Αυτός που κατέχει ισορροπημένη σοφία εγκαταλείπει τόσο τις καλές όσο και τις κακές πράξεις σε αυτή τη ζωή. Ως εκ τούτου, αφιερώσου στην Γιόγκα. Η Γιόγκα είναι επιδεξιότητα στη δράση.

【Σημασία των λέξεων】 ・Buddhiyuktah: προικισμένος με σοφία ・Jahati: απορρίπτει ・Iha: σε αυτή τη ζωή ・Ubhe: και τα δύο ・Sukritadushkrite: καλές και κακές πράξεις ・Tasmat: επομένως ・Yogaya: για τη Γιόγκα ・Yujyasva: αφοσιώσου ・Yogah: Γιόγκα ・Karmasu: στις πράξεις ・Kaushalam: επιδεξιότητα 【Σχόλιο】 Η εργασία που εκτελείται με την επιθυμία για καρπούς μπορεί μόνο να δεσμεύσει τον άνθρωπο. Θα φέρει αποτελέσματα και ο δράστης της πράξης θα πρέπει να γεννηθεί ξανά σε αυτόν τον θνητό κόσμο για να τα απολαύσει. Εάν η εργασία εκτελείται με ισορροπία πνεύματος (τη Γιόγκα της σοφίας, δηλαδή ενωμένος με την καθαρή νοημοσύνη) και με το πνεύμα να αναπαύεται στον Κύριο, δεν θα τον δεσμεύσει· δεν θα φέρει κανέναν καρπό, δεν είναι πλέον εργασία καθόλου. Οι πράξεις που έχουν δεσμευτική φύση χάνουν αυτή τη φύση όταν εκτελούνται με ψυχραιμία ή ισορροπημένη λογική. Ο Γιόγκι με ισορροπημένη λογική αποδίδει όλες τις πράξεις στον Θεϊκό Δρώντα μέσα του (Isvara ή Θεός).

**2.50:** Ὁ ἀνὴρ ὁ κεκοσμημένος (τῇ ἰσοῤῥόπῳ) διανοίᾳ ἀποτίθεται ἐνθάδε ἀμφότερα τὰ εὔεργα καὶ τὰ κακοεργὰ ἔργα, καὶ ζῶν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ. Διὸ προσάγου σεαυτὸν τῇ Ἰόγῃ (τῇ ἰσοῤῥοπίᾳ), ἐπειδὴ ἡ Ἰόγη ἐν ταῖς πράξεσιν ἐστὶν ἡ δεινότης. **Ἑρμηνεία:** «Βουδδhiyukto jahātīha ubhe sukṛtaduṣkṛte» – Ὁ ἐν ἰσοῤῥοπίᾳ ἑδρασθεὶς ἀποτίθεται καὶ τὰ εὔεργα καὶ τὰ κακοεργὰ ἔργα καὶ ζῶν· τουτέστιν, αὐτῷ οὐ προσπίπτει οὔτε τὸ ἀγαθὸν οὔτε τὸ κακόν, ἀλλ’ ἐλευθεροῦται ἀπ’ αὐτῶν. Καθάπερ ἐν τῷ κόσμῳ ἀδιαλείπτως γίνονται εὔεργα καὶ κακοεργὰ ἔργα, ἀλλ’ οὐχ ἅπτονται τοῦ παντὸς διήκοντος ὑπερτάτου Δεσπότου, οὕτως καὶ ὁ ἀὲν ἐν ἰσοῤῥοπίᾳ ἑδρασθεὶς οὐχ ἅπτεται ὑπ’ αὐτῶν (Γίτα 2.38). Ἡ ἰσοῤῥοπία ἐστὶ τοιαύτη τις ἐπιστήμη δι’ ἧς ὁ ἄνθρωπος, ἐν τῷ κόσμῳ διαιτώμενος, δύναται παντελῶς ἀπρόσπτωτος μένειν πρὸς αὐτόν. Ὥσπερ τὸ τοῦ λωτοῦ φύλλον ἐξ ὕδατος γεννᾶται καὶ ἐν ὕδατι μένει, ἀλλ’ οὐ μολύνεται ὑπ’ αὐτοῦ, οὕτως καὶ ὁ τῇ ἰσοῤῥοπίᾳ κεκοσμημένος, ἐν τῷ κόσμῳ διαιτώμενος, ἀπρόσπτωτος μένει πρὸς αὐτόν. Οὐχ ἅπτεται αὐτοῦ οὔτε τὸ ἀγαθὸν οὔτε τὸ κακόν· τουτέστιν, ἀπολελύσθαι γίνεται ἀπ’ αὐτῶν. Ἀληθείᾳ, τὸ Ἀτμά (ἡ συναίσθησις) ἐστιν ἐξ ἑαυτοῦ ἐλεύθερον ἀπὸ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ. Μόνον τῇ πρὸς τὰ ἀνύπαρκτα – οἷον