Διό, δεν είμαστε κατάλληλοι να σφάξουμε τους δικούς μας συγγενείς, αυτούς τους γιους του Ντριταράστρα· διότι, ω Μαδάβα, πώς μπορούμε να είμαστε ευτυχείς σκοτώνοντας τους δικούς μας συγγενείς;
Ερμηνεία: «Διό, δεν είμαστε κατάλληλοι να σφάξουμε τους δικούς μας συγγενείς, αυτούς τους γιους του Ντριταράστρα» — Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα επιχειρήματα, τη λογική και τις σκέψεις που έχω παρουσιάσει μέχρι τώρα (από το εδάφιο 1.28 έως αυτό το σημείο) για το να μην σκοτώσω τους συγγενείς μου, πώς μπορούμε να επιδώθουμε σε μια τόσο καταστροφική πράξη; Η πράξη του να σφάξουμε τους δικούς μας συγγενείς, αυτούς τους συγγενείς του Ντριταράστρα, είναι εντελώς ακατάλληλη και ανάρμοστη για εμάς. Πώς μπορούν άνδρες ευγενείς σαν εμάς να εκτελέσουν ποτέ μια τόσο ανάρμοστη πράξη;
«διότι, ω Μαδάβα, πώς μπορούμε να είμαστε ευτυχείς σκοτώνοντας τους δικούς μας συγγενείς;» — Ω Μαδάβα! Η μόνη προσδοκία του θανάτου τους προκαλεί μεγάλη θλίψη και αγωνία. Επομένως, αν, κυριευμένοι από θυμό και απληστία, τους σκοτώναμε, πόσο μεγαλύτερη θα ήταν η θλίψη! Πώς θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε ευτυχείς αφού τους σκοτώναμε;
Εδώ, εξαιτίας της απάτης που γεννιέται από τη σκέψη προσκόλλησης, «Αυτοί είναι οι στενοί μας συγγενείς», η όραση του Αρτζούνα δεν στρέφεται καθόλου προς το καθήκον του ως κшаτρίγια. Ο λόγος είναι ότι όπου υπάρχει απάτη, η διακριτική ικανότητα του ανθρώπου καταπιέζεται. Όταν η διακριτική ικανότητα καταπιέζεται, η απάτη γίνεται ισχυρή. Όταν η απάτη γίνεται ισχυρή, κάποιος δεν έχει σαφή επίγνωση του καθήκοντός του.
Σύνδεση: Τώρα, εδώ προκύπτει μια αμφιβολία: Όπως ο Ντουριόντχανα και οι άλλοι είναι δικοί σου συγγενείς, ομοίως, για τον Ντουριόντχανα και τους άλλους, εσύ είσαι επίσης δικός τους συγγενής. Από την προοπτική της συγγένειας, εσύ σκέφτεσαι να απέχεις από τη μάχη, αλλά ο Ντουριόντχανα και οι άλλοι δεν σκέφτονται καν να απέχουν από τη μάχη — ποιος είναι ο λόγος για αυτό; Ο Αρτζούνα δίνει την απάντηση σε αυτό στα επόμενα δύο εδάφια.
★🔗
