அறிவொடு பொருந்தியவன் இவ்வுலகில் நல்வினை தீவினை ஆகிய இரண்டையும் கடந்து நிற்கிறான்; ஆகையால் யோகத்தில் ஈடுபடுவாயாக, யோகமே செயல்களில் திறமையாகும்.

சொற்பொருள்: बुद्धियुक्तः - ஞானம் படைத்தவர், जहाति - நீக்குகிறார், इह - இந்த வாழ்க்கையில், उभे - இரண்டு, सुकृतदुष्कृते - நல்வினை தீவினைகள், तस्मात् - எனவே, योगाय - யோகத்திற்காக, युज्यस्व - உன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள், योगः - யோகம், कर्मसु - செயல்களில், कौशलम् - திறன். விளக்கம்: பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்யப்படும் செயல்கள் மனிதனைப் பிணைக்கின்றன. அவை மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுக்க வைக்கின்றன. ஆனால், சமத்துவ புத்தியுடன், இறைவனிடம் மனதை வைத்துச் செய்யப்படும் செயல்கள் ஒருபோதும் பிணைப்பதில்லை. மன அமைதியுடன் செய்யப்படும்போது செயல்கள் அதன் பிணைக்கும் தன்மையை இழக்கின்றன. ஒரு யோகி, தான் செய்யும் அனைத்துச் செயல்களையும் தனக்குள் இருக்கும் இறைவனின் செயலாகவே கருதுகிறான்.

**2.50:** புத்தியுக்தோ ஜஹாதீஹ உபே சுக்ருததுஷ்க்ருதே – சமநிலையான புத்தியுடையவன் இவ்வுலகில் வாழும்போதே நல்வினை தீவினை ஆகிய இரண்டையும் கைவிடுகிறான்; அதாவது, நல்வினை தீவினைகள் அவனைப் பற்றுவதில்லை, அவற்றிலிருந்து விடுபட்டவனாகிறான். உலகில் நல்வினை தீவினைகள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்தாலும், அவை எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளைத் தொடுவதில்லை; அதுபோல, சமநிலையில் நிலைத்திருக்கும் மனிதனையும் நல்தீ செயல்கள் தொடுவதில்லை (கீதை 2.38). சமநிலை என்பது ஒரு விஞ்ஞானம்; அதனால் மனிதன் உலகில் வாழ்ந்தபோதிலும் உலகில் சிக்கிக்கொள்வதில்லை. தாமரை இலை நீரிலே பிறந்து நீரிலே இருந்தாலும் நீரால் நனைவதில்லை; அதுபோல, சமநிலை புத்தியுடையவன் உலகில் வாழ்ந்தபோதிலும் உலகில் ஈடுபடுவதில்லை. நல்வினை தீவினைகள் அவனைத் தொடுவதில்லை; அதாவது, நல்தீவினைகளிலிருந்து விடுபட்டவனாகிறான். உண்மையில், ஆத்மா (சேதனா) நல்தீவினைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது. அஜ்ஞானத்தால் உருவான உடம்பு முதலிய அசத்துப் பொருள்களோடு சம்பந்தப்படும்போதுதான் நல்தீவினைகள் பற்றுவனபோல் தோன்றுகின்றன. அந்த அசத்துப் பொருள்களோடு சம்பந்தப்படாவிட்டால், வானம்போல அப்பாற்பட்டு நிற்பான்; நல்தீவினைகள் தொடமாட்டா. **தஸ்மாத் யோகாய யுஜ்யஸ்வ** – ஆகையால் யோகத்தில் (சமநிலையில்) நிலைத்திரு; அதாவது, சமநிலையில் எப்போதும் நிலைத்திரு. உண்மையில், சமநிலை உன் சொரூபமே. ஆகவே, நீ என்றென்றும் சமநிலையிலேயே நிலைத்திருக்கிறாய். ராக த்வேஷங்களால்தான் அந்தச் சமநிலையை அனுபவிக்காமல் இருக்கிறாய். நீ எப்போதும் சமநிலையில் இல்லையென்றால், சுக துக்கங்களை எப்படி அறிவாய்? ஏனெனில், இவை இரண்டும் வேறுபட்டவை. இவ்விரண்டின் வரவு போக்குகளையும் நீ அறியும்போது, அவற்றில் சமமாகவே இருக்கிறாய். இந்தச் சமநிலையை உணர்ந்துகொள். **யோக: கர்மஸு கௌசலம்** – செயல்களில் யோகமே (சமநிலையே) கௌசலம் (திறமை); அதாவது, செயலின் வெற்றி தோல்வியிலும், செயல்பலன்கள் கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும் சமநிலையில் இருத்தலே செயல்திறன் ஆகும். பிறப்பு அழிவுக்குட்பட்ட செயல்களில், யோகத்தைவிட முக்கியமானது வேறில்லை. இந்த வார்த்தைகளில் பகவான் யோகத்தின் வரையறையைக் கூறவில்லை; அதன் மகிமையைத் தான் கூறுகிறார். "கர்மங்களில் கௌசலமே யோகம்" என்று பொருள் கொண்டால் என்ன குற்றம்? அப்படிப் பொருள் கொண்டால், மிகத் திறமையாகவும் எச்சரிக்கையாகவும் செய்யப்படும் திருட்டுச் செயல்கூட யோகமாகிவிடும். ஆகவே, அப்படிப் பொருள் கொள்வது தகாது. "விதிப்பட்ட கர்மங்களைத் திறமையாகச் செய்வதையே யோகம் என்று கொள்கிறோம்" என்று சிலர் கூறலாம். ஆனால், அப்படிக் கொண்டால், திறமையாகவும் சகல உபகரணங்களோடும் செய்யப்படும் கர்மங்களின் பலன்களில் மனிதன் கட்டுப்பட்டு, சமநிலை நிலையை இழந்துவிடுவான். ஆகவே, இங்கு "கர்மங்களில் யோகமே கௌசலம்" என்று பொருள் கொள்வதே சரி. ஏனெனில், செயல்களைச் செய்துகொண்டே உள்ளுக்குச் சமநிலையில் இருக்கும் மனிதன், செயலாலோ அதன் பலனாலோ கட்டுப்படமாட்டான். ஆகவே, பிறப்பு அழிவுக்குட்பட்ட செயல்களைச் செய்துகொண்டே சமநிலையில் இருத்தலே உண்மையான திறன், உண்மையான ஞானம். மேலும், முந்தைய இரண்டு சுலோகங்களிலும், இந்தச் சுலோகத்தின் முதல் பாதியிலும் யோகம் (சமநிலை) பற்றிய சந்தர்ப்பமே உள்ளது, கௌசலம் பற்றியதல்ல. ஆகவே, "கர்மங்களில் யோகமே கௌசலம்" என்று பொருள் கொள்வது சந்தர்ப்பத்திற்கும் ஏற்றது. **சந்தர்ப்பசேதம்:** இப்போது, முந்தைய சுலோகத்தை உறுதிப்படுத்த, பகவான் அடுத்த சுலோகத்தில் ஒரு உதாரணம் தருகிறார்.