τὸ σῶμα – συναφείᾳ δοκεῖ προσπίπτειν αὐτῷ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν. Ἐὰν μὴ συναφθῇ πρὸς ταῦτα τὰ ἀνύπαρκτα, ἀπρόσπτωτος μενεῖ ὡς ὁ αἰθήρ, καὶ οὐχ ἅψεται αὐτοῦ οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν. «Τασμάδ γιογάγια γιουγιάσβα» – Διὸ προσάγου σεαυτὸν τῇ Ἰόγῃ· τουτέστιν, ἀὲν ἐν ἰσοῤῥοπίᾳ ἵστασο. Ἀληθείᾳ, ἡ ἰσοῤῥοπία ἐστὶν ἡ σὴ αὐτὴ φύσις. Διὸ σὺ ἀὲν καὶ διὰ παντὸς ἐν ἰσοῤῥοπίᾳ μόνῃ ἕστηκας. Μόνον διὰ προσπαθείας καὶ ἀποστροφῆς οὐκ ἀντιλαμβάνῃ ἐκείνης τῆς ἰσοῤῥοπίας. Εἰ μὴ ἀὲν ἐν ἰσοῤῥοπίᾳ ἵστασο, πῶς ἂν ἐγίνωσκες ἡδονὴν καὶ ἀλγηδόνα; ταῦτα γὰρ δύο ἐστὶ διαφέροντα. Ὅταν ταῦτα δύο γινώσκῃς, σὺ ἀὲν ἰσόῤῥοπος μένεις ἐν τῇ αὐτῶν ἐπιδημίᾳ καὶ ἀποδημίᾳ. Ταύτην τὴν ἰσοῤῥοπίαν ἐπίγνωθι. «Γιογah καρμασου καουσαλάμ» – Ἐν ταῖς πράξεσιν ἡ Ἰόγη μόνη ἐστὶν ἡ δεινότης· τουτέστιν, τὸ ἐν ταῖς πράξεσι καὶ ἐν τῇ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιτυχίᾳ ἢ ἀτυχίᾳ ἰσόῤῥοπον μένειν – αὕτη μόνη ἐστὶν ἡ ἐν τῇ πράξει δεινότης. Ἐν ταῖς πράξεσι, ταῖς ὑποκειμέναις γενέσει καὶ φθορᾷ, οὐδὲν μείζονός ἐστιν ἀξίας τῆς Ἰόγης. Ἐν τούτοις τοῖς ῥήμασιν ὁ Κύριος οὐκ ὥρισε τὴν Ἰόγην, ἀλλὰ τὴν δόξαν αὐτῆς ἀνεκήρυξε. Εἰ τὸ σημαινόμενον τούτων τῶν ῥημάτων ληφθείη ὡς «Ἡ ἐν τῇ πράξει δεινότης μόνη ἐστὶν Ἰόγη», τίς ἂν εἴη ἡ ἀπορία; Εἰ τοιοῦτον σημαινόμενον ληφθείη, τότε καὶ ἡ κλοπὴ μετὰ πολλῆς δεινότητος καὶ εὐλαβείας πραχθεῖσα ἂν γένοιτο Ἰόγη. Διὸ ἡ τοιαύτη ἑρμηνεία οὐκ ἔστιν οἰκεία. Φαίη δ’ ἄν τις ὅτι ἡμεῖς μόνον τὰ προστεταγμένα ἔργα δεινῶς πραττόμενα Ἰόγην νομίζομεν. Ἀλλὰ ταύτην τὴν δόξαν ἔχων ὁ ἄνθρωπος δεθήσεται τοῖς καρποῖς τῶν δεινῶς καὶ μετὰ πάντων τῶν παρασκευῶν πραττομένων ἔργων, ἀποβαλὼν τὴν ἰσοῤῥοπίαν αὐτοῦ. Διὸ οἰκεῖόν ἐστιν ἐνταῦθα λαβεῖν τὸ σημαινόμενον ὡς «Ἐν ταῖς πράξεσιν ἡ Ἰόγη μόνη ἐστὶν ἡ δεινότης». Αἰτία δέ, ὅτι οὗ ἡ ἐντὸς οὐσία ἰσόῤῥοπος μένει ἐν τῷ πράττειν τὰ ἔργα, οὐ δεθήσεται ὑπὸ τῶν ἔργων ἢ τῶν καρπῶν αὐτῶν. Διὸ τὸ ἰσόῤῥοπον μένειν ἐν τῷ πράττειν τὰ ὑποκείμενα γενέσει καὶ φθορᾷ ἔργα, αὕτη ἐστὶν ἡ ἀληθὴς δεινότης, ἡ ἀληθὴς σοφία. Ἕτερον σημεῖον· ἐν ταῖς προλαβούσαις δυσὶν στίχοις καὶ ἐν τῷ πρώτῳ ἡμίσει τούτου τοῦ στίχου, ὁ λόγος περὶ Ἰόγης (ἰσοῤῥοπίας) μόνης ἐστίν, οὐ περὶ δεινότητος. Διὸ καὶ τὸ λαβεῖν τὸ σημαινόμενον ὡς «Ἐν ταῖς πράξεσιν ἡ Ἰόγη μόνη ἐστὶν ἡ δεινότης» ἀκόλουθόν ἐστι καὶ τῇ τοῦ λόγου ἀκολουθίᾳ. **Σύνδεσμος:** Νῦν, ἵνα βεβαιώσῃ τὸν προλαβόντα στίχον, ὁ Κύριος ἐν τῷ ἑπομένῳ στίχῳ παράδειγμα δίδωσιν.