**២.៣៩** ឱបារថៈ! សេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះ ត្រូវបានព្រះអង្គប្រាប់អ្នកពីមុនមកហើយ ក្នុងមាគ៌ានៃចំណេះដឹង (សាន្ខ្យយោគ)។ ឥឡូវនេះ សូមស្ដាប់អំពីវាក្នុងបរិបទនៃមាគ៌ានៃសកម្មភាពដោយមិនមានអាត្មានិយម (កម្មយោគ)។ ដោយប្រកបដោយសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះ អ្នកនឹងរួចផុតពីចំណងនៃសកម្មភាព។
**ការពន្យល់៖** ពាក្យ "ទូ" (ឥឡូវនេះ) នៅទីនេះត្រូវបានប្រើដើម្បីបែងចែកបរិបទនៃប្រធានបទ មានន័យថា ប្រធានបទសាន្ខ្យត្រូវបានពោលពីមុនមកហើរ ហើយឥឡូវនេះប្រធានបទយោគកំពុងត្រូវបានពោល។ ពាក្យ "ឯស" (នេះ) នៅទីនេះសំដៅលើសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នាដែលបានពោលនៅក្នុងខមុន។ សេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះ ត្រូវបានពិពណ៌នាយ៉ាងលម្អិតពីមុនមកហើយនៅក្នុងសាន្ខ្យយោគ (ពីខទី១១ ដល់ទី៣០)។ នៅពេលដែលមានការវិនិច្ឆ័យដ៏ត្រឹមត្រូវរវាងរាងកាយ និងអ្នកដែលរស់នៅក្នុងរាងកាយ មនុស្សម្នាក់នឹងជួបប្រទះនូវសភាពដែលបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯងក្នុងភាពស្មើភាពគ្នា។ នេះគឺដោយសារតែភាពមិនស្មើគ្នាកើតឡើងតែដោយសារការជាប់ជំពាក់ទៅនឹងរាងកាយប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ ការពិពណ៌នាអំពីសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នាគឺបានបញ្ចប់រួចជាស្រេចនៅក្នុងសាន្ខ្យយោគ។ ឥឡូវនេះ សូមស្ដាប់អំពីសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះផ្ទាល់ ក្នុងបរិបទនៃកម្មយោគ។
ន័យដែលមាននៅក្នុងការពោលថា "ឥមំ" (នេះ) គឺថា សេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះ ឥឡូវនេះត្រូវបានពិពណ៌នាក្នុងបរិបទនៃកម្មយោគ៖ តើសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានេះ ត្រូវបានទទួលយកដោយរបៀបណាក្នុងកម្មយោគ? តើធម្មជាតិរបស់វាគឺជាអ្វី? តើសិរីរុងរឿងរបស់វាគឺជាអ្វី? ចំពោះចំណុចទាំងនេះ ព្រះអង្គបានទ្រង់ត្រាស់សូមឱ្យស្ដាប់អំពីសេចក្ដីយល់ដឹងនេះក្នុងបរិបទនៃយោគ។
"ដោយប្រកបដោយសេចក្ដីយល់ដឹងណា ឱបារថៈ អ្នកនឹងរួចផុតពីចំណងនៃសកម្មភាព" – នៅក្នុងចិត្តរបស់អរជុន មានការភ័យខ្លាចក្នុងការប្រព្រឹត្តបាបកម្មដោយសារការធ្វើសង្គ្រាម (១.៣៦, ៤៥)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមទស្សនៈរបស់ព្រះអង្គ បាបកម្មត្រូវបានប្រព្រឹត្តមកតែដោយសារសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមិនស្មើគ្នា (ការជាប់ជំពាក់ និងការស្អប់ខ្ពើម) ក្នុងសកម្មភាពប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នា បាបកម្មមិនត្រូវបានប្រព្រឹត្តទាល់តែសោះ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងលោក សកម្មភាពបាបកម្ម និងបុណ្យកុសលជាច្រើននៅតែកើតមានឥតឈប់ឈរ ប៉ុន្តែយើងមិនទទួលបាបកម្ម ឬបុណ្យកុសលពីវាឡើយ ព្រោះយើងរក្សាភាពស្មើភាពគ្នាចំពោះវា មានន័យថាយើងគ្មានភាពលំអៀង ការជំរុញ ការជាប់ជំពាក់ ឬការស្អប់ខ្ពើមចំពោះវាទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើអ្នកនៅតែប្រកបដោយសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នា សកម្មភាពទាំងនេះក៏នឹងមិនក្លាយជាចំណងសម្រាប់អ្នកដែរ។
