አካላቴ ይደክማሉ፣ አፌ ይደርቃል፣ ሰውነቴ ይናወጣል ፀጉሮቼም ይነሳሉ።

【1.29】ብልቶቼ ይዝላሉ አፌም ይደርቃል፣ ሰውነቴ ይንቀጠቀጣል ፀጉሬም ይቆማል። 【የቃላት ትርጉም】 Seedanti ማለት "መዝለል/መክሸፍ"፣ mama ማለት "የእኔ"፣ gaatrani ማለት "ብልቶች/አካል ክፍሎች"፣ mukham ማለት "አፍ"፣ cha ማለት "እና"፣ parishushyati ማለት "መድረቅ"፣ vepathuh ማለት "መንቀጥቀጥ"፣ cha ማለት "እና"፣ shareere ማለት "በሰውነት ውስጥ"፣ me ማለት "የእኔ"፣ romaharsah ማለት "የፀጉር መቆም/መሸበር"፣ cha ማለት "እና"፣ jaayate ማለት "መፈጠር/መነሳት" ማለት ነው።

"ይህን ዘመዶቼን የተሰለፉትን አይቼ፣ ኦ ክርስና..." - 'ክርስና' የሚለው ስም ለአርጁና እጅግ ውድ ነበር። ይህ የመጠሪያ መልኩ በጊታው ውስጥ ዘጠኝ ጊዜ ይታያል። ለጌታ ሽሪ ክርስና ሌላ የመጠሪያ መልክ በዚህ ያህል ጊዜ አይታይም። በተመሳሳይም 'ፓርታ' የሚለው ስም ለጌታ ለአርጁና እጅግ ውድ ነበር። ስለዚህ ጌታም ሆነ አርጁና እርስ በርስ በሚያደርጉት ውይይት እነዚህን ስሞች ይጠቀሙ ነበር፤ ይህ እውነታም በሕዝቡ ዘንድ በደንብ የታወቀ ነበር። ከዚህ አንጻር ሳንጃያ 'ክርስና' እና 'ፓርታ' የሚሉትን ስሞች በጊታው መጨረሻ ላይ እንዲህ ብሎ ያስቀምጣል፡ "ክርስና የሚባለው የዮጋ ጌታ በሚገኝበት፣ ፓርታም የተሰኘው የአምድ ተንቀሳቃሽ በሚገኝበት..." (18.78)። ከዚህ በፊት ድርተራስትራ "ተሰልፈው ለጦር የተነሱ" ብሎ ነበር፤ እዚህም አርጁና "ለጦር የተነሱ፣ የተሰለፉ" ይላል፤ ይሁን እንጂ በእነሱ አመለካከት ውስጥ ታላቅ ልዩነት አለ። በድርተራስትራ አመለካከት ዱርዮዳናና ሌሎቹ *የኔ* ልጆች ናቸው፤ ዩዲስቲራና ሌሎቹ የፓንዱ ልጆች ናቸው - የሚለው እንደዚህ ያለ ልዩነት አለ፤ ስለዚህ ድርተራስትራ 'የኔ ልጆች' እና 'የፓንዱ ልጆች' የሚሉትን ቃላት እዚያ ተጠቀመ። ነገር ግን በአርጁና አመለካከት እንደዚህ ያለ ልዩነት የለም፤ ስለዚህ አርጁና እዚህ 'ዘመዶቼ' ይላል፤ ይህም ሁለቱንም ወገን የሚጨምር ነው። ትርጉሙም ይህ ነው፡ ድርተራስትራ የራሱ ልጆቹ በጦርነቱ ሊሞቱ የሚችሉበትን ፍርሃት ያለው ስለሆነ ፍርሃትና ሐዘን አለው፤ ነገር ግን አርጁና ሁለቱንም ወገን የሆኑ ዘመዶች ሊሞቱ የሚችሉበትን ፍርሃት ያለው ስለሆነ ያዝናል - የትኛውም ወገን የሆነ ሰው ቢሞትም አሁንም የእኛ ዘመድ ነው። እስከ አሁን ድረስ 'አይቼ' የሚለው ቃል ሶስት ጊዜ ታይቷል፡ "የፓንዱን ሰራዊት አይቼ..." (1.2)፣ "የድርተራስትራን ልጆች የተሰለፉትን አይቼ..." (1.20)፣ እና እዚህ "ይህን ዘመዶቼን አይቼ..." (1.28)። የእነዚህ ሶስቱ ትርጉም ዱርዮዳና ያየው አንድ ዓይነት ብቻ ሆኖ ቀርቷል፣ ማለትም የዱርዮዳና ስሜት ሙሉ በሙሉ የጦርነት ነበር፤ ነገር ግን የአርጁና ማየት ሁለት ዓይነት ሆነ። በመጀመሪያ የድርተራስትራን ልጆች አይቶ አርጁና በግብጽ ሙሉ ሆኖ ለጦር ቆሞ አምዱን ይዞ ነበር፤ አሁን ግን ዘመዶቹን አይቶ በደካማነት ተያዘ፣ ከጦር ተቆጠቀ፣ አምዱም ከእጁ ይወድቃል። "ሥጋዬ ይታነጻል... አእምሮዬም እንደሚወዛወዝ" - በአርጁና አእምሮ ውስጥ ስለ ጦርነቱ የወደፊት ውጤቶች ተስፋ ጥፋትና ሐዘን እየተነሳ ነው። ያ ተስፋ ጥፋትና ሐዘን የሚያስከትለው ውጤት በአርጁና ሙሉ አካል ላይ እየወደቀ ነው። ያንን ውጤት አርጁና በግልጽ ቃላት ይገልጻል፡ የሰውነቴ እያንዳንዱ ክፍል - እጆች፣ እግሮች፣ ፊት፣ ወዘተ - ይደክማል! አፍ ይደርቃል፣ መናገር እንኳን አስቸጋሪ ይሆናል! ሙሉው አካል ይናወጣል! በሰውነቱ ላይ ያሉት ሁሉም ፀጉሮች ይቆማሉ፣ ማለትም ሙሉው አካል ድንጋጤ ይደርሰዋል! ያ ጋንዲቫ አምድ፣ የክርኑ ድምጽ ጠላቶችን የሚያስፈራራው፣ ያ ጋንዲቫ አምድ ዛሬ ከእጄ ይወድቃል። በቆዳው ላይ፣ በሙሉው አካል ላይ የሚቃጠል ስሜት አለ። አእምሮዬ ይደናገጣል፣ ማለትም ምን ማድረግ እንዳለብኝ እንኳን ልለይ አልችልም! እዚህ፣ በዚህ የጦር ሜዳ ላይ በሰረገላው ላይ መቆም እንኳን አልችልም! እንደምወድቅ ይመስለኛል! በዚህ ዓይነት አደገኛ ጦርነት ውስጥ እዚህ መቆም እንኳን ኃጢአት ይመስለኛል። **አገናኝ:** በቀደመው ጥቅስ ስለ ሰውነቱ የሐዘን ስምንቱን ምልክቶች ካስገለጸ በኋላ፣ አርጁና አሁን ከወደፊት ውጤቶችን የሚጠቁሙ ምልክቶች አንጻር ጦርነት ማድረግ አግባብነት የሌለው መሆኑን ይገልጻል።