Γνώριζε ότι Εκείνο είναι άφθαρτο, από το οποίο όλο αυτό είναι διαπερασμένο. Κανείς δεν μπορεί να προκαλέσει την καταστροφή Εκείνου, του Αφθάρτου.

【Σημασίες λέξεων】अविनाशि (Avinashi) - άφθαρτο, तु (tu) - πράγματι, तत् (tat) - εκείνο, विद्धि (viddhi) - γνώριζε, येन (yena) - από το οποίο, सर्वम् (sarvam) - όλα, इदम् (idam) - αυτό, ततम् (tatam) - είναι διαποτισμένο, विनाशम् (vinasham) - καταστροφή, अव्ययस्य अस्य (avyayasya asya) - αυτού του αμετάβλητου, न (na) - όχι, कश्चित् (kashchit) - κανείς, कर्तुम् (kartum) - να κάνει, अर्हति (arhati) - είναι ικανός. 【Σχόλιο】Ο Μπράχμαν ή ο Άτμαν διαποτίζει όλα τα αντικείμενα όπως ο αιθέρας. Ακόμα κι αν ένα δοχείο σπάσει, ο αιθέρας που βρίσκεται μέσα και έξω από το δοχείο δεν μπορεί να καταστραφεί. Ομοίως, αν τα σώματα και όλα τα άλλα αντικείμενα χαθούν, ο Μπράχμαν ή ο Εαυτός που τα διαποτίζει δεν μπορεί να χαθεί. Είναι η ζωντανή Αλήθεια, Sat. Ο Μπράχμαν δεν έχει μέρη. Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αύξηση ούτε μείωση στον Μπράχμαν. Οι άνθρωποι καταστρέφονται από την απώλεια πλούτου, αλλά ο Μπράχμαν δεν υφίσταται καμία απώλεια με αυτόν τον τρόπο. Είναι ανεξάντλητος. Επομένως, κανείς δεν μπορεί να επιφέρει την εξαφάνιση ή την καταστροφή του Εαυτού. Υπάρχει πάντα. Είναι πάντα γεμάτος και αυτάρκης. Είναι η Απόλυτη Ύπαρξη. Είναι αμετάβλητος.

Γνῶθι ὅτι ἄφθαρτόν ἐστιν ἐκεῖνο, ᾧ πᾶν τοῦτο διήκει. Οὐδεὶς δύναται φθορὰν ἐμποιῆσαι τῷ ἀφθάρτῳ τούτῳ. Ἑρμηνεία: «Ἀλλὰ γνῶθι ἐκεῖνο ἄφθαρτον» — ἡ μὲν σύνδεσμος «δὲ» (tu) τάττεται ἐνταῦθα πρὸς ἐξήγησιν τοῦ «Σατ» (τοῦ Ὄντος), ὃ ἐν τῇ προτέρᾳ στίχῳ ἐμνήσθη περὶ Σατ καὶ Ἀσατ (τοῦ Ὄντος καὶ τοῦ μὴ ὄντος). Λέγων «Γνῶθι ἐκεῖνην τὴν ἀφθαρτον ἀρχήν», ὁ Κύριος ἐκεῖνην τὴν ἀρχὴν ὡς «παρόκσιαν» (ὑπερκειμένην, ἐπέκεινα αἰσθητῆς ἀντιλήψεως) ὑπέδειξεν. Ἡ δὲ ἔννοια τοῦ ὡς ὑπερκειμένην αὐτὴν δηλοῦν ἐστιν ὅτι ὁ σύμπας οὗτος κόσμος, ὁ φαινόμενος ὡς «τοῦτο» (idam, τὸ προχείρως δεικνύμενον), ὑπ’ ἐκείνης μόνης τῆς ὑπερκειμένης ἀρχῆς διήκει τε καὶ πληροῦται ὅλος. Ἀληθείᾳ, μόνον τὸ πλήρες (τέλειον) «ἔστιν»· ὁ δὲ κόσμος οὗτος ὁ φαινόμενος ἡμῖν «οὐκ ἔστιν». Ἐνταῦθα, ἡ πρόθεσις τοῦ ἀναφέρειν τὸ Σατ-ταττβα (τὴν ἀρχὴν τῆς ὑπάρξεως) ὡς «ἐκεῖνο» (tat) ὑπερκειμένως οὐχ ὅτι μακρὰν ἀπέχει δηλοῖ, ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἔστιν αἰσθητὸν οὐδὲ νοητὸν ἀντικείμενον (ἀνταḥκαραṇa), διὸ ὡς ὑπερκείμενον λέγεται. «ᾯ πᾶν τοῦτο διήκει» — δηλοῦται ὅτι ὁ σύμπας κόσμος ὑπὸ τῆς ἀϊδίου ἐκείνης ἀρχῆς διήκει. Καθάπερ χρυσὸς διήκει (παρὼν ὅλος) τοῖς ἐκ χρυσοῦ κοσμήμασι, σίδηρος τοῖς ἐκ σιδήρου ὅπλοις, πηλὸς τοῖς ἐκ πηλοῦ ἀγγείοις, καὶ ὕδωρ τῷ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ, οὕτως ὁ κόσμος οὗτος ὑπὸ τοῦ Σατ-ταττβα διήκει. Οὐκοῦν τῇ ἀληθείᾳ, μόνον ἐκεῖνο τὸ Σατ-ταττβα ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ ἄξιον γνώσεως ἐστίν. «Οὐδεὶς δύναται φθορὰν ἐμποιῆσαι τῷ ἀφθάρτῳ τούτῳ» — τοῦτο τὸ ἐναποκείμενον ὂν (τὸ Ἀτμαν) «ἀβλαβές» (avyaya) ἐστιν, τουτέστιν ἄφθαρτον. Οὐδεὶς δύναται τῷ ἀφθάρτῳ τούτῳ φθορὰν ἐμποιῆσαι. Τὸ δὲ σῶμα φθαρτόν ἐστιν — διότι συνεχῶς πρὸς φθορὰν ὥρμηκεν. Διὰ τοῦτο οὐδεὶς δύναται τῷ φθαρτῷ τούτῳ τὴν φθορὰν κωλῦσαι. Σὺ νομίζεις ὅτι εἰ μὴ μάχῃ, ἐκεῖνοι οὐ τεθνήξονται, ἀλλὰ τῇ ἀληθείᾳ, εἴτε μαχῇ εἴτε μή, οὐδὲν διαφέρει πρὸς τὴν ἀφθαρτον καὶ φθαρτὴν ταύτην ἀρχήν — τουτέστιν, τὸ μὲν ἄφθαρτον πάντως μενεῖ, τὸ δὲ φθαρτὸν πάντως ἀπολεῖται. Ἐνταῦθα, ἡ λέξις «τούτου» (asya) ἀναφέρεται πρὸς τὸ Σατ-ταττβα ὡς «τοῦτο» (idam). Ἡ δὲ διάνοια ἐστὶν ὅτι ἡ ὑπαρξὶς ἡ φαινομένη ἐν τοῖς σώμασι τοῖς καθ’ ἕκαστον καιρὸν ἀλλασσομένοις, ἐκείνου μόνου ἐστὶ τοῦ Σατ-ταττβα. Ὁ Κύριος τῇ λέξει «τούτου» ἐνταῦθα κέχρηται, στοχαζόμενος τῆς γνώσεως τῆς ἰδίας ὑπάρξεως ὡς «Τὸ ἐμὸν σῶμα ἔστι, κἀγὼ τοῦ σώματος κύριός εἰμι».