ኦ ከሰዎች ሁሉ የተሻለ! እነዚህ (ደስታና ሐዘን) የማያስቸግሩት፣ በደስታና በሐዘን አንድ ዓይነት የሆነው የቆመ ሰው፣ ያ ለአልሞትነት የሚገባ ነው።

【የቃላት ትርጉም】 Yam (ማን) - Hi (በእርግጥ) - Na vyathayanti (አያሰቃዩም) - Ete (እነዚህ) - Purusham (ሰው) - Purusharshabha (ኦ ከሰዎች ሁሉ የተሻልክ) - Samaduhkhasukham (በደስታ እና በህመም እኩል የሆነ) - Dheeram (ጽኑ ሰው) - Sah (እርሱ) - Amritatvaya (ለዘለአለማዊነት) - Kalpate (ብቁ ነው)። 【ማብራሪያ】 Dehadhyasa ወይም ራስን ከሰውነት ጋር ማያያዝ የደስታ እና የህመም ምክንያት ነው። እራስህን ከዘለአለማዊው እና ሁሉን አቀፍ ከሆነው ነፍስ (Atman) ጋር በለየህ ቁጥር፣ በተቃራኒ ጥንዶች (Dvandvas፣ እንደ ደስታ እና ህመም) የመጎዳትህ እድል ይቀንሳል። Titiksha ወይም የጽናት ኃይል የፈቃድ ጥንካሬን ያዳብራል። በደስታ እና በህመም፣ በሙቀት እና በብርድ ውስጥ የተረጋጋ መጽናት በJnana Yoga መንገድ ላይ ላለ ተማሪ ከሚፈለጉት ብቃቶች አንዱ ነው። ይህ ከስድስቱ በጎነቶች (Shatsampat) አንዱ ነው። ትክክለኛ እውቀት ለማግኘት ቅድመ ሁኔታ ነው። Titiksha ብቻውን Moksha ወይም ነጻነት ሊሰጥህ አይችልም፣ ነገር ግን ከማስተዋል እና ከማያያዝ ጋር ሲጣመር፣ ዘለአለማዊነትን ወይም የነፍስን እውቀት ለማግኘት መንገድ ይሆናል።

**2.15** ለአርጁና ሆይ፣ ከሰዎች ሁሉ የተሻለ! ያ በደስታና በሐዘን ላይ እኩልነትን የጠበቀ ቆራጥ ሰው፣ እነዚህ የስሜቶች ግንኙነቶች (ነገሮች) የማያደናግሩት (የማያስደስቱትም የማያሳዝኑትም)፣ ለአልፋነት ብቁ ይሆናል፤ ማለትም አልፋነትን ያገኛል። **ግሥጥር፦** 'ከሰዎች ሁሉ የተሻለ' – በአጠቃላይ ሰው የሚያስበው ሁኔታዎችን መለወጥ ብቻ ነው፣ ይህም ፈጽሞ ሊለወጥ የማይችልና ለመለወጥ የማይቻል ነው። የጦርነት ሁኔታ በተገጠመው ጊዜ አርጁና ሁኔታውን ለመለወጥ ከመጠበቅ ይልቅ የራሱን ደህንነት አስቦ ነበር። ይህ እራሱ የደህንነት አስተሳሰብ ከሰዎች ውስጥ ያለውን ልዩነቱ ያሳያል። 