O Arjuno! Oto mądrość dotycząca Sankhji, która ci została wyłożona. Teraz wysłuchaj mądrości dotyczącej Jogi, wyposażony w którą porzucisz więzy działania.

2.39. O Partho! Ta zrównoważona inteligencja została ci wcześniej przekazana na ścieżce poznania (Sankhja Jogi). Teraz posłuchaj o niej w kontekście ścieżki bezinteresownego działania (Karma Jogi). Obdarzony tą zrównoważoną inteligencją, zrzucisz kajdany działania. **Komentarz:** Słowo „tu” (teraz) użyte jest tutaj dla rozróżnienia kontekstu tematów, co oznacza, że temat Sankhji został wcześniej przedstawiony, a teraz przedstawiany jest temat Jogi. Słowo „esha” (ta) odnosi się do zrównoważonej inteligencji opisanej w poprzednim wersecie. Ta zrównoważona inteligencja została szczegółowo opisana wcześniej w Sankhja Jodze (od wersetu jedenastego do trzydziestego). Gdy istnieje precyzyjne rozróżnienie między ciałem a mieszkańcem ciała, doświadcza się własnego stanu ugruntowanego w równowadze. Dzieje się tak, ponieważ nierówność powstaje jedynie z powodu przywiązania do ciała. Zatem opis zrównoważonej inteligencji jest już kompletny w Sankhja Jodze. Teraz posłuchaj o tej właśnie zrównoważonej inteligencji w kontekście Karma Jogi. Implikacja użycia słowa „imam” (tę) jest taka, że oto ta zrównoważona inteligencja ma być teraz opisana w kontekście Karma Jogi: jak osiąga się tę zrównoważoną inteligencję w Karma Jodze? Jaka jest jej natura? Na czym polega jej chwała? Dla wyjaśnienia tych punktów, Pan nakazał posłuchać o tej inteligencji w kontekście Jogi. „Obdarzony którą inteligencją, o Partho, zrzucisz kajdany działania” – W umyśle Ardżuny istniała obawa przed popełnieniem grzechu przez walkę (1.36, 45). Jednak według poglądu Pana, grzech popełniany jest jedynie z powodu nierównej inteligencji (przywiązania i awersji) w działaniach. Przy zrównoważonej inteligencji grzech w ogóle nie jest popełniany. Na przykład, na świecie ciągle dzieje się wiele grzesznych i cnotliwych aktywności, a jednak nie ponosimy z ich powodu grzechu ani zasługi; ponieważ zachowujemy wobec nich równowagę, co oznacza, że nie mamy wobec nich stronniczości, uporu, przywiązania czy awersji. Podobnie, jeśli pozostaniesz obdarzony zrównoważoną inteligencją, te działania również nie staną się dla ciebie wiążące. W siódmym wersecie tego samego rozdziału, Ardżuna pytał o swoje dobro. Dlatego Pan opisuje główny środek do osiągnięcia dobra. Najpierw, wyjaśniając środek Sankhja Jogi, Pan mocno podkreślił wykonywanie obowiązkowego działania, stwierdzając, że dla Kszatrji nie ma większego środka do osiągnięcia dobra niż wojna, która jest sprawiedliwa (2.31). Następnie powiedział, że jeśli wojna jest toczona ze zrównoważoną inteligencją, nie popełnia się grzechu (2.38). Teraz o tej samej zrównoważonej inteligencji mówi się w kontekście Karma Jogi. Karma Jogin wykonuje wszystkie działania dla dobra świata – „Powinieneś również wykonywać działanie dla zaangażowania świata” (Gita 3.20). Wykonując działanie dla dobra świata, tj. z bezinteresowną motywacją zachowania prawego porządku świata, odwrócenia ludzi od złej drogi i zaangażowania ich na właściwej drodze, osiągnięcie równowagi staje się łatwe. Z osiągnięciem równowagi, Karma Jogin z łatwością uwalnia się z kajdan działania. Ten (trzydziesty dziewiąty) werset idealnie pasuje po wersecie trzydziestym; i powinien był być tam umieszczony. Powodem jest to, że ten werset opisuje dwie dyscypliny. Najpierw, od wersetu jedenastego do trzydziestego, wyjaśniona została dyscyplina (równowaga) poprzez Sankhja Jogę, a teraz wyjaśniana jest dyscyplina (równowaga) poprzez Karma Jogę. Dlatego umieszczenie tutaj ośmiu wersetów od trzydziestego pierwszego do trzydziestego ósmego wydaje się niekonsekwentne. Niemniej jednak, powodem umieszczenia tych ośmiu wersetów tutaj jest to, że przed mówieniem o równowadze w Karma Jodze, konieczne jest opisanie, czym jest obowiązek, a czym nie-obowiązek. Dla Ardżuny, walka w wojnie jest obowiązkiem, a niewalka jest nie-obowiązkiem – niezbędne jest opisanie tego tematu. Stąd Pan wypowiedział wspomniane osiem wersetów (2.31-38) właśnie po to, by opisać obowiązek i nie-obowiązek, a następnie mówił o równowadze. Istotą jest to, że najpierw, od wersetu jedenastego do trzydziestego, równowagę wyjaśniono poprzez opis wiecznego i nie-wiecznego – że wieczne jest tylko wieczne, a nie-wieczne jest tylko nie-wieczne. Nikt nie może tego w żaden sposób zmienić. Następnie, od wersetu trzydziestego pierwszego do trzydziestego ósmego, mówiąc o obowiązku i nie-obowiązku, a od wersetu trzydziestego dziewiątego dalej, podany jest opis równowagi w sukcesie i porażce działań oraz w osiągnięciu i nie-osiągnięciu rezultatów, przy porzuceniu nie-obowiązku i trwaniu przy obowiązku.