ឱ បុត្រព្រឹត្ណា! ពួកដែលលិចលង់ក្នុងកាមតណ្ហា ពួកដែលយកស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅចុងក្រោយ ពួកដែលរីករាយនឹងពាក្យប្រៀនប្រដៅក្នុងគម្ពីរវេទដែលបណ្តាលមកពីតណ្ហា និងពួកដែលអះអាងថា គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខទៀតឡើយ ពួកមនុស្សដែលគ្មានប្រាជ្ញាស្វាធ្យាយដូច្នេះ និយាយពាក្យដែលពណ៌នាអំពីផលល្អដែលនាំឱ្យកើតទៀត និងពណ៌នាអំពីពិធីការជាច្រើនសម្រាប់ការសោយសុខ និងអំណាច។
ពន្យល់៖ 'លិចលង់ក្នុងកាមតណ្ហា' ពួកគេលិចលង់ក្នុងតណ្ហាយ៉ាងជ្រៅ រហូតក្លាយជាតណ្ហានោះផ្ទាល់។ ពួកគេមិនឃើញភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនឯង និងតណ្ហាឡើយ។ ជំនឿរបស់ពួកគេគឺ បើគ្មានតណ្ហា មនុស្សមិនអាចរស់បានទេ បើគ្មានតណ្ហា គ្មានការងារអ្វីអាចធ្វើបានទេ បើគ្មានតណ្ហា មនុស្សនឹងក្លាយជាដូចថ្មគ្មានវិញ្ញាណ។ មនុស្សបែបនេះហៅថា 'លិចលង់ក្នុងកាមតណ្ហា'។
អត្តា ឬខ្លួនពិត គឺថេរជានិច្ច មិនកើន មិនថយ រីឯតណ្ហាវិញ មក ទៅ កើន ថយ។ អត្តាគឺជាផ្នែកមួយនៃព្រះអាទិទេព រីឯតណ្ហាជាកម្មសិទ្ធិនៃផ្នែកផែនដីសម្ភារៈ។ ហេតុនេះ អត្តា និងតណ្ហា គឺខុសគ្នាស្រឡះ។ ប៉ុន្តែ ពួកដែលជាប់ជំពាក់ក្នុងតណ្ហា គ្មានការដឹងពីភាពពិត និងភាពដាច់ដោយឡែកនៃខ្លួនឯងឡើយ។
'ពួកដែលយកស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅចុងក្រោយ' ដោយសារសេចក្តីសុខដ៏ឧត្តមបំផុតត្រូវបានគេសោយនៅស្ថានសួគ៌ នោះហើយក្លាយជាគោលដៅខ្ពស់បំផុតរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបន្តខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីសម្រេចវា។
នៅទីនេះ ពាក្យថា 'ពួកដែលយកស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅចុងក្រោយ' សំដៅលើពួកមនុស្សដែលមានជំនឿលើស្ថានសួគ៌ និងឋានសួគ៌ផ្សេងៗទៀត ដែលមានពណ៌នាក្នុងគម្ពីរវេទ និងសាស្ត្រាច្បាប់។
'ពួកដែលរីករាយនឹងពាក្យប្រៀនប្រដៅក្នុងវេទ ឱ បាថា ហើយនិយាយថា គ្មានអ្វីក្រៅពីនេះទៀតទេ' ពួកគេរីករាយនឹងសកម្មភាពផ្សេងៗដែលបញ្ជាក់ក្នុងវេទ ដែលបណ្តាលមកពីតណ្ហា មានន័យថា ពួកគេចាត់ទុកថា ខ្លឹមសារនៃវេទគឺស្តីអំពីការសោយសុខ និងការសម្រេចស្ថានសួគ៌តែប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ ពួកគេ 'រីករាយនឹងពាក្យប្រៀនប្រដៅក្នុងវេទ'។ តាមទស្សនៈពួកគេ គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខនៅលើលោកិយ និងស្ថានសួគ៌ទៀតឡើយ គឺនៅក្នុងកាយវិការពួកគេ គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខឡើយ គ្មានព្រះ គ្មានចំណេះដឹងអំពីសច្ចធម៌ គ្មានផុតជាតិ គ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ទៀងទាត់ឡើយ។ ហេតុនេះ ពួកគេនៅតែលិចលង់យ៉ាងជ្រៅក្នុងការសោយសុខ។ ការសោយសោក គឺជាគោលដៅសំខាន់របស់ពួកគេ។
'ពាក្យដែលពណ៌នាអំពីផលល្អនេះ ត្រូវបាននិយាយឡើងដោយពួកដែលគ្មានប្រាជ្ញា' ពួកមនុស្សដែលគ្មានសមត្ថភាពបែងចែករវាងអ្វីដែលពិត និងមិនពិត អ្វីដែលទៀង និងមិនទៀង អ្វីដែលមិនអាចកំណត់បាន និងអាចកំណត់បាន ពួកមនុស្សដែលគ្មានប្រាជ្ញាបែបនេះ និយាយពាក្យដែលពណ៌នាអំពីជីវិតលោកិយ និងការសោយសុខនោះ។
នៅទីនេះ គោលបំណងនៃការហៅវាថា 'ពណ៌នាអំពីផលល្អ' គឺថា ពាក្យដែលពណ៌នាអំពីការសម្រេចការសោយសុខ និងអំណាច គឺគ្រាន់តែជាស្លឹក និងផ្កា មិនមែនផ្លែឈើទេ។ ការពេញចិត្តគឺមកពីផ្លែឈើ មិនមែនមកពីស្លឹក និងផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាតនោះទេ។ ពាក្យនោះមិនផ្តល់ផ្លែឈើដ៏ទៀងទាត់ឡើយ។ ផលរបស់ពាក្យនោះ ដូចជាការសោយសុខនៅស្ថានសួគ៌ជាដើម គ្រាន់តែមើលទៅស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះ វាគ្មានលក្ខណៈគង់វង្សទេ។
'ដែលសន្យាផលល្អក្នុងទម្រង់នៃការកើតជាថ្មី' ពាក្យដែលពណ៌នាអំពីផលល្អនោះ ផ្តល់ផលនៃកម្មក្នុងទម្រង់នៃការកើតជាថ្មី ព្រោះវាផ្តល់សារៈសំខាន់តែចំពោះការសោយសុខលោកិយប៉ុណ្ណោះ។ ការជាប់ជំពាក់នឹងការសោយសុខទាំងនោះ គឺជាមូលហេតុនាំឱ្យមានកំណើតទៀត (គីតា ១៣.២១)។
'ដែលបញ្ជាក់ពីពិធីការជាច្រើនសម្រាប់ការសោយសុខ និងអំណាច' ពាក្យដែលពណ៌នាអំពីផលល្អ ឬពាក្យដែលមើលទៅគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះ ដែលពណ៌នាអំពីការប្រតិបត្តិផ្សេងៗដើម្បីសម្រេចការសោយសុខ និងអំណាច មានពិធីការជាច្រើន។ មានន័យថា ការប្រតិបត្តិទាំងនោះ ពាក់ព័ន្ធនឹងនីតិវិធីផ្សេងៗ សកម្មភាពផ្សេងៗដែលត្រូវធ្វើ តម្រូវឱ្យមានសម្ភារៈផ្សេងៗ ហើយក៏ពាក់ព័ន្ធនឹងការខិតខំប្រឹងប្រែងផ្លូវកាយយ៉ាងច្រើនដែរ (គីតា ១៨.២៤)។
★🔗
