήκουν σ’ Αυτό είναι φθαρτά. Όπως κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει το άφθαρτο, ομοίως, κανείς δεν μπορεί να κάνει το φθαρτό άφθαρτο. Η φθαρτή φύση του φθαρτού θα παραμείνει αιώνια· δηλαδή, η καταστροφή του είναι βέβαιη.
**Ιδιαίτερο Σημείο:**
Εδώ, η δήλωση «ανταβάντα ιμέ ντεχά» σημαίνει ότι όλα αυτά τα σώματα που βλέπονται είναι εντελώς φθαρτά. Αλλά ποιανού είναι αυτά τα σώματα; «Νίτιας», «Ανάσιν» – Αυτά τα σώματα ανήκουν στο Αιώνιο, στο Άφθαρτο. Η υπονοούμενη σημασία είναι ότι η Αιώνια Αρχή, που ποτέ δεν καταστρέφεται, τα έχει θεωρήσει ως δικά της. Το να τα θεωρεί δικά της σημαίνει: Έχει τοποθετήσει τον Εαυτό της στο σώμα και έχει τοποθετήσει το σώμα μέσα στον Εαυτό της. Τοποθετώντας τον Εαυτό της στο σώμα, προκύπτει η «αχάμτα» (η αίσθηση του «εγώ»)· και τοποθετώντας το σώμα μέσα στον Εαυτό της, προκύπτει η «μαμάτα» (η αίσθηση του «δικό μου»).
Όπου τοποθετεί τον Εαυτό της, εκεί προκύπτει η αίσθηση του «εγώ»· για παράδειγμα: τοποθετώντας τον Εαυτό της στον πλούτο, τότε «είμαι πλούσιος»· τοποθετώντας τον Εαυτό της σε ένα βασίλειο, τότε «είμαι βασιλιάς»· τοποθετώντας τον Εαυτό της στη μάθηση, τότε «είμαι μορφωμένος»· τοποθετώντας τον Εαυτό της στη νόηση, τότε «είμαι νοήμων»· τοποθετώντας τον Εαυτό της στις τελειότητες, τότε «είμαι τελειωμένος»· τοποθετώντας τον Εαυτό της στο σώμα, τότε «είμαι το σώμα»· και ούτω καθεξής.
Όπου τοποθετεί πράγματα μέσα στον Εαυτό της, εκεί προκύπτει η αίσθηση του «δικό μου»· για παράδειγμα: τοποθετώντας την οικογένεια μέσα στον Εαυτό της, τότε «η οικογένεια είναι δική μου»· τοποθετώντας τον πλούτο μέσα στον Εαυτό της, τότε «ο πλούτος είναι δικός μου»· τοποθετώντας τη νόηση μέσα στον Εαυτό της, τότε «η νόηση είναι δική μου»· τοποθετώντας το σώμα μέσα στον Εαυτό της, τότε «το σώμα είναι δικό μου»· και ούτω καθεξής.
Όλες οι τροποποιήσεις προκύπτουν αποκλειστικά από το να έχει κανείς την αίσθηση του «εγώ» και «δικό μου» με αψυχα αντικείμενα. Η υπονοούμενη σημασία είναι ότι όλες οι τροποποιήσεις προκύπτουν μόνο από το να μην δίνεται σημασία σε αυτή τη διάκριση ότι το σώμα και ο Εαυτός είναι χωριστά. Αλλά εκείνοι που σέβονται και δίνουν σημασία σε αυτή τη διάκριση είναι οι σοφοί. Τέτοιοι σοφοί άνθρωποι ποτέ δεν θρηνούν· γιατί έχουν τη σωστή συνειδητοποίηση ότι το Πραγματικό είναι Πραγματικό μόνο και το μη-πραγματικό είναι μη-πραγματικό μόνο.