នៅក្នុងខទី៧ នៃជំពូកនេះផ្ទាល់ អរជុនបានសួរអំពីសុភមង្គលរបស់គាត់។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គបានពិពណ៌នាអំពីមធ្យោបាយចម្បងដើម្បីសុភមង្គល។ ដំបូង ដោយការពន្យល់អំពីមធ្យោបាយនៃសាន្ខ្យយោគ ព្រះអង្គបានដាក់អោយធ្ងន់ធ្ងរលើការអនុវត្តសកម្មភាពដែលជាករណីកិច្ច ដោយទ្រង់ត្រាស់ថា សម្រាប់ខត្តិយៈ គ្មានមធ្យោបាយដ៏ធំធេងសម្រាប់សុភមង្គលជាងសង្គ្រាមដែលសុចរិតទេ (២.៣១)។ បន្ទាប់មកទ្រង់ត្រាស់ថា ប្រសិនបើសង្គ្រាមត្រូវបានធ្វើឡើងដោយសេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នា គ្មានបាបកម្មត្រូវបានប្រព្រឹត្តឡើយ (២.៣៨)។ ឥឡូវនេះ សេចក្ដីយល់ដឹងដែលមានភាពស្មើភាពគ្នានោះផ្ទាល់ កំពុងត្រូវបានពោលនៅក្នុងបរិបទនៃកម្មយោគ។
យោគីកម្មអនុវត្តសកម្មភាពទាំងអស់ដើម្បីសុភមង្គលនៃលោក – "អ្នកគួរតែអនុវត្តសកម្មភាពដើម្បីឱ្យលោកចូលរួម" (គីតា ៣.២០)។ ដោយការអនុវត្តសកម្មភាពដើម្បីសុភមង្គលនៃលោក ឧ. ដោយមានគោលបំណងគ្មានអាត្មានិយម ដើម្បីថែរក្សាការតម្រៀបត្រឹមត្រូវដ៏សុចរិតនៃលោក ដើម្បីបង្វែរមនុស្សឱ្យចាកចេញពីមាគ៌ាខុស និងឱ្យចូលរួមនៅលើមាគ៌ាត្រឹមត្រូវ ការទទួលបានភាពស្មើភាពគ្នាក្លាយជាការងាយស្រួល។ ជាមួយនឹងការទទួលបានភាពស្មើភាពគ្នា យោគីកម្មនឹងក្លាយជាអ្នកដែលមានសេរីភាពពីចំណងនៃសកម្មភាពយ៉ាងងាយស្រួល។
ខនេះ (ទី៣៩) សមនឹងត្រូវដាក់បន្ទាប់ពីខទី៣០ យ៉ាងល្អប្រសើរ។ ហើយវាគួរតែត្រូវបានដាក់នៅទីនោះ។ ហេតុផលគឺថា ខនេះពិពណ៌នាអំពីវិន័យពីរ។ ដំបូង ពីខទី១១ ដល់ទី៣០ វិន័យ (ភាពស្មើភាពគ្នា) តាមរយៈសាន្ខ្យយោគត្រូវបានពន្យល់ ហើយឥឡូវនេះ វិន័យ (ភាពស្មើភាពគ្នា) តាមរយៈកម្មយោគកំពុងត្រូវបានពន្យល់។ ដូច្នេះ ការដាក់ខទាំងប្រាំបីពីទី៣១ ដល់ទី៣៨ នៅទីនេះ ហាក់ដូចជាមិនសមរម្យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហេតុផលសម្រាប់ការដាក់ខទាំងប្រាំបីនេះនៅទីនេះ គឺមុនពេលពោលអំពីភាពស្មើភាពគ្នាក្នុងកម្មយោគ ចាំបាច់ត្រូវពិពណ៌នាអំពីអ្វីជាករណីកិច្ច និងអ្វីដែលមិនមែនជាករណីកិច្ច។ ចំពោះអរជុន ការធ្វើសង្គ្រាមគឺជាករណីកិច្ច ហើយការមិនធ្វើសង្គ្រាមគឺមិនមែនជាករណីកិច្ចទេ – វាជាប្រធានបទចាំបាច់ដែលត្រូវពិពណ៌នា។ ហេតុនេះ ព្រះអង្គបានត្រាស់ខទាំងប្រាំបីខាងលើ (២.៣១-៣៨) យ៉ាងជាក់លាក់ ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីករណីកិច្ច និងអ្វីដែលមិនមែនជាករណីកិច្ច ហើយបន្ទាប់មកទើបត្រាស់អំពីភាពស្មើភាពគ្នា។ ខ្លឹមសារគឺថា ដំបូង ពីខទី១១ ដល់ទី៣០ ភាពស្មើភាពគ្នាត្រូវបានពន្យល់តាមរយៈការពិពណ៌នាអំពីអ្វីដែលអមតៈ និងអ្វីដែលមិនអមតៈ – ថាអ្វីដែលអមតៈគឺអមតៈតែម្យ៉ាង ហើយអ្វីដែលមិនអមតៈគឺមិនអមតៈតែម្យ៉ាង។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្លាស់ប្តូររឿងនេះបានឡើយ។ បន្ទាប់មក ពីខទី៣១ ដល់ទី៣៨ ដោយការពោលអំពីករណីកិច្ច និងអ្វីដែលមិនមែនជាករណីកិច្ច ហើយចាប់ពីខទី៣៩ តទៅ ការពិពណ៌នាអំពីភាពស្មើភាពគ្នាក្នុងភាពជោគជ័យ និងភាពបរាជ័យនៃសកម្មភាព និងក្នុងការទទួលបាន និងមិនទទួលបានលទ្ធផល ខណៈដែលលះបង់អ្វីដែលមិនមែនជាករណីកិច្ច និងប្រកាន់ខ្ជាប់នូវករណីកិច្ច ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យ។
★🔗
