ព្រោះហេតុនោះ ឱអរជុនដែលមានដៃដ៏ធំធេង ចំណេះដឹងរបស់គេគឺមាំមួនសម្រាប់អ្នកដែលឥន្ទ្រិយទាំងឡាយត្រូវបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងពេញលេញពីវត្ថុនៃឥន្ទ្រិយ។

អត្ថន័យពាក្យ៖ តស្មាត - ហេតុនេះ, យស្យ - របស់អ្នកណា, មហាពាហោ - អូ អរជុន ដែលមានដៃខ្លាំងក្លា, និគ្រហិតានិ - ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រង, សវ៌សះ - ទាំងស្រុង, ឥន្ទ្រិយាណិ - ឥន្ទ្រីយ៍ទាំងឡាយ, ឥន្ទ្រិយារថេភ្យះ - ពីវត្ថុនៃឥន្ទ្រីយ៍, តស្យ - របស់គេ, ប្រជ្ញា - ប្រាជ្ញា, ប្រតិដ្ឋិតា - ស្ថិតស្ថេរ។ ការពន្យល់៖ នៅពេលដែលឥន្ទ្រីយ៍ត្រូវបានគ្រប់គ្រងទាំងស្រុង ចិត្តមិនដើរវង្វេងតាមអារម្មណ៍ឡើយ។ វាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាចង្កៀងនៅក្នុងកន្លែងដែលគ្មានខ្យល់។ ឥឡូវនេះ យោគីស្ថិតនៅក្នុងអាត្ម័ន ហើយប្រាជ្ញារបស់គាត់គឺស្ថិតស្ថេរ។

ហេតុនេះ ឱអ្នកដែលមានដៃដូចជាដំបងវជ្រា ប្រាជ្ញារបស់បុគ្គលណាដែលឥន្រ្ទីយ៍ទាំងឡាយត្រូវបានគេរម្ងាប់ចាកអារម្មណ៍ទាំងពួងដោយស៊ប់សព្វគ្នានោះ គឺប្រាកដជាឋិតថេរ។ ការពន្យល់ – 'ហេតុនេះ... ប្រាជ្ញារបស់អ្នកណាឋិតថេរ' – ពាក្យថា 'ហេតុនេះ' បញ្ចប់ប្រធានបទអំពីការគ្រប់គ្រងចិត្ត និងឥន្រ្ទីយ៍ដែលបានដំណើរតាំងពីខគម្ពីរទី៦០មក ដោយចែងថា ប្រាជ្ញារបស់បុគ្គលដែលគ្មានសេចក្តីចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងលោកនៅសេសសល់ក្នុងចិត្ត និងឥន្រ្ទីយ៍របស់គេ គឺប្រាកដជាឋិតថេរ។ គោលបំណងនៃការប្រើពាក្យថា 'ដោយស៊ប់សព្វគ្នា' នៅទីនេះ គឺដើម្បីបង្ហាញថា ទោះបីជាកំពុងជួបប្រទះនឹងការប្រព្រឹត្តិទៅក្នុងលោក ឬកំពុងសម្ងំវិញ្ញាណក្នុងទីស្ងាត់ក៏ដោយ ក៏ឥន្រ្ទីយ៍របស់គេមិនមានទំនោរចំពោះសុខឥស្សរៈ ឬអារម្មណ៍ឡើយ។ ទោះបីជាអារម្មណ៍ណាមួយកើតមានឡើងក្នុងពេលជួបប្រទះលោក អារម្មណ៍ទាំងនោះមិនអាចរំភើបគេបានឡើយ។ ចិត្តរបស់គេក៏ដូច្នោះដែរ ទោះបីជារួមជាមួយឥន្រ្ទីយ៍ ក៏មិនអាចរំភើបបញ្ញារបស់គេបានឡើយ។ ដូចជាគ្មានអ្នកណាអាចអូសទាញភ្នំឱ្យរញ្ជួយបានដូច្នោះដែរ ភាពឋិតថេរបែបនោះក៏កើតឡើងក្នុងបញ្ញារបស់គេ ដែលចិត្តមិនអាចធ្វើឱ្យវារញ្ជួយក្នុងសភាពណាមួយបានឡើយ។ ហេតុផលគឺថា អារម្មណ៍ទាំងឡាយគ្មានសារៈសំខាន់ក្នុងចិត្តរបស់គេទេ។ 'និគ្គហីតានិ' មានន័យថា ឥន្រ្ទីយ៍ត្រូវបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងពេញលេញពីអារម្មណ៍ ពោលគឺ គ្មានសូម្បីតែស្នាមចុះចាប់ ការទាក់ទាញ ឬការអូសទាញចំពោះអារម្មណ៍នៅសេសសល់ឡើយ។ ដូចជាប្រសិនបើយកថ្នាំពុលចេញពីធ្មេញពស់ ពស់នោះនឹងគ្មានពុលនៅសល់ទេ។ ទោះបីជាវាខាំមនុស្ស ក៏គ្មានឥទ្ធិពលអ្វីដែរ។ ដូច្នោះដែរ ការធ្វើឱ្យឥន្រ្ទីយ៍រួចផុតពីការទាក់ទាញ និងការស្អប់ខ្ពើម គឺដូចជាការយកធ្មេញពុលចេញពីពស់។ ពេលនោះ ឥន្រ្ទីយ៍ទាំងនោះគ្មានអំណាចដឹកនាំអ្នកស្វែងរកទៅកាន់ផ្លូវវិនាសទៀតទេ។ ន័យខ្លឹមសារនៃខនេះគឺ អ្នកស្វែងរកគួរតែមានការសម្រេចចិត្តយ៉ាងរឹងមាំថា គោលដៅរបស់ខ្ញុំគឺការទទួលបានព្រះជាម្ចាស់ ការរីករាយនឹងសុខឥស្សរៈ និងការប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ មិនមែនជាគោលដៅរបស់ខ្ញុំឡើយ។ ប្រសិនបើការពិចារណាបែបនេះឋិតថេរជានិច្ចក្នុងអ្នកស្វែងរក បញ្ញារបស់គេនឹងក្លាយជាឋិតថេរ។ សម្ពន្ធភាព – តើអ្វីជាភាពខុសគ្នារវាងបុគ្គលដែលមានឥន្រ្ទីយ៍ត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយស៊ប់សព្វគ្នា និងមនុស្សសាមញ្ញ? រឿងនេះត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងខបន្ទាប់។