**«Τασμάτ γιουντιάσβα»** – Ο Κύριος διατάζει τον Αργιούνα: Έχοντας κατανοήσει σωστά το Πραγματικό και το μη-πραγματικό, εσύ αγωνίσου, δηλαδή, εκτέλεσε το προωρισμένο σου καθήκον. Η υπονοούμενη σημασία είναι ότι το σώμα είναι φθαρτό και το ενοσωματωμένο Ψυχή είναι άφθαρτο. Από την προοπτική αυτών των δύο – σώματος και ενοσωματωμένου Ψυχού – ο θρήνος δεν μπορεί καν να προκύψει. Επομένως, εγκαταλείποντας τον θρήνο, αγωνίσου.
**Ιδιαίτερο Σημείο:**
Εδώ, σε αυτούς τους δύο στίχους (δέκατος έβδομος και δέκατος όγδοος), η αρχή του Πραγματικού (Σατ) έχει αναλυθεί ειδικά. Ο λόγος είναι ότι σε ολόκληρο αυτό το τμήμα, ο σκοπός του Κυρίου είναι να μεταδώσει τη γνώση του Πραγματικού μόνο. Με την απόκτηση της γνώσης του Πραγματικού, η απομάκρυνση του μη-πραγματικού συμβαίνει αυτόματα. Τότε, δεν παραμένει ούτε η παραμικρή αμφιβολία οποιουδήποτε είδους. Έτσι, έχοντας βιώσει το Πραγματικό και γίνοντας ελεύθερος από αμφιβολία, κάποιος πρέπει να εκτελεί το καθήκον του. Αυτή η ανάλυση αποδεικνύει ότι στον Γιόγκα της Γνώσης (Σάνκγια Γιόγκα) και στον Γιόγκα της Δράσης (Κάρμα Γιόγκα), δεν υπάρχει ανάγκη για κάποια συγκεκριμένη κάστα ή στάδιο ζωής. Για τη δική του ευημερία, είτε ασκεί κάποιος τον Γιόγκα της Γνώσης είτε τον Γιόγκα της Δράσης, ένα πρόσωπο έχει πλήρη ελευθερία. Ωστόσο, για τις πρακτικές κοσμικές υποχρεώσεις, οι κανονισμοί των γραφών σύμφωνα με κάστα και στάδιο ζωής είναι απολύτως απαραίτητοι. Γι’ αυτό εδώ, ενώ αναλύει το Πραγματικό και το μη-πραγματικό σύμφωνα με τον Γιόγκα της Γνώσης, ο Κύριος δίνει την εντολή να πολεμήσει, δηλαδή να εκτελέσει καθήκον-δεσμευμένη δράση.
Αργότερα, στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο, όπου περιγράφονται τα μέσα για τη γνώση, αναφέρεται επίσης: «Μη-προσκόλληση, απουσία προσκόλλησης σε γιο, σύζυγο, σπίτι, κ.λπ.» (13.9), απαγορεύοντας έτσι την προσκόλληση σε γιο, σύζυγο, σπίτι, κ.λπ. Αν μόνο οι αποχωρητές ήταν επιλέξιμοι για τον Σάνκγια Γιόγκα, τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη να διδαχθεί για το να είναι κανείς ελεύθερος από προσκόλληση σε γιο, σύζυγο, κ.λπ., γιατί οι αποχωρητές δεν έχουν γιους, συζύγους, κ.λπ., εξ αρχής.
Με αυτόν τον τρόπο, μελετώντας τη Γκίτα, τόσο ο Σάνκγια Γιόγκα όσο και ο Κάρμα Γιόγκα αποδεικνύονται ως ανεξάρτητα μέσα για την επίτευξη του Υπέρτατου Εαυτού. Δεν εξαρτώνται στο ελάχιστο από καμία κάστα ή στάδιο ζωής.
**Σύνδεση:** Μέχρι τον προηγούμενο στίχο, περιγράφηκε η κατάσταση εκείνων που γνωρίζουν το ενοσωματωμένο Ψυχή ως άφθαρτο. Τώρα, για να σταθεροποιηθεί σταθερά το ίδιο σημείο με τη μέθοδο της συμφωνίας και διαφοράς, η κατάσταση εκείνων που δεν γνωρίζουν το ενοσωματωμένο Ψυχή ως άφθαρτο περιγράφεται στον ακόλουθο στίχο.
★🔗
