**២.៤៥** វេទទាំងឡាយពិភាក្សាអំពីប្រធានបទទាំងបីគុណ។ ឱអរជុន ចូរឯងរួចផុតពីបីគុណ រួចផុតពីភាពទ្វេធាទាំងពួង ជានិច្ចតាំងនៅក្នុងខ្លួនបរមត្ថ (ព្រះអាទិទេព) កុំប្រាថ្នានូវការប្រមូលផ្ដុំ ឬការថែរក្សា ហើយចូរបួងសួងស្ដាប់បង្គាប់តែចំពោះព្រះអាទិទេពតែមួយគត់។
**ពន្យល់:** **«ត្រៃគុណយវិសយា វេទាៈ»** – នៅទីនេះ ពាក្យថា «វេទ» សំដៅលើផ្នែកនៃគម្ពីរវេទដែលពិពណ៌នាអំពីគុណទាំងបី និងអំពើទាំងឡាយរបស់វា ពោលគឺពិភពនៃការសោយសុខដូចជាឋានសួគ៌។ បំណងនៃពាក្យទាំងនេះមិនមែនដើម្បីរិះគន់គម្ពីរវេទទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងនៃសភាពមិនមានតម្រេកតាមអារម្មណ៍។ ដូចជាការពណ៌នាអំពីកញ្ចក់ជាមួយត្បូងពេជ្រ មិនមែនដើម្បីរិះគន់កញ្ចក់នោះទេ គឺដើម្បីបន្លឺសិរីរុងរឿងរបស់ត្បូងពេជ្រដូច្នោះដែរ។ ការពណ៌នាអំពីផ្នែកនៃវេទដែលប្រាថ្នាតាមអារម្មណ៍នៅទីនេះ គឺគ្រាន់តែដើម្បីបង្ហាញពីភាពឧត្តុង្គឧត្តមនៃសភាពមិនមានតម្រេកតាមអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដើម្បីរិះគន់ឡើយ។ ហើយក៏មិនមែនថាគម្ពីរវេទពណ៌នាតែអំពើលោកីយ៍ដែលកើតពីគុណទាំងបីនោះដែរ។ គម្ពីរវេទក៏ពណ៌នាអំពីព្រះអាទិទេព និងមធ្យោបាយក្នុងការទៅដល់ទ្រង់ផងដែរ។
**«និស្ត្រៃគុណ្យោ ភវ អជុន»** – ឱអរជុន! ចូរលះបង់នូវការប្រាថ្នាចំពោះលោក ដែលជាផលិតផលនៃគុណទាំងបី ហើយក្លាយជាអ្នកមិនស្ថិតក្នុងលោក ពោលគឺឈានឡើងខ្ពស់ជាងលោក។
**«និរ្ទ្វន្ទ្វៈ»** – ដើម្បីឈានឡើងខ្ពស់ជាងលោក វាចាំបាច់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការរួចផុតពីភាពទ្វេធា ដូចជាការចូលចិត្ត និងការមិនចូលចិត្តជាដើម ព្រោះវាទាំងនេះពិតជាសត្រូវពិតប្រាកដរបស់មនុស្ស ពោលគឺវាធ្វើឱ្យគេជាប់ជំពាក់ក្នុងលោក (គីតា ៣.៣៤)។ ហេតុនេះ ចូររួចផុតពីភាពទ្វេធាទាំងពួង។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអាទិទេពបង្រៀនអរជុនឱ្យរួចផុតពីភាពទ្វេធា? មូលហេតុគឺថា ភាពទ្វេធាជាប់ជំពាក់ធ្វើឱ្យមានភាពវង្វេង និងនាំឱ្យជាប់ជំពាក់ក្នុងលោក (គីតា ៧.២៧)។ មានតែនៅពេលដែលសាមីខ្លួនម្នាក់រួចផុតពីភាពទ្វេធា ទើបគេអាចបំពេញការបួងសួងស្ដាប់បង្គាប់ដោយភាពរឹងមាំបាន (គីតា ៧.២៨)។ ការរួចផុតពីភាពទ្វេធា ធ្វើឱ្យសាមីខ្លួនម្នាក់ងាយស្រួលក្លាយជាអ្នករួចផុតពីចំណងលោក (គីតា ៥.៣)។ ការរួចផុតពីភាពទ្វេធា លុបបំបាត់អវិជ្ជា (គីតា ១៥.៥)។ ដោយរួចផុតពីភាពទ្វេធា សាមីខ្លួនម្នាក់ ទោះបីពេលធ្វើអំពើក៏ដោយ ក៏មិនក្លាយជាជាប់ជំពាក់ (គីតា ៤.