'በደስታና በሐዘን ላይ እኩልነትን የጠበቀ' – ቆራጥ ሰው በደስታና በሐዘን ላይ እኩልነትን ይጠብቃል። ደስታና ሐዘን ለየብቻ እንደሚታዩት የሚሆነው የውስጥ መሳሪያው (አንታህካራና) በሚያልፈው ለውጥ ብቻ ነው። ፑሩሻ (ግንዛቤ) ደስታንና ሐዘንን በመረዳት ረገድ ምክንያት ነው፣ በፕረክርቲ ውስጥ በሚገኝበት ጊዜም ምክንያት ይሆናል (ጊታ 13፡20-21)። በራሱ መሠረታዊ ባህሪ ላይ በሚጸና ጊዜ፣ ደስታንም ሆነ ሐዘንን ለማወቅ የሚችል አንድም አይቀርም። ስለዚህ በራሱ ላይ በመጽናት በተፈጥሮ በደስታና በሐዘን ላይ እኩልነትን ያገኛል። 'እነዚህ የማያደናግሩት' – እነዚህ የስሜት ግንኙነቶች ብቻ፣ ማለትም የፕረክርቲ አካላዊ ነገሮች፣ ለቆራጡ ሰው መከራ አያመጡም። ከአካላዊ ነገሮች ጋር በሚፈጠረው ግንኙነት የሚመጣው ደስታ ደግሞ መከራ ነው፣ ከእነሱ በሚፈጠረው መለያየትም የሚመጣው ሐዘን ደግሞ መከራ ነው። ሆኖም ግን፣ የትኛውም ሰው እይታው ወደ እኩልነት ከተመራ፣ በእነዚህ አካላዊ ነገሮች ሊደሰት ወይም ሊያዝን አይችልም። እይታው በእኩልነት ላይ በተሰማረ ሁኔታ፣ ምንም እንኳ ለሚያመች ሁኔታ እና ለዚያ ደስታ ግንዛቤ ቢኖርም፣ ከሱ ልምድ ስለሌለ፣ የዚያ ደስታ ቋሚ አሻግር በውስጠኛው መሳሪያ ውስጥ አይፈጠርም። በተመሳሳይ፣ ለማይደገፍ ሁኔታ በሚፈጠር ጊዜ፣ ለዚያ ሐዘን ግንዛቤ ቢኖርም፣ ከሱ ልምድ ስለሌለ፣ የዚያ ሐዘን ቋሚ አሻግር በውስጠኛው መሳሪያ ውስጥ አይፈጠርም። ስለዚህ የደስታና የሐዘን አሻግሮችን በማያደርግ፣ አይጎዳም። ትርጉሙ ይህ ነው፦ ምንም እንኳ በውስጠኛው መሳሪያ ውስጥ ለደስታና ለሐዘን ግንዛቤ ቢኖርም፣ ራሱ ደስተኛም ሆነ የተረገመ አይሆንም። 'ለአልፋነት ብቁ ይሆናል' – እንደዚህ ያለ ቆራጥ ሰው ለአልፋነት ተገቢ ይሆናል፤ ማለትም አልፋነትን የማግኘት አቅም በእሱ ውስጥ ይፈጠራል። አቅሙ፣ ብቃቱ አንዴ ከመጣ፣ በእርግጠኝነት አልፋ ይሆናል፤ በዚህ ረገድ ምንም መዘግየት የለም። ምክንያቱም የእሱ አልፋነት በራሱ ግልጽ ነው። የተሳሳተው ብቸኛ ነገር ከነገሮች ጋር በሚፈጠረው ግንኙነትና መለያየት ምክንያት በራሱ ላይ ለውጥ እንደሚፈጠር ማሰብ ነበር። **ልዩ ነጥብ፦** ይህ የሰው ልጅ ልደት ደስታንና ሐዘንን ለመረዳት አይደለም የተገኘው፤ በተቃራኒው፣ ከደስታና ከሐዘን በላይ ለመውጣትና ታላቁን ደስታ፣ የበላይ ሰላም ለማግኘት ነው፣ ከሱ በኋላ ለማግኘት ሌላ ምንም የማይቀርበት (ጊታ 6፡22)። ለሚደግፉ ነገሮች፣ ሰዎች፣ ሁኔታዎች ወዘተ በሚገኙበት ጊዜ፣ ወይም ለማግኘታቸው በሚጠበቅበት ጊዜ ደስተኞች ብንሆን – ማለትም፣ በእኛ ውስጥ ለሚደግፉ ነገሮች፣ ሰዎች ወዘተ የማግኘት አላማ፣ ጉጉት ቢቀር – ያኔ ለሚደግፍ ሁኔታ ተገቢውን አጠቃቀም ማድረግ አንችልም። ለሚደግፍ ሁኔታ ተገቢውን የመጠቀም አቅም፣ ኃይል በእኛ ዘንድ አይገኝም። ምክንያቱም ለሚደግፍ ሁኔታ ተገቢውን የመጠቀም ኃይል በሚደግፍ ሁኔታ መደሰት ውስጥ ይቀንሳል፣ ውጤቱም ተገቢ አጠቃቀም ሳይሆን መደሰት ብቻ ይሆናል። በተመሳሳይ፣ ለማይደገፉ ነገሮች፣ ሰዎች፣ ሁኔታዎች፣ ክስተቶች፣ ተግባራት ወዘተ በሚገኙበት ጊዜ፣ ወይም ለመገኘታቸው በሚፈራበት ጊዜ የተረገምን ብንሆን፣ ያኔ ለሚያሳዝን ሁኔታ ተገቢ አጠቃቀም አይኖርም፣ መደሰት ብቻ ይሆናል። ሐዘንን የመቋቋም አቅም በእኛ ውስጥ አይቀርም። ስለዚህ በሚያሳዝን ሁኔታ መደሰት ውስጥ ብቻ እንቆለልና ሐዘን ውስጥ እንቀጥላለን። ለሚደግፉ ነገሮች፣ ሰዎች፣ ሁኔታዎች፣ ክስተቶች ወዘተ በምናገኝበት ጊዜ፣ የደስታ መንገዶችን ለራሳችን ደስታ፣ አለመጨነቅ፣ ምቾት ብንጠቀምና በሱ ብንደሰት፣ ይህ የሚደግፍ ሁኔታ መደሰት ነው። ነገር ግን ከሚያስተዳድሩት አመለካከት ጋር በመጠቀም፣ የደስታውን መንገዶች ለችግረኞች አገልግሎት ብንጠቀም፣ ይህ የሚደግፍ ሁኔታ ተገቢ አጠቃቀም ነው። ስለዚህ የደስታ መንገዶች የችግረኞች ብቻ ናቸው ብለው ያስቡ። ችግረኞች ብቻ በእነሱ ላይ መብት አላቸው። እኛ ላክፓቲ (ባለገንዘብ) ነን እንበል፤ ላክፓቲ መሆናችንን በመረዳት ደስታና ኩራት እናደርጋለን። ነገር ግን ይህ ሁሉ ከፊታችን ሌላ ላክፓቲ በሌለበት ጊዜ ብቻ ይከሰታል። ከፊታችን የሚመጡ ሁሉ፣ በእይታችንና በስማችን ውስጥ የሚገኙት ሁሉ ክሮርፓቲ (በጣም ባለገንዘብ) ቢሆኑ፣ ያኔ የላክፓቲ መሆን ደስታ እናገኛለን? ፈጽሞ አናገኝም። ስለዚህ ችግረኞች፣ ድሆች ናቸው የላክፓቲ መሆን ደስታ የሰጡን። የተቀበልናቸውን የደስታ መንገዶች በችግረኞች አገልግሎት ባንጠቀም ራሳችን ብንደሰት፣ ያኔ አመስጋኞች ያልሆንን ነው። ከዚህ ብቻ ሁሉም ክፉ ነገሮች ይፈጠራሉ። ምክንያቱም የያዝናቸው የደስታ መንገዶች በችግረኞች ብቻ የተሰጡን ናቸው። ስለዚህ የደስታውን መንገዶች በችግረኞች አገልግሎት መጠቀም ግዴታችን ነው። አሁን፣ የሚታሰበው፦ ለሚያሳዝን ሁኔታ ተገቢው አጠቃቀም