2.44. Σε εκείνους των οποίων ο νους έχει παρασυρθεί από εκείνο τον ανθισμένο λόγο (που περιγράφηκε στις προηγούμενες στίχους), δηλαδή που έχουν παρασυρθεί προς τις αισθησιακές απολαύσεις και που είναι έντονα προσκολλημένοι στις απολαύσεις και στην εγκόσμια ευημερία, δεν υπάρχει ακλόνητος νους εστιασμένος στο Ανώτατο Εαυτό.
Σχόλιο: «Των οποίων ο νους έχει παρασυρθεί» – Ο νους τους έχει αιχμαλωτιστεί από εκείνο το λόγο που περιγράφηκε στους προηγούμενους στίχους, το λόγο που διακηρύττει ότι υπάρχει άπειρη ευχαρίστηση στον παράδεισο, σε θεϊκούς κήπους, σε ουράνιες νύμφες και νέκταρ. Από τέτοιο λόγο, ο νους τους παρασύρεται προς αυτές τις απολαύσεις.
«Προσκολλημένοι στις απολαύσεις και στην εγκόσμια ευημερία» – Τα πέντε αισθητήρια αντικείμενα του ήχου, της αφής, της μορφής, της γεύσης και της οσμής· η άνεση του σώματος· και το κύρος και η φήμη που προέρχονται από αυτά – η πράξη της απόλαυσης μέσω αυτών ονομάζεται «μπόγκα» (απόλαυση). Η συσσώρευση υλικών αντικειμένων, χρημάτων, σπιτιών κ.λπ., για χάρη τέτοιων απολαύσεων ονομάζεται «αϊσβάρια» (ευημερία). Εκείνοι που έχουν προσκόλληση, στοργή και έλξη προς αυτές τις απολαύσεις και αυτή την ευημερία, δηλαδή εκείνοι που τις θεωρούν μεγάλης σημασίας, αναφέρονται ως «μπογκαϊσβαριάπρασακτάναμ».
Εκείνοι που παραμένουν απορροφημένοι μόνο στις απολαύσεις και την ευημερία κατέχουν δαιμονικό πλούτο. Ο λόγος είναι ότι «άσου» σημαίνει οι ζωτικές αναπνοές, και εκείνοι που επιδιώκουν να διατηρήσουν αυτές τις ζωτικές αναπνοές, εκείνοι που είναι αφιερωμένοι στη διατροφή της ζωτικής δύναμης, ονομάζονται «άσουρες» (δαίμονες). Αυτοί, υποστηρίζοντας την πρωτοκαθεδρία του σώματος, επιθυμούν να απολαύσουν ευχαριστήσεις είτε εδώ είτε στον παράδεισο (βλ. σημείωση σ. 80).
«Ακλόνητος νους δεν εδράζεται στη σαμάνττι» – Ο ακλόνητος νους που κατανοεί τον αληθινό σκοπό της ανθρώπινης γέννησης, για τον οποίο το ανθρώπινο σώμα έχει αποκτηθεί – που είναι η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού μόνο – τέτοιος νους δεν βρίσκεται σε αυτούς τους ανθρώπους. Η ουσία είναι ότι λόγω των εντυπώσεων που άφησαν οι απολαύσεις που έχουν ήδη βιωθεί, αυτές που μπορούν να βιωθούν, αυτές για τις οποίες έχουν ακούσει και αυτές για τις οποίες μπορούν να ακούσουν, παραμένει ένας λεκές πάνω στον νου. Λόγω αυτού του λεκέ, η σταθερή αποφασιστικότητα να αποκοπεί εντελώς από τον κόσμο και να προχωρήσει αποκλειστικά προς τον Ανώτατο Εαυτό δεν γεννιέται. Παρομοίως, εκείνοι που είναι προσκολλημένοι στην απόλαυση που γεννιέται από την υπερηφάνεια – «Είμαι μορφωμένος, είμαι γνώστης» – που προέρχεται από τη συσσώρευση των πολλών εγκόσμιων επιστημών, τεχνών κ.λπ., επίσης στερούνται σταθερής αποφασιστικότητας για την επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού.
