សូមដឹងថា វត្ថុនោះជាវត្ថុដែលមិនអាចវិនាសបាន ដែលពាសពេញទាំងសកលលោកនេះ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចបំផ្លាញវត្ថុដែលមិនអាចវិនាសនេះបានឡើយ។

អត្ថន័យពាក្យ៖ अविनाशि (មិនអាចបំផ្លាញបាន), तु (ពិតប្រាកដ), तत् (នោះ), विद्धि (ចូរដឹង), येन (ដោយអ្វីដែល), सर्वम् (ទាំងអស់), इदम् (នេះ), ततम् (ជ្រាបចូល), विनाशम् (ការបំផ្លាញ), अव्ययस्य अस्य (នៃអ្វីដែលមិនអាចបំផ្លាញបាននេះ), न (មិន), कश्चित् (នរណាម្នាក់), कर्तुम् (ធ្វើ), अर्हति (អាច)។ ការអត្ថាធិប្បាយរបស់ Swami Sivananda៖ ព្រហ្ម ឬអាត្ម័ន ជ្រាបចូលទៅក្នុងវត្ថុទាំងអស់ដូចជាលំហ។ ទោះបីជាឆ្នាំងបែកក៏ដោយ ក៏លំហនៅខាងក្នុងមិនត្រូវបានបំផ្លាញឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើរាងកាយត្រូវបានបំផ្លាញ អាត្ម័នដែលជ្រាបចូលក្នុងវត្ថុទាំងនោះមិនអាចបំផ្លាញបានឡើយ។ នេះគឺជាសេចក្តីពិតដ៏រស់រវើក។ ព្រហ្មមិនមានផ្នែកទេ វាមិនកើនឡើង ឬថយចុះឡើយ។ វាជាអ្វីដែលមិនចេះអស់។ ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចបំផ្លាញអាត្ម័នបានឡើយ។ វាមានជានិច្ច ពេញលេញ និងមិនផ្លាស់ប្តូរ។

ដឹងនូវអ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាន ដោយអ្វីដែលអ្វីទាំងអស់នេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុង។ គ្មានអ្នកណាអាចធ្វើឱ្យអ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាននេះវិនាសបានឡើយ។ **ពន្យល់:** "តែចូរដឹងនូវអ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាននោះ" — ពាក្យ 'តែ' (តុ) ត្រូវបានប្រើនៅទីនេះដើម្បីចាប់ផ្តើមការពន្យល់អំពី 'សត្វ' (អ្វីដែលពិត ឋិតថេរ) ដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងខមុនទាក់ទងនឹងសត្វ និងអសត្វ (អ្វីដែលពិត និងអ្វីដែលមិនពិត)។ ការពោលថា "ចូរដឹងនូវគោលការណ៍មិនអាចវិនាសបាននោះ" ព្រះអង្គបានបង្ហាញថា គោលការណ៍នោះជា 'បរោក្ស' (អ្វីដែលលើសពីការយល់ឃើញដោយផ្ទាល់ លើសពីការយល់ដឹង)។ សេចក្តីបញ្ជាក់នៃការពិពណ៌នាវាថាជាអ្វីដែលលើសពីការយល់ដឹងនោះ គឺថា លោកធាតុទាំងមូលនេះ ដែលត្រូវបានឃើញថាជា 'ឥទំ' (អ្វីនេះ, អ្វីដែលជាប់ទាក់ទងភ្លាមៗ) ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ និងពេញទៅដោយគោលការណ៍លើសពីការយល់ដឹងនោះចុះសុទ្ធ។ តាមពិត មានតែអ្វីដែលពេញលេញ (សម្បូរបែប) ទើប 'មាន' ពិតប្រាកដ; ហើយលោកធាតុនេះដែលបង្ហាញខ្លួននៅចំពោះមុខយើង 'មិនមាន' ពិតប្រាកដទេ។ នៅទីនេះ បំណងនៃការសំដៅទៅលើ សត្តត្តវៈ (គោលការណ៍នៃអត្ថិភាព) ថាជា 'អ្វីនោះ' (តត៍) តាមរបៀបលើសពីការយល់ដឹង មិនមែនដោយសារតែវានៅឆ្ងាយណាស់នោះទេ; ផ្ទុយទៅវិញ គឺដោយសារតែវាមិនមែនជាវត្ថុនៃឥន្រ្ទិយ ឬឧបករណ៍ខាងក្នុង (អន្តឃរណ៍) ទេ ហេតុនេះហើយទើបត្រូវបានគេនិយាយថាជាអ្វីដែលលើសពីការយល់ដឹង។ "ដោយអ្វីដែលអ្វីទាំងអស់នេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុង" — វាត្រូវបានពិពណ៌នាថា លោកធាតុទាំងមូលនេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយគោលការណ៍អនន្តអសង្ខត្យនោះ។ ដូចជាមាសគ្របដណ្តប់ (មានវត្តមានពេញលេញក្នុង) គ្រឿងអលង្ការដែលធ្វើពីមាស ដែកគ្របដណ្តប់អាវុធដែលធ្វើពីដែក ដីឥដ្ឋគ្របដណ្តប់ឆ្នាំងដែលធ្វើពីដីឥដ្ឋ និងទឹកគ្របដណ្តប់ទឹកកកដែលធ្វើពីទឹក ដូច្នោះដែរ លោកធាតុនេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយសត្តត្តវៈ (គោលការណ៍នៃអត្ថិភាព) នោះ។ ហេតុនេះ តាមពិត មានតែសត្តត្តវៈនៅក្នុងលោកធាតុនេះទេ ដែលគួរត្រូវបានគេដឹង។ "គ្មានអ្នកណាអាចធ្វើឱ្យអ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាននេះវិនាសបានឡើយ" — ខន្ធដ្ឋិតអត្តា (ខ្លួនប្រាណ) នេះគឺ 'អវ្យយៈ' (មិនអាចវិនាស មិនអាចរលត់) មានន័យថា មិនអាចវិនាសបាន។ គ្មានអ្នកណាអាចបំផ្លាញអ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាននេះបានឡើយ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ រូបកាយគឺអាចវិនាសបាន — ព្រោះវាកំពុងធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅរកការវិនាសជានិច្ច។ ហេតុនេះ គ្មានអ្នកណាអាចទប់ស្កាត់ការវិនាសនៃអ្វីដែលអាចវិនាសបាននេះបានឡើយ។ អ្នកគិតថា ប្រសិនបើអ្នកមិនប្រយុទ្ធ ពួកគេនឹងមិនស្លាប់ ប៉ុន្តែតាមពិត ទោះអ្នកប្រយុទ្ធឬក៏មិនប្រយុទ្ធក៏ដោយ វានឹងមិនធ្វើឱ្យមានភាពខុសគ្នាចំពោះគោលការណ៍ដែលមិនអាចវិនាស និងអាចវិនាសបាននេះឡើយ — មានន័យថា អ្វីដែលមិនអាចវិនាសបាន ពិតជានឹងនៅដដែល ហើយអ្វីដែលអាចវិនាសបាន ពិតជានឹងវិនាស។ នៅទីនេះ ពាក្យ 'អស្យ' (របស់អ្វីនេះ) សំដៅទៅលើសត្តត្តវៈថាជា 'ឥទំ' (អ្វីនេះ)។ បំណងគឺថា អត្ថិភាពដែលបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងរូបកាយដែលផ្លាស់ប្តូររាល់ពេលវេលានីមួយៗ គឺគ្រាន់តែជារបស់សត្តត្តវៈនេះផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះអង្គបានប្រើពាក្យ 'អស្យ' នៅទីនេះ ដោយមានគោលដៅទៅលើចំណេះដឹងនៃអត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនថា "រូបកាយខ្ញុំមាន ហើយខ្ញុំជាអ្នកកាន់កាប់រូបកាយ។"