እንዴት መሆን አለበት? የሐዘን ምክንያት የደስታ አላማ፣ ተስፋ ራሱ ነው። ለሚያሳዝን ሁኔታ የሚያሳዝነው በውስጥ የደስታ አላማ በሚኖርበት ጊዜ ብቻ ነው። ለሚደግፍ ሁኔታ ያለንን አላማ፣ ለደስታ ያለንን ተስፋ በጥንቃቄ ብንተው፣ ያኔ በሚያሳዝን ሁኔታ ሐዘን መረዳት አንችልም፤ ማለትም ሚያሳዝን ሁኔታ ሐዘን ሊያስከትለን አይችልም። ልክ እንደ ታማሚ አለመሳካት ቢሆን የተጠላ መድሀኒት መውሰድ አለበት፣ ነገር ግን ሐዘን አይሰማውም፤ በተቃራኒው፣ ይህ መድሀኒት በሽታውን እያጠፋ ነው ብሎ በማሰብ ደስታ ይሰማዋል። በተመሳሳይ፣ ቀንድ በእግር ውስጥ ቢወጣና የሚያወጣው ሰው ለማውጣቱ በሰማርያ ጥልቅ ቁስል ቢፈጥር፣ ታላቅ ህመም ይኖራል። ከዚያ ህመም የተነሳ፣ ይንከባለላል፣ ተጨንቋል፣ ነገር ግን ለሚያወጣው ሰው ፈጽሞ “ወንድሜ ልቀው፣ ቀንዱን አታውጣ” አይለውም። ቀንዱ ይወጣል፣ ህመሙ ለዘላለም ይጠፋል ብሎ በማሰብ – ይህን ህመም በደስታ ይቋቋማል። ይህ የሐዘን፣ የህመም በደስታ መቋቋም የደስታ አላማን በመተው፣ የሚያሳዝን ሁኔታ ተገቢ አጠቃቀም ነው። የተጠላውን መድሀኒት በመውሰድ፣ ቀንዱን በማውጣት ህመም በሚሰማው ሐዘን ቢሆን፣ ይህ የሚያሳዝን ሁኔታ መደሰት ነው፣ በዚህም ምክንያት አስፈሪ ሐዘን መቀበል ይኖርበታል። ደስታንና ሐዘንን መብላት ብንቀጥል፣ በወደፊቱ በእርግጠኝነት ወደ የመደሰት ዓለማት፣ ማለትም ሰማይ፣ ገሃነም ወዘተ መሄድ ይኖርብናል። ምክንያቱም እነዚህ ሰማያት፣ ገሃነሞች ወዘተ በትክክል ደስታንና ሐዘንን ለመረዳት የሚውሉባቸው ስፍራዎች ናቸው። ደስታንና ሐዘንን ብንበላ፣ በደስታና በሐዘን ላይ እኩልነትን ባንጠብቅ፣ ከደስታና ከሐዘን በላይ ባንወጣ፣ ያኔ ለመላህቅ እንዴት ብቁ ልንሆን እንችላለን? አንችልም። በአሥራ አራተኛው ንግግር ጌታ እንደተናገሩት፣ እነዚህ የዓለም ነገሮች ወዘተ፣ በሚደግፍና በሚያሳዝን ሁኔታ ደስታንና ሐዘንን የሚሰጡት፣ የጊዜያዊ ናቸው፣ ዘላለማዊ አይደሉም፤ ምክንያቱም ዘላለማዊ ያልሆኑ፣ የጊዜ ወሰን ያላቸው ናቸው። በሚገኙበት ጊዜ፣ የማጥፋታቸው ሂደት በዚያው ጊዜ ይጀምራል። ከእነሱ ግንኙነት በሚፈጠርበት ጊዜ፣ የመለያየታቸው ሂደት ይጀምራል። ከዚህ በፊት አልነበሩም፣ በኋላም አይቀሩም፣ በአሁኑ ጊዜም በእያንዳንዱ ቅጽበት ወደ አለመገኘት እየተጓዙ ናቸው። በማብላታቸው፣ ባህሪ