ለእነዚያ በመደሰትና በሥልጣን ላይ ተጣብቀው ያሉ፣ አእምሮቻቸው በዚያ የተሰረቁ ሰዎች፣ ለሳማዲ የሚያገለግል አድርቆ የቆመ ጥበብ አይመሰረትም።

【የቃላት ትርጉም】 भोगैश्वर्यप्रसक्तानाम् (Bhoga-aishvarya-prasaktanam) - በደስታ እና በስልጣን በጥልቅ የተጠመዱ ሰዎች तया (Taya) - በዚያ अपहृतचेतसाम् (Apahrita-chetasam) - አእምሮአቸው የተወሰደባቸው व्यवसायात्मिका (Vyavasayatmika) - ቆራጥ बुद्धिः (Buddhih) - ማስተዋል समाधौ (Samadhau) - በሳማዲ ውስጥ न (Na) - አይደለም विधीयते (Vidhiyate) - የተስተካከለ 【የስዋሚ ሲቫናንዳ አስተያየት】 በደስታ እና በስልጣን ላይ የተንጠለጠሉ ሰዎች የተረጋጋ አእምሮ ሊኖራቸው አይችልም። ማተኮር ወይም ማሰላሰል አይችሉም። ሁልጊዜ ሀብትን እና ስልጣንን ለማግኘት ፕሮጀክቶችን በማቀድ የተጠመዱ ናቸው። አእምሮአቸው ሁልጊዜ እረፍት የለውም። የተመጣጠነ ግንዛቤ የላቸውም።

**2.44.** እነዚያ አእምሮቻቸው በዚያ የተገለጸው የወይን አበባ ቃል (በቀደሙት አንቀጾች የተገለጸው) የተሸከሙት፣ ማለትም ወደ ዓለማዊ ደስታዎች የተሳሳቱት እና በጣም በመጠቀምና በዓለማዊ ብልጽግና ላይ ተጣብቀው ያሉት፣ በእነሱ ውስጥ በፍጹም አእምሮ (በፈርጥ) ላይ የተመሰረተ አቋም ወደ ላይኛው ራስ (ፀሐየ ራስ) አይገኝም። **ማብራሪያ፦** *'አእምሮቻቸው የተሸከሙ'* – አእምሮቻቸው በቀደሙት አንቀጾች የተገለጸው ቃል ተማርከዋል፣ ያ በሰማይ ውስጥ ከፍተኛ ደስታ፣ የአማልክት አትክልቶች፣ ሰማያዊት ነገስታት እና አምሮት ያለው የሚል ቃል። በእንደዚህ አይነት ቃል አእምሮቻቸው ወደዚያ ደስታዎች ይሳሳታሉ። *'በመጠቀምና በዓለማዊ ብልጽግና ላይ ተጣብቀው ያሉት'* – የአምስቱ ተሰሚዎች ዓላማ የሆኑት ድምጽ፣ ንክኪ፣ ቅርጽ፣ ጣዕም እና ሽታ፤ የሰውነት አለመጨነቅ፤ እንዲሁም ከነዚህ የሚገኘው ክብርና ስም – በነዚህ በኩል ደስታ መስማት *'ብሆግ'* (መጠቀም) ይባላል። ለእንደዚህ አይነት መጠቀም የሚያገለግል የቁሳዊ ነገሮች፣ ገንዘብ፣ ቤቶች ወዘተ መሰብሰብ *'አይሽዋርያ'* (ብልጽግና) ይባላል። ለእነዚህ መጠቀምና ብልጽግና መያዝ፣ መውደድ እና መሳብ ያላቸው፣ ማለትም እነሱን በጣም አስፈላጊ የሚያስመስሉት *'ብሆጋይሽዋርያፕራሳክታናም'* ይባላሉ። እነዚህ በመጠቀምና በብልጽግና ብቻ የተጠመዱ ሰዎች የዲያብሎስ ሀብት አላቸው። ምክንያቱም *'አሱ'* ማለት የሕይወት ነፍጥ (ፀሐይ) ሲሆን፣ እነዚህን የሕይወት ነፍጦች ለመጠበቅ የሚጥሩ፣ ለሕይወት ኃይል ማቆየት የተሰወሩ ሰዎች *'አሱራ'* (ጋኔን) ይባላሉ። እነሱ የሰውነትን ቅድምና በማስቀደም፣ ደስታን እዚህ ወይም በሰማይ (ገጽ 80 ማስታወሻ ይመልከቱ) ለመጠቀም ይፈልጋሉ። *'በፈርጥ ላይ የተመሰረተ አቋም በሳማዲ ላይ አይጸናም'* – የሰው ልጅ መወለድ እውነተኛ ዓላማ፣ ይህ የሰውነት ሥጋ የተገኘለት ዓላማ – ያ ፀሐየ ራስን ብቻ ለማግኘት የሚሆን አቋም – የሚለውን የሚረዳ በፈርጥ ላይ የተመሰረተ አቋም በእነዚህ ሰዎች