**2.66:** Ὁ γὰρ ἀκόλαστον νοῦν καὶ αἰσθήσεις ἔχων, οὐκ ἔχει βεβαίαν διάνοιαν (vyavasāyātmikā buddhi)· ἄνευ δὲ βεβαίας διανοίας, οὐκ ἐγγίνεται αἴσθησις καθήκοντος καὶ ἀφοσιώσεως. Χωρὶς δὲ τοιαύτης διαθέσεως, οὐκ ἐπιτυγχάνει εἰρήνην. Πῶς οὖν δυνατὸν εὐδαιμονίαν τινὰ κτήσασθαι τῷ ἀπράῳ;
**Ἑρμηνεία:** [Ὑπόθεσις ἐνταῦθά ἐστιν ἡ τοῦ Κάρμα-Γιόγκα. Ἐν τῷ Κάρμα-Γιόγκα, ἡ τῶν νοημάτων καὶ αἰσθήσεων ἐγκράτεια πρωτεύει. Χωρὶς διακριτικῆς ἐγκρατείας, αἱ ἐπιθυμίαι οὐ διαφθείρονται. Χωρὶς δὲ τῆς τῶν ἐπιθυμιῶν φθορᾶς, οὐκ ἔστι βεβαιότης διανοίας. Διὸ πρῶτον ὁ τοῦ Κάρμα-Γιόγκα ἀσκητὴς τὸν νοῦν καὶ τὰς αἰσθήσεις κατέχειν ὀφείλει. Ἡ δὲ παροῦσα στίχος περὶ τοῦ ἀκατασχέτου νοῦ καὶ αἰσθήσεων διαλαμβάνει.]
*'na asti buddhir ayuktasya'* — Ὁ μὴ κατέχων νοῦν καὶ αἰσθήσεις, ὁ τοιοῦτος ἀκόλαστος (asaṁyamī) οὐκ ἔχει διάνοιαν στερεᾶς προθέσεως — τὴν πληροφορίαν ὅτι «Μόνον τὴν τοῦ Θεοῦ γνῶσιν κτήσασθαι ὀφείλω» (βλ. σημ. 103.1). Αἰτία δέ· τῷ ἀκατασχέτῳ νῷ καὶ αἰσθήσεσι, οὗτος ἐν τοῖς κοσμικοῖς ἀπολαύσμαι καὶ κτήμασι, ἅπερ γενέσει καὶ φθορᾷ ὑπόκειται, ἐνασχολεῖται. Ποτὲ μὲν τιμὴν ἐπιθυμεῖ, ποτὲ δὲ ἡδονὴν καὶ ῥᾳστώνην, ἄλλοτε πλοῦτον, ἄλλοτε αἰσθητὴν ἀπόλαυσιν — οὕτως ἐν αὐτῷ ποικίλαι ἐπιθυμίαι διαμένουσιν. Διὰ τοῦτο ἡ διάνοια αὐτοῦ οὐχὶ μονοπρόσωπός ἐστι καὶ ἑδραία.
*'na ca ayuktasya bhāvanā'* — Ὁ μὴ ἔχων βεβαίαν διάνοιαν, οὐκ ἔχει τὴν διάθεσιν· «Μόνον τὸ καθήκον μου πληροῦν ὀφείλω, τὴν δὲ ἐπιθυμίαν τῶν ἀποβαινόντων, τὴν προσπάθειαν, τὸν πόθον κτλ. ἀποτινάσσω.» Αἰτία δὲ τῆς ἀπουσίας ταύτης τῆς διαθέσεως ἡ ἀβεβαιότης τοῦ σκοποῦ.
*'na ca abhāvayataḥ śāntiḥ'* — Ὁ μὴ προσκείμενος τῷ καθήκοντι αὐτοῦ, εἰρήνην κτήσασθαι οὐ δύναται. Οἷον, ἐὰν σάδου, διδάσκαλος, βραχμᾶνος, κσατρίγια, βαΐσια, σούδρα κτλ. μὴ σπουδάζωσιν ἐν τοῖς ἰδίοις καθήκουσιν, εἰρήνην οὐκ ἐπιτυγχάνουσιν. Αἰτία δέ· αὐτὴ ἡ ἐν τῇ πράξει τοῦ καθήκοντος ἀστάθεια ταραχὴν γεννᾷ.
*'aśāntasya kutaḥ sukham'* — Πῶς ἂν εὐδαιμονοίη ὁ ἄπραος; Αἰτία δέ· συνεχὴς κίνησις ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ὑπάρχει. Κἂν τὰς ἐξωτάτω εὐνοίας καὶ ἀπολαύσεις κτήσηται, ἡ τῆς καρδίας ταραχὴ ἀφαιρεθῆναι οὐ δύναται, ὅπερ σημαίνει ὅτι εὐδαιμονεῖν οὐ δύναται.
**Σύνδεσμος:** Ὁ λόγος δι’ ὃν ὁ ἀκόλαστος βεβαίαν διάνοιαν οὐκ ἔχει, ἐν τῇ ἑπομένῃ στίχῳ δηλοῦται.
★🔗
