**2.28:** O Bharato, wszystkie istoty przed narodzinami były nieujawnione i znów stają się nieujawnione po śmierci; ujawniają się jedynie w środku. Jakaż więc jest przyczyna dla opłakiwania?
**Komentarz:** „Istoty są nieujawnione na początku” – Wszystkie istoty (takie jak ciała), które są widziane, słyszane i postrzegane, były nieujawnione przed narodzinami, co znaczy, iż nie były widoczne. „Są nieujawnione również na końcu” – Wszystkie te istoty stają się nieujawnione po śmierci, co znaczy, iż po swej destrukcji wszystkie wnikają w „nieistnienie” i nie są już widziane. „Ujawnione jedynie w środku” – Wszystkie te istoty jawią się jako ujawnione jedynie w środku, czyli po narodzinach i przed śmiercią. Tak jak sen nie istniał przed zaśnięciem i nie pozostaje po przebudzeniu, podobnie te ciała istot były nieobecne wcześniej i będą nieobecne potem. Jednakże, choć wydają się istnieć w środku, w rzeczywistości ustawicznie przestają istnieć w każdej chwili. „Jakaż więc jest przyczyna dla opłakiwania?” – Zasada jest taka: to, co nie istnieje na początku i na końcu, nie istnieje także w środku. Ciała wszystkich istot nie istniały wcześniej i nie pozostaną potem; zatem w rzeczywistości nie istnieją także w środku. Lecz ta ucieleśniona dusza istniała wcześniej i pozostanie potem; dlatego z pewnością istnieje także w środku. Wniosek, który się wyciąga, jest taki, że ciała są zawsze nieistniejące, a ucieleśniona dusza nigdy nie jest nieistniejąca. Stąd nie może być żalu ani dla jednych, ani dla drugich.
★🔗