២២)។ ខ្លឹមសារគឺថា ការបួងសួងស្ដាប់បង្គាប់របស់សាមីខ្លួននឹងក្លាយជារឹងមាំបាន តែតាមរយៈការរួចផុតពីភាពទ្វេធាប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិទេពបង្រៀនអរជុនឱ្យរួចផុតពីភាពទ្វេធា។
ចំណុចមួយទៀត៖ ប្រសិនបើមានការជាប់ជំពាក់ទៅលើវត្ថុ មនុស្ស។ល។ ណាមួយក្នុងលោក នោះការមិនចូលចិត្តចំពោះវត្ថុ មនុស្ស។ល។ ផ្សេងទៀត ក៏នឹងកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិដែរ — នេះជាច្បាប់។ នៅពេលដែលរឿងនេះកើតឡើង ការធេ្វមធេ្វរចំពោះព្រះអាទិទេពក៏នឹងកើតឡើងដែរ — នេះក៏ជាទម្រង់មួយនៃការមិនចូលចិត្តដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលសាមីខ្លួនម្នាក់ចាប់ផ្ដើមមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះព្រះអាទិទេព នោះនឹងមិនមានការមិនចូលចិត្តចំពោះលោកទេ ផ្ទុយទៅវិញ វិញ្ញាណនៃការមិនជាប់ជំពាក់ចំពោះលោកនឹងកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ដំណាក់កាលដំបូងនៃការមិនជាប់ជំពាក់នេះគឺ សាមីខ្លួនម្នាក់នឹងមិនមានអារម្មណ៍មិនចូលចិត្តនៅក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់ទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេនឹងមានអារម្មណ៍អព្យាក្រឹត។ ក្រោយពីអព្យាក្រឹត គឺភាពអព្យាក្រឹតពិតប្រាកដ ហើយក្រោយពីភាពអព្យាក្រឹតពិតប្រាកដ គឺការមិនជាប់ជំពាក់ពេញលេញ។ នៅក្នុងការមិនជាប់ជំពាក់ពេញលេញ ការចូលចិត្ត និងការមិនចូលចិត្តត្រូវបានបំផ្លាញចោលទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើពិនិត្យដោយលម្អិតតាមលំដាប់នេះ នៅក្នុងភាពអព្យាក្រឹត ស្នាមចំណាំនៃការចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្តនៅសេសសល់; នៅក្នុងភាពអព្យាក្រឹតពិតប្រាកដ អត្ថិភាពនៃការចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្តនៅសេសសល់; ប៉ុន្តែនៅក្នុងការមិនជាប់ជំពាក់ពេញលេញ ទាំងស្នាមចំណាំ ទាំងអត្ថិភាពនៃការចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្តមិននៅសេសសល់ទេ — មានតែភាពអវត្តមានទាំងស្រុងនៃការចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្តប៉ុណ្ណោះ។
**«និត្យសត្តវស្ថៈ»** – មធ្យោបាយក្នុងការរួចផុតពីភាពទ្វេធាគឺ៖ តាំងនៅជានិច្ចក្នុងព្រះអាទិទេពនោះ ដែលទ្រង់ជានិច្ច មានជានិច្ច និងគ្រប់គ្រងគ្រប់ទីកន្លែង។
**«និរយោគក្សេមៈ»** – កុំសូម្បីតែប្រាថ្នាចំពោះការប្រមូលផ្ដុំ ឬការថែរក្សា; ព្រោះសម្រាប់អ្នកដែលបួងសួងស្ដាប់បង្គាប់តែចំពោះយើង យើងផ្ទាល់នឹងទទួលខុសត្រូវលើការប្រមូលផ្ដុំ និងការថែរក្សារបស់ពួកគេ (គីតា ៩.២២)។
**«អត្មវនៈ»** – ចូរបួងសួងស្ដាប់បង្គាប់តែចំពោះព្រះអាទិទេពតែមួយគត់។ ចូរយកតែការទៅដល់ព្រះអាទិទេពធ្វើជាគោលដៅរបស់ឯង។
**ការតភ្ជាប់៖** អ្វីដែលនឹងត្រូវបានសម្រេច ដោយការរួចផុតពីគុណទាំងបី រួចផុតពីភាពទ្វេធា។ល។ នោះ នឹងត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងខគម្ពីរបន្ទាប់។
★🔗