Ειδικό Σημείο:
Ο υπέρτατα συμπονετικός Κύριος έχει χαρίσει ελεήμονα αυτό το ανθρώπινο σώμα με μια μοναδική δύναμη διάκρισης μέσω της οποίας κάποιος μπορεί να υπερβεί την ευχαρίστηση και τον πόνο, να επιτύχει τη δική του απελευθέρωση και, υπηρετώντας όλους, να φέρει ακόμη και τον Θεό υπό τον έλεγχό του. Εδώ βρίσκεται η πληρότητα του ανθρώπινου σώματος. Ωστόσο, το να αγνοήσει κανείς αυτή τη Θεόδωρη δύναμη διάκρισης και να προσκολληθεί σε φθαρτές απολαύσεις και συσσωρεύσεις είναι ζωώδης νους. Επειδή και τα ζώα και τα πουλιά είναι επίσης απορροφημένα σε απολαύσεις. Εάν ένας άνθρωπος παραμένει παρομοίως απορροφημένος σε απολαύσεις, τότε ποια διαφορά απομένει μεταξύ ζώων/πουλιών και ανθρώπου;
Τα ζώα και τα πουλιά γεννιούνται για απόλαυση· επομένως, το ζήτημα του καθήκοντος δεν τίθεται μπροστά τους. Αλλά η ανθρώπινη γέννηση αποκτάται αποκλειστικά για την εκπλήρωση του καθήκοντος κάποιου και την επίτευξη της απελευθέρωσής του, όχι για την επιδίωξη απολαύσεων. Επομένως, όποιες ευνοϊκές ή δυσμενείς συνθήκες προκύπτουν μπροστά σε έναν άνθρωπο, είναι όλα μέσα για πνευματική άσκηση, όχι υλικά για απόλαυση. Εκείνοι που τα θεωρούν ως υλικά για απόλαυση δεν κατέχουν ακλόνητο νους εστιασμένο στο Ανώτατο Εαυτό.
Στην πραγματικότητα, τα εγκόσμια αντικείμενα δεν εμποδίζουν το ταξίδι προς τον Ανώτατο Εαυτό. Μάλλον, η σημασία που δίνεται στις απολαύσεις, η οποία είναι επί του παρόντος εγκατεστημένη μέσα στην καρδιά, είναι που προκαλεί το εμπόδιο. Οι ίδιες οι απολαύσεις δεν εμπλέκουν όσο η σημασία που επισυνάπτεται σε αυτές. Στην εμπλοκή, η δική κάποιου τάση και πρόθεση κατέχουν πρωτοκαθεδρία. Εάν κάποιος, διατηρώντας μια τάση για απολαύσεις και συσσώρευση, επιθυμεί να φθάσει στον Ανώτατο Εαυτό, τότε όχι μόνο η επίτευξη του Ανώτατου Εαυτού είναι μακριά, αλλά ακόμη και μια σταθερή αποφασιστικότητα για αυτή την επίτευξη δεν μπορεί να γεννηθεί. Ο λόγος είναι ότι όπου υπάρχει μια τάση να προχωρήσει κανείς προς τον Ανώτατο Εαυτό, εκεί υπάρχει επίσης μια τάση για απολαύσεις. Όσο υπάρχει τάση για απολαύσεις και συσσώρευση, για κύρος, τιμή και άνεση, κανείς δεν μπορεί να καθορίσει μια μονοεστιακή αποφασιστικότητα και να απορροφηθεί στον Ανώτατο Εαυτό, επειδή το εσωτερικό τους είναι έχει παρασυρθεί από την τάση για απολαύσεις· όση ενέργεια είχαν, έχει απασχοληθεί σε απολαύσεις και συσσώρευση.
Σύνδεση: Για να θεμελιώσει κανείς οποιοδήποτε σημείο σταθερά, πρώτα τοποθετούνται και οι δύο πτυχές του μπροστά, και στη συνέχεια θεμελιώνεται. Εδώ, ο Κύριος επιθυμεί να θεμελιώσει την κατάσταση της απελευθέρωσης από τις επιθυμίες (νισκάμα μπάβα). Επομένως, έχοντας περιγράψει εκείνους με δράση που κινείται από επιθυμία (σακάμα μπάβα) στους προηγούμενους τρεις στίχους, τώρα, στον επερχόμενο στίχο, εμπνέει προς το να είναι απελευθερωμένος από επιθυμίες.
★🔗
