ای پارتا، به ناتوانی میفتی، این شایسته تو نیست. این ضعف پست قلب را رها کن و برخیز، ای عذاب‌دهنده دشمنان!

2.3 تسلیم ناتوانی مشو ای آرجونا، پسر پریتها. این شایسته تو نیست. این ضعف حقیرانه قلب را دور بریز! برخیز ای درهم‌کوبنده دشمنان! معانی کلمات: क्लैब्यम् (ناتوانی)، मा स्म गमः (مباش)، पार्थ (ای آرجونا)، न (نه)، एतत् (این)، त्वयि (در تو)، उपपद्यते (شایسته است)، क्षुद्रम् (حقیر)، हृदयदौर्बल्यम् (ضعف قلب)، त्यक्त्वा (رها کرده)، उत्तिष्ठ (برخیز)، परन्तप (ای درهم‌کوبنده دشمنان).

۲.۳. ای پسر پریتا، ای آرجونا! تسلیم این ناتوانی مشو، زیرا شایسته تو نیست. ای زبون‌کننده دشمنان! این سستی و بزدلی ناچیز را دور افکن و برای نبرد برخیز. شرح: «پارتا» – پروردگار با یادآوری مادر آرجونا، پریتا (کونتی) و پیام او، وی را «پارتا» خطاب می‌کند تا شجاعت شایسته یک کشاتریا را در قلبش بیدار کند. مفهوم این است که با روا داشتن بزدلی بر خویش، نباید فرمان مادرت را نادیده بگیری. «تسلیم این ناتوانی مشو» – آرجونا به دلیل بزدلی، جنگیدن را آدارما و جنگ نکردن را دارما می‌پنداشت. بنابراین، پروردگار برای بیدار کردنش می‌فرماید که جنگ نکردن مسئله دارما نیست؛ بلکه ناتوانی (سستی مردانگی) است. پس این ناتوانی را رها کن. «شایسته تو نیست» – این سستی مردانگی نباید بر تو چیره می‌شد؛ زیرا تو پسر مادری دلاور و کشاتریا چون کونتی هستی و خود نیز جنگاوری بزرگ هستی. معنی این است که به حسب تولد و ذات تو، این ناتوانی به کلی برایت نامناسب است. «زبون‌کننده دشمنان» – تو خود «زبون‌کننده دشمنانی»، یعنی کسی که دشمنان را می‌آزارد و می‌گریزاند. آیا اکنون، با روی گرداندن از نبرد، دشمنانت را شاد خواهی کرد؟ «این سستی و بزدلی ناچیز را دور افکن و برخیز» – در اینجا، واژه «ناچیز» دو معنی دارد: (۱) این سستی دل به پستی می‌انجامد، یعنی رهایی، بهشت یا شکوه نمی‌بخشد. اگر این پستی را رها نکنی، خود پست خواهی شد؛ و (۲) این سستی دل، چیزی ناچیز است. برای جنگاوری بزرگ چون تو، دور افکندن چنین چیز ناچیزی کاری دشوار نیست. تو که می‌اندیشی «من درست‌کردارم و نمی‌خواهم گناه جنگ را مرتکب شوم»، این همان سستی دل، ضعف قلب توست. آن را دور افکن و برای نبرد برخیز، یعنی وظیفه مقدر خویش را به جای آور. در اینجا، عمل-وظیفه به شکل نبرد پیش روی آرجونا است. بنابراین، پروردگار می‌فرماید: «برخیز، به پا خیز و وظیفه به شکل نبرد را انجام ده.» در ذهن پروردگار، کوچک‌ترین تردیدی درباره وظیفه آرجونا نیست. او می‌داند که از هر دیدگاهی، جنگیدن برای آرجونا وظیفه است. از این رو، با نادیده گرفتن استدلال‌های پوچ آرجونا، محکم به او فرمان می‌دهد که وظیفه‌اش را انجام دهد: کاملاً آماده برای جنگ به پا خیز. پیوند: در فصل نخست، آرجونا استدلال‌های بسیاری برای جنگ نکردن آورده بود. پروردگار با اعتنایی نکردن به آن استدلال‌ها، ناگهان آرجونا را به دلیل خطای بزدلی به شدت سرزنش کرد و فرمان داد که برای نبرد به پا خیزد. با شنیدن این، آرجونا که راه‌حلی برای استدلال‌های خود نیافت، ناگهان برآشفت و سخن گفت.