ውስጥ አይገኝም። ሐሳቡ እንዲህ ነው፦ ቀደም ሲል ከተጠቀሙባቸው፣ ከሚጠቀሙባቸው፣ ከሰሙባቸው እና ከሚሰሙባቸው ደስታዎች የቀረው ተርክ (መተው) በአእምሮው ላይ ቀርቷል። በዚህ ተርክ ምክንያት፣ ከዓለም ሙሉ በሙሉ ራቅቶ ወደ ፀሐየ ራስ ብቻ ለመሄድ የሚያስችል ጠንካራ ፍላጎት አይነሳም። በተመሳሳይ፣ በብዙ ዓለማዊ ጥበብ፣ ሳይንስ ወዘተ መሰብሰብ የተገኘውን ትምህርት እኔ ተማርኩ፣ እኔ ዐዋቂ ነኝ በሚል የኩራት ስሜት የተገኘውን ደስታ በመጠቀም ላይ የተጣበቁ ሰዎችም ወደ ፀሐየ ራስ ለመድረስ ጠንካራ ፍላጎት የላቸውም። **ልዩ ነጥብ፦** እጅግ በጣም ርኅሩኅ የሆነው ጌታ ይህን የሰው ሥጋ በልዩ የማስተዋል ኃይል አበረክቶለታል፤ በዚህ ኃይል ደስታንና ሐዘንን ማለፍ፣ የራስን ነጻነት ማሳካት እና ሁሉንም በማገልገል እንዲያውም አምላክን በቁጥጥር ስር ማድረግ ይቻላል። የሰው ሥጋ ፍጻሜ በዚህ ነው። ይሁን እንጂ ይህን ከአምላክ የተሰጠ የማስተዋል ኃይል ችላ በማለት በጠፊ ደስታዎችና በማከማቻዎች ላይ መጣበቅ የእንስሳት አእምሮ ነው። ምክንያቱም እንስሳትና ወፎችም በመጠቀም ላይ የተጠመዱ ናቸው። ሰው በተመሳሳይ በመጠቀም ላይ ቢጠመድ፣ ከዚያ በእንስሳት/ወፎችና በሰው መካከል ምን ልዩነት ይቀራል? እንስሳትና ወፎች ለመጠቀም ተወልደዋል፤ ስለዚህ የግዴታ ጥያቄ በፊታቸው አይነስም። ነገር ግን የሰው ልደት ግዴታውን ለማከናወንና ነጻነቱን ለማሳካት ብቻ የተገኘ ነው፣ ለመጠቀም አይደለም። ስለዚህ በሰው ፊት የሚመጡ ሁሉ ምቹ ወይም ያልተስማሙ ሁኔታዎች፣ ሁሉም ለመለማመድ (ሳድሃና) የሚያገለግሉ መንገዶች ናቸው፣ ለመጠቀም የሚያገለግሉ አይደሉም። እነሱን ለመጠቀም የሚያገለግሉ ነገሮች የሚያስቡ ሰዎች በፀሐየ ራስ ላይ የተመሰረተ ጠንካራ አቋም የላቸውም። በእውነቱ፣ ዓለማዊ ነገሮች ወደ ፀሐየ ራስ ጉዞ አይገድዱም። ይልቁንም የመጠቀምን አስፈላጊነት የሚለው ነገር፣ በአሁኑ ጊዜ በልብ ውስጥ የገባው፣ እሱ ነው የሚገድደው። መጠቀም ራሱ እንደ አስፈላጊነቱ ያህል አይሰቅልም። በማሰብሰብ ውስጥ፣ የራሱ ዝንባሌና አላማ ቅድምና ይይዛሉ። አንድ ሰው የመጠቀምና የማከማቸት ዝንባሌ ቢኖረው እና ፀሐየ ራስን ለማግኘት ቢፈልግ፣ የፀሐየ ራስ ማግኘት ሩቅ ብቻ ሳይሆን ለዚያ ማግኘት ጠንካራ ፍላጎት እንኳን ሊነሳ አይችልም። ምክንያቱም ወደ ፀሐየ ራስ ለመሄድ ዝንባሌ ባለበት ቦታ፣ የመጠቀም ዝንባሌም አለ። የመጠቀምና የማከማቸት፣ የክብር፣ የማዕረግ እና የአለመጨነቅ ዝንባሌ እስካለ ድረስ፣ ማንም ሰው አንድ ዓይነት ፍላጎት ሊያሰማ እና በፀሐየ ራስ ሊጠመድ አይችልም፤ ምክንያቱም ውስጣቸው በመጠቀም ዝንባሌ ተሸክሟል፤ ያላቸው ሁሉ ኃይል በመጠቀምና በማከማቸት ላይ ተሰማርቷል። **አገናኝ፦** ማንኛውንም ነጥብ በጥንካሬ ለማስጸናት፣ መጀመሪያ ሁለቱንም ጎኖቹ ቀርበው ከዚያም ይጸናሉ። እዚህ፣ ጌታ የፍላጎት ነፃነት (ኒሽካማ ብሃቫ) ሁኔታን ለማስጸናት ይፈልጋል። ስለዚህ፣ በቀደሙት ሶስት አንቀጾች ውስጥ በፍላጎት የተነሳ ተግባር (ሳካማ ብሃቫ) ያላቸውን ከገለጸ በኋላ፣ አሁን በሚቀጥለው አንቀጽ ውስጥ ወደ ፍላጎት ነፃነት ያበረታታል።