ឱអរជុន! បើធៀបនឹងយោគប្រាជ្ញា កម្ម (ដែលមានតម្រាប់) គឺទាបថោកជាងច្រើន។ ហេតុនេះ ចូរអ្នកពឹងពាក់លើប្រាជ្ញា; ពួកដែលប្រាថ្នាផល គឺជាពួកអនិច្ចា (គ្មានអ្វីពឹង)។

**២.៤៩.** ការអនុវត្តន៍ដោយមានតម្រេក គឺថោកទាបជាងយ៉ាងខ្លាំងបើប្រៀបធៀបនឹងយោគនៃបញ្ញា (ភាពស្មើភាពចិត្ត)។ ហេតុនេះ ឱធនញ្ជយៈ ចូរអ្នកយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើបញ្ញា (ភាពស្មើភាពចិត្ត) ពិតប្រាកដណាស់ ពួកដែលមានចលនាដោយផលនៃកម្ម គឺវេទនាក្រៃលែង។ **ពន្យល់៖** "ការអនុវត្តន៍គឺថោកទាបជាងយ៉ាងខ្លាំងបើប្រៀបធៀបនឹងយោគនៃបញ្ញា" – ការអនុវត្តន៍អំពើដោយមានបំណងចង់បានផលគឺថោកទាបជាទីបំផុតបើប្រៀបធៀបនឹងយោគនៃបញ្ញា ដែលជាភាពស្មើភាពចិត្ត។ ហេតុផលគឺថា អំពើទាំងឡាយផ្ទាល់គឺស្ថិតនៅក្រោមការកើត និងការវិនាស ហើយផលនៃអំពើទាំងនោះក៏ស្ថិតនៅក្រោមការជួប និងឱ្យដាច់ដែរ។ ប៉ុន្តែយោគ (ភាពស្មើភាពចិត្ត) គឺអមតៈ វាមិនដែលត្រូវឱ្យដាច់ពីអ្នកឡើយ។ គ្មានការខុសឆ្គងនៅក្នុងវាទេ។ ហេតុនេះ អំពើដែលមានតម្រេកគឺថោកទាបជាទីបំផុតបើប្រៀបធៀបនឹងភាពស្មើភាពចិត្ត។ ភាពស្មើភាពចិត្តគឺជាកំពូលនៃអំពើទាំងអស់។ ដោយគ្មានភាពស្មើភាពចិត្ត សត្វលោកគ្រាន់តែបន្តធ្វើអំពើ ហើយជាផលវិបាកនៃអំពើទាំងនោះ ក៏បន្តកើត និងស្លាប់ រងទុក្ខសោក។ ហេតុផលគឺថា ដោយគ្មានភាពស្មើភាពចិត្ត អំពើទាំងឡាយគ្មានអានុភាពធ្វើឱ្យរួចផុតឡើយ។ ភាពស្មើភាពចិត្តក្នុងអំពើគឺជាជំនាញវិជ្ជា។ ប្រសិនបើគ្មានភាពស្មើភាពចិត្តក្នុងអំពើទេ នោះអហង្ការ និងការជាប់ជំពាក់លើរូបកាយនឹងកើតឡើង ហើយការមានអហង្ការ និងជាប់ជំពាក់លើរូបកាយគឺជាបញ្ញាប្រហាក់ប្រហែលសត្វ។ ក្នុងភាគវត៌ ព្រះឝ៊ូកទេវជីទ្រង់ត្រាស់ទៅកាន់ព្រះបាទបរិក្សិតថា៖ "ឱ មហារាជ សូមលះបង់នូវបញ្ញាប្រហាក់ប្រហែលសត្វនេះថា 'ខ្ញុំនឹងស្លាប់' ។" សេចក្តីប្រៀបធៀបដោយពាក្យថា "ជាងយ៉ាងខ្លាំង" គឺដូចជាពន្លឺ និងភាពងងឹតមិនអាចស្មើគ្នាបានដូច្នោះដែរ យោគនៃបញ្ញា និងអំពើដែលមានតម្រេកក៏មិនអាចស្មើគ្នាបានដែរ។ ភាពខុសគ្នាយ៉ាងធំរវាងទាំងពីរគឺដូចជាថ្ងៃនិងយប់។ ហេតុផលគឺថា យោគនៃបញ្ញានាំទៅរកការទទួលបានព្រះអាទិត្យដ៏ឧត្តម ខណៈដែលអំពើដែលមានតម្រេកនាំទៅរកកំណើត និងសេចក្តីស្លាប់។ "ចូរយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើបញ្ញា" – ចូរយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើបញ្ញា (ភាពស្មើភាពចិត្ត)។ ការគង់នៅជានិច្ចក្នុងភាពស្មើភាពចិត្ត គឺជាការយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើវា។ មានតែតាមរយៈការគង់នៅក្នុងភាពស្មើភាពចិត្ត អ្នកទើបនឹងដឹងពីសភាពដែលបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងធម្មជាតិពិតរបស់អ្នកផ្ទាល់។ "វេទនាសម្រាប់ពួកដែលមានចលនាដោយផល" – ការមានចលនាដោយផលនៃអំពើគឺវេទនាជាទីបំផុត។ ការភ្ជាប់ខ្លួនឯងទៅនឹងអំពើ ផលនៃអំពើ ឧបករណ៍សម្រាប់អំពើ និងឧបករណ៍ដូចជារូបកាយ – នេះគឺជាការក្លាយជាមានចលនាដោយផលនៃអំពើ។ ហេតុនេះ នៅក្នុងខគម្ពីរទី៤៧ ព្រះអង្គបានហាមឃាត់ការក្លាយជាមានចលនាដោយផលនៃអំពើដោយទ្រង់ត្រាស់ថា "កុំមានចលនាដោយផលនៃអំពើ"។ អំពើ និងផលនៃអំពើ គឺជាប្រភេទផ្សេងគ្នា ហើយគោលការណ៍អមតៈនោះដែលគ្មានទាំងពីរ គឺជាប្រភេទផ្សេងមួយទៀត។ តើវេទនាអ្វីអាចធំជាងការពឹងផ្អែករបស់គោលការណ៍អមតៈនោះទៅលើផលនៃអំពើដែលមិនអមតៈ? **សម្ពន្ធភាព៖** ខមុនបាននិយាយអំពីការយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើបញ្ញានោះ ឥឡូវខបន្ទាប់បង្ហាញពីផលនៃការយកខ្លួនទៅពឹងផ្អែកលើបញ្ញានោះដដែល។