ដូចជាបឹងទឹកតូចមួយគ្មានតម្រូវការនៅពេលដែលទឹកពេញទាំងអស់គ្នា ដូច្នោះដែរ វេទទាំងអស់គ្មានតម្រូវការសម្រាប់ព្រាហ្មណ៍ដែលបានស្គាល់ខ្លួនពិត។

អត្ថន័យពាក្យ៖ यावान् (យាវ៉ាន់) - ប៉ុន្មាន, अर्थः (អត្ថះ) - ប្រយោជន៍, उदपाने (ឧទប៉ាណេ) - ក្នុងអាងទឹកតូច, सर्वतः (សាវ៉ាតះ) - គ្រប់ទីកន្លែង, संप्लुतोदके (សាំប៉្លូតូដាកេ) - នៅពេលមានទឹកជំនន់, तावान् (តាវ៉ាន់) - ប៉ុណ្ណឹង, सर्वेषु (សាវ៉េស៊ូ) - ទាំងអស់, वेदेषु (វេដេស៊ូ) - ក្នុងវេទ, ब्राह्मणस्य (ប្រាហ្មណៈស្យា) - សម្រាប់អ្នកចេះដឹងព្រហ្ម, विजानतः (វិជានតះ) - សម្រាប់អ្នកដឹង។ ការពន្យល់៖ ចំពោះអ្នកប្រាជ្ញដែលបានយល់ដឹងពីខ្លួនឯង វេទមិនមានប្រយោជន៍ទេ ព្រោះគាត់ស្ថិតនៅក្នុងចំណេះដឹងដ៏គ្មានទីបញ្ចប់នៃខ្លួនឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនមែនមានន័យថាវេទគ្មានប្រយោជន៍នោះទេ។ វេទមានប្រយោជន៍ខ្លាំងណាស់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមដំបូងដែលទើបតែចាប់ផ្តើមលើផ្លូវខាងវិញ្ញាណ។ សេចក្តីសុខបណ្តោះអាសន្នទាំងអស់ដែលទទួលបានពីការអនុវត្តសកម្មភាពដែលបានណែនាំនៅក្នុងវេទ ត្រូវបានរួមបញ្ចូលនៅក្នុងសុភមង្គលដ៏គ្មានទីបញ្ចប់នៃចំណេះដឹងខ្លួនឯង។

ដូចជាមនុស្សដែលទទួលបានបឹងទឹកធំពេញលេញគ្រប់ទិសទី គេនឹងមិនចាំបាច់ការទឹកតូចៗក្នុងរណ្ដៅសោះឡើយ អ្នកដឹងពីព្រះព្រហ្ម (ព្រហ្មវិទ្) ដែលយល់ពីសារប្រយោជន៍នៃវេទ និងគម្ពីរទាំងឡាយ ក៏មិនចាំបាច់ការទាំងអស់នៅក្នុងវេទទាំងពួងដែរ។ ការពន្យល់៖ "យាវានអរថ ឧទបានេ សវ៌តៈ សម្ភ្លុតោទកេ" — នៅពេលដែលមនុស្សទទួលបានបឹងទឹកធំមួយ ពេញលេញ ស្អាត និងថ្លាពេញទាំងអស់ទិសទី គេពិតជាមិនត្រូវការទឹកតូចៗក្នុងអណ្តូងទេ។ ហេតុផលនោះគឺ ប្រសិនបើលាងដៃជើងក្នុងទឹកតូចមួយ ទឹកនោះនឹងកខ្វក់ ហើយមិនសមរម្យសម្រាប់ងូតទេ។ បើងូតទឹកក្នុងនោះ ទឹកនោះក៏មិនសមសម្រាប់លាងសំលៀកបំពាក់ទៀតផង។ ប៉ុន្តែ នៅពេលទទួលបានបឹងទឹកធំ សូម្បីតែធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់នៅក្នុងនោះ ក៏មិនមានភាពខុសគ្នាអ្វីឡើយ — គឺភាពស្អាត ភាពថ្លា និងភាពបរិសុទ្ធរបស់វានៅតែដដែល។ "តាវាន សវ៌េសុ វេទេសុ ព្រហ្មណស្យ វិជានតៈ" — ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ចំពោះអ្នកដែលបានទទួលពិតនៃអត្តព្រហ្ម (ព្រះអាទិសក្ខិយ) សកម្មភាពល្អៗទាំងឡាយដែលត្រូវបានរៀបរាប់ក្នុងវេទ — ដូចជាយញ្ញ ទាន តបៈ ទេសនា និងសច្ចៈ — គឺគ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់ពួកគេទេ។ នោះគឺ សកម្មភាពល្អទាំងនោះក្លាយជាដូចជាទឹកតូចៗសម្រាប់ពួកគេ។ ឧបមាស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានផ្តល់ឱ្យក្រោយមកនៅក្នុងខទី៧០៖ ឥសីដ៏ឈ្លាសវៃនោះជ្រៅដូចមហាសមុទ្រ។ ទោះបីជាការសោយសុខទាំងឡាយណាមកឱ្យគេ ក៏មិនអាចបង្កឱ្យមានការរំខានណាមួយចំពោះគេបានឡើយ។ នៅទីនេះ ពាក្យថា "ព្រហ្មណស្យ វិជានតៈ" សំដៅទៅលើមនុស្សដ៏អស្ចារ្យដែលដឹងពីខ្លឹមសារនៃអត្តព្រហ្ម ហើយក៏ដឹងពីខ្លឹមសារនៃវេទ និងគម្ពីរផងដែរ។ ន័យដែលត្រូវបានពោលដោយពាក្យថា "តាវាន" គឺថា នៅពេលទទួលបានខ្លឹមសារនៃអត្តព្រហ្ម គេក្លាយជាអ្នករួចផុតពីគុណទាំងបី (ត្រៃគុណ)។ គេរួចផុតពីទ្វេភាព មានន័យថា ភាពជាប់ជំពាក់ និងការស្អប់ខ្ពើមជាដើម មិននៅក្នុងគេទៀតឡើយ។ គេបានបង្កើតខ្លួននៅក្នុងខ្លឹមសារអមតៈ។ គេរួចផុតពីការស្វែងរក និងការថែរក្សា — មានន័យថា គេមិនទាំងមានគំនិតថា អ្វីមួយគួរត្រូវបានទទួល ឬអ្វីដែលបានទទួលគួរត្រូវបានការពារទៀតផង។ គេតែងតែគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះវិស្ណុតែមួយគត់។ សម្ពន្ធភាព៖ នៅក្នុងខទី៣៩ ព្រះអាទិទេពបានបង្គាប់អរជុនឱ្យស្តាប់អំពីសមតា (សមត្ថភាព)។ ឥឡូវនេះ នៅក្នុងខបន្ទាប់ៗ ទ្រង់កំពុងណែនាំគេឱ្យធ្វើសកម្មភាពដើម្បីទទួលបានវា។