ኦ አርጁና! ጥበብ የጆግ ከሚለው ጋር ሲነፃፀር፣ (ተፈላጊ) ተግባር በጣም ዝቅተኛ ነው። ስለዚህ በጥበብ ውስጥ መጠጊያ ፈልግ፤ የሚያነሳሳቸው ፍሬ የሆኑት የሚያዝኑ ናቸው።

**2.49. በፍላጎት የሚፈጸም ተግባር ከጥበብ የተገኘ የልብ እኩልነት (የጥበብ ዮጋ) ከፍ በሚል ይበልጣል። ስለዚህ ኦ ዳናንጃያ (አርጁና)፣ በጥበብ (በልብ እኩልነት) ረገጥ፤ በተግባር ፍሬ የሚነሱ ሰዎች በእርግጥ የሚያማ ናቸው።** **አስተያየት፡** "ተግባር ከጥበብ ዮጋ ከፍ በሚል ይበልጣል" – ውጤትን በመፈለግ የሚፈጸም ተግባር ከጥበብ ዮጋ ማለትም ከልብ እኩልነት ጋር ሲነፃፀር ከፍ በሚል ዝቅተኛ ነው። ምክንያቱም ተግባራት ራሳቸው የመፍጠርና የመጥፋት ተገዢ ናቸው፤ የእነዚህም ተግባራት ፍሬዎች የመገናኘትና የመለያየት ተገዢ ናቸው። ነገር ግን ዮጋ (ልብ እኩልነት) ዘላለማዊ ነው፤ ከእሱ መለያየት የለም። በውስጡ ምንም ዓይነት ጥርጣሬ ወይም አሻሚነት የለም። ስለዚህ በፍላጎት የሚፈጸም ተግባር ከልብ እኩልነት ጋር ሲነፃፀር ከፍ በሚል ዝቅተኛ ነው። ልብ እኩልነት ከሁሉም ተግባራት የተሻለ ነው። ልብ እኩልነት የሌለበት ፍጡር ተግባራትን ብቻ ሲፈጽም ይቆያል፤ በዚህም ተግባራቱ ምክንያት በየጊዜው ተወልዶ በሞትና በሐሜት ይሰቃያል። ምክንያቱም ልብ እኩልነት የሌለበት ተግባር ነፃ የማውጣት ኃይል የለውም። በተግባር ውስጥ ያለው ልብ እኩልነት ብቃት ነው። በተግባር ውስጥ ልብ እኩልነት ከሌለ እኔነት (አሃምካራ) እና የሰውነት ባለቤትነት ስሜት (ማማታ) ይነሳሉ፤ የሰውነት እኔነትና ባለቤትነት ስሜት የእንስሳት አዕምሮ ነው። በብሃጋቫታ ሱካዴቫጂ ለንጉሥ ፓሪክሺት እንዲህ ብለዋል፡ "ኦ ንጉሥ ሆይ፣ 'እኔ እሞታለሁ' የሚለውን ይህን የእንስሳት አዕምሮ ጥለህ።" "ከፍ በሚል" የሚለው ቃል የሚያመለክተው፣ እንደ ብርሃንና ጨለማ በፍፁም ሊተሳሰሩ አይችሉም፣ እንደዚሁም የጥበብ ዮጋና በፍላጎት የሚፈጸም ተግባር በፍፁም ሊተሳሰሩ አይችሉም። በሁለቱ መካከል እንደ ቀንና ሌሊት ያለ ከፍተኛ ልዩነት አለ። ምክንያቱም የጥበብ ዮጋ ወደ ላይኛው ራስ (ፓራማትማ) ማግኘት የሚያደርስ ሲሆን፣ በፍላጎት የሚፈጸም ተግባር ደግሞ ወደ ልደትና ሞት የሚያደርስ ነው። "በጥበብ ረገጥ" – በጥበብ (በልብ እኩልነት) ረገጥ። በልብ እኩልነት ውስጥ በቋሚነት መቆየት በእሱ ማረጋገጥ ነው። በልብ እኩልነት ውስጥ በሚቆይበት ጊዜ ብቻ በራስ እውነተኛ ባህርይህ ውስጥ የተመሠረተውን ሁኔታህን ታውቃለህ። "በፍሬ የሚነሱ የሚያሙ ናቸው" – በተግባር ፍሬዎች መነሳት ከፍ በሚል የሚያማ ነው። ራስን ከተግባር፣ ከተግባር ፍሬ፣ ከተግባር መንገዶች እና ከሰውነት የመሳሰሉ መሳሪያዎች ጋር መታሰር ይህ በተግባር ፍሬ መነሳት ነው። ስለዚህ በአርባ ሰባተኛው ቁጥር ጌታው "በተግባር ፍሬ አትነሳ" በማለት በተግባር ፍሬ እንዳይነሱ ከልካል። ተግባርና የተግባር ፍሬ የተለያዩ ምድቦች ናቸው፤ እነዚህንም ሁለቱን የማያካትት ያ ዘላለማዊ መርህ ደግሞ ሌላ ምድብ ነው። ያ ዘላለማዊ መርህ በዘላለም ያልሆነ የተግባር ፍሬ ላይ በመመስረቱ ከዚህ የበለጠ የሚያም ነገር ምን ይኖራል? **ግንኙነት፡** ቀደምት ቁጥር በዚያ ጥበብ ማረጋገጥ ተናገረ፤ አሁን የሚከተሉት ቁጥሮች በዚያ በተመሳሳይ ጥበብ ማረጋገጥ የሚያገኘውን ፍሬ ይገልጻሉ።