**2.53** Όταν ο νους σου, αφού ταραχθεί από συγκρούσεις των γραφών, σταθεροποιηθεί και ακλόνητα εδραιωθεί στο Υπέρτατο Εαυτό, τότε θα επιτύχεις τη Γιόγκα.
**Ερμηνεία:** [Ακόμη κι αφού διασχίσει τον βάλτο της κοσμικής προσκόλλησης, παραμένει η απάτη που πηγάζει από διάφορες αντιφατικές απόψεις των γραφών. Για να το διασχίσει αυτό, ο Κύριος δίνει έμπνευση σε αυτό το εδάφιο.]
«Όταν η κατανόησή σου, που μπερδεύτηκε ακούγοντας διάφορες γραφές... τότε θα επιτύχεις τη Γιόγκα» — Στο νου του Αρτζούνα υπάρχει αυτή η σύγκρουση των γραφών (σρούτι-βιπρατιπάττι): δεν είναι πρέπον να καταστρέψει τους πρεσβύτερους και την οικογένειά του, ούτε είναι πρέπον να εγκαταλείψει το καθήκον του Κσάτριγια (να πολεμήσει). Από τη μια πλευρά, υπάρχει η προστασία της οικογένειας, και από την άλλη, η τήρηση του ντάρμα του Κσάτριγια — αν προστατεύσει την οικογένεια, δεν θα υπάρξει πόλεμος, και αν κηρύξει πόλεμο, η οικογένεια δεν θα προστατευτεί. Ο νους του Αρτζούνα ταράζεται από αυτή τη σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο σημείων. (Υποσημείωση σ. 91) Γι’ αυτό, ο Κύριος τον εμπνέει να κάνει το νου σταθερό (νισκάλα) μέσα στις συγκρούσεις των γραφών και ακίνητο (ακάλα) όσον αφορά την επίτευξη του Υπέρτατου.
Αρχικά, ο ασκητής έχει αυτή την αμφιβολία: πρέπει να διορθωθούν τα κοσμικά ζητήματα, ή πρέπει να επιτευχθεί το Υπέρτατο; Έπειτα, φθάνει σε αυτό το κατέβασμα: «Πρέπει μόνο να υπηρετώ τον κόσμο και να μη λαμβάνω τίποτα από αυτόν». Μόλις προκύψει αυτό το κατέβασμα, ο ασκητής αρχίζει να αναπτύσσει απεξάρτηση από τις απολαύσεις και απαθεια (βαιράγκια). Μετά από αυτό, όταν ο ασκητής προχωρά προς το Υπέρτατο, διάφορες αντιφατικές απόψεις των γραφών σχετικά με τον σκοπό (σάντχια) και τα μέσα (σάντχανα) εμφανίζονται μπροστά του. Γίνεται πολύ δύσκολο να αποφασίσει, «Ποιον σκοπό να αποδεχτώ και με ποια μέθοδο πρακτικής να προχωρήσω;» Ωστόσο, όταν μέσα από καλή συντροφιά (σατσάνγκα) ο ασκητής καθορίσει την τάση του, την πεποίθηση-πίστη και την ικανότητά του, ή σε μια κατάσταση όπου ο καθορισμός είναι αδύνατος, καταφεύγει και προσκαλεί τον Κύριο...
Για να διακοπεί η σύνδεση με τον κόσμο, ο νους πρέπει να γίνει «σταθερός» (νισκάλα), όπως αναφέρεται στο 23ο εδάφιο του έκτου κεφαλαίου με τη φράση «ντουχχά-σανιόγκα-βιγιόγκαμ» (αποσύνδεση από την ένωση με τη θλίψη). Και για να εδραιωθεί μια σύνδεση με τον Υπέρτατο Εαυτό, ο νους πρέπει να γίνει «ακίνητος» (ακάλα), όπως αναφέρεται στο 48ο εδάφιο του δεύτερου κεφαλαίου με τα λόγια «σαμάτβαμ γιόγκα ουτσγιατέ» (η ισοπαθία ονομάζεται Γιόγκα). Εδώ, η επίτευξη της Γιόγκας που υποδεικνύεται με τα λόγια «τότε θα επιτύχεις τη Γιόγκα» δεν είναι τέτοια ώστε να υπήρχε προηγουμένως αποσύνδεση από το Υπέρτατο, και με την απομάκρυνση αυτής της αποσύνδεσης, να επιτυγχάνεται ένωση. Αντιθέτως, Γιόγκα είναι το όνομα για την πλήρη διακοπή της σχέσης που λανθασμένα υποτίθεται ότι έχουμε με μη πραγματικά (ασάτ) αντικείμενα. Δηλαδή, Γιόγκα είναι το να διαμένει κανείς σε εκείνη την κατάσταση που είναι η αιώνια, πραγματική συνθήκη του ανθρώπου (αιώνια ένωση με το Υπέρτατο). Αυτή η πραγματική συνθήκη είναι τόσο εξαιρετική που αποσύνδεση από αυτήν ποτέ δεν συμβαίνει· απλώς δεν είναι δυνατή. Όροι όπως σύνδεση, αποσύνδεση ή ένωση δεν εφαρμόζονται σε αυτήν. Εδώ, μόνο η αποκήρυξη της ψευδώς υποτιθέμενης σχέσης με το μη πραγματικό έχει λάβει τον προσδιορισμό «Γιόγκα». Στην αλήθεια, αυτή η Γιόγκα σημαίνει την αιώνια ένωση (νίτια-γιόγκα). Η συνειδητοποίηση αυτής της αιώνιας ένωσης, όταν επιτυγχάνεται μέσω των πράξεων (υπηρεσίας), ονομάζεται «Κάρμα Γιόγκα»· μέσω της διάκρισης και της έρευνας, «Γνιάνια Γιόγκα»· μέσω της αγάπης, «Μπάκτι Γιόγκα»· μέσω της στοχαστικής προσήλωσης στη διάλυση του κόσμου, «Λάγια Γιόγκα»· μέσω του ελέγχου της αναπνοής, «Χάτχα Γιόγκα»· και μέσω των οκτώ μελών όπως το γιάμα και το νιγιάμα, «Αστάνγκα Γιόγκα».
**Σύνδεση:** Αφού απομακρυνθεί ο βάλτος της απάτης και της σύγκρουσης των γραφών, ο Αρτζούνα ρωτά για τον άνθρωπο του σταθερού νου που έχει επιτύχει τη Γιόγκα.
★🔗
