मेलास तर स्वर्ग प्राप्त करशील; जिंकलास तर पृथ्वीचा भोग घेशील; म्हणून, हे कौंतेय! युद्धासाठी निश्चय करून उभे राहा.

शब्दार्थ: हतः - मारले जाणे, वा - किंवा, प्राप्स्यसि - तू प्राप्त करशील, स्वर्गम् - स्वर्ग, जित्वा - जिंकून, वा - किंवा, भोक्ष्यसे - तू उपभोग करशील, महीम् - पृथ्वी, तस्मात् - म्हणून, उत्तिष्ठ - उभा राहा, कौन्तेय - हे कुंतीपुत्रा, युद्धाय - युद्धासाठी, कृतनिश्चयः - दृढ निश्चय करून. तात्पर्य: दोन्ही परिस्थितीत तुझाच फायदा आहे. म्हणून, 'मी शत्रूला जिंकेन किंवा वीरगती प्राप्त करेन' अशा दृढ निश्चयाने उभा राहा आणि युद्ध कर.

२.३७. हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम्। तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः॥ टीका: "हतो वा प्राप्स्यसि स्वर्गं जित्वा वा भोक्ष्यसे महीम्" — याच अध्यायाच्या सहाव्या श्लोकात अर्जुन म्हणाला होता की आपण त्यांना जिंकू की ते आपल्याला जिंकतील हेही आपल्याला ठाऊक नाही. त्या अर्जुनाच्या शंकेला धरूनच भगवंत येथे स्पष्ट सांगतात की, कर्णादिकांनी रणांगणात ठार मारल्यास तू स्वर्गलोकी जाशील आणि रणांगणात विजय मिळाल्यास पृथ्वीचे राज्य भोगशील. अशाप्रकारे तुझ्या दोन्ही हातात फायदाच आहे. सारांश असा की, रण करण्यात तुला दोन्ही बाजूंनी फक्त लाभच आहे आणि रण न करण्यात तुला दोन्ही बाजूंनी फक्त हानीच आहे. म्हणून तू रण करावे. "तस्मादुत्तिष्ठ कौन्तेय युद्धाय कृतनिश्चयः" — येथे 'कौन्तेय' या संबोधनाचा हेतू असा की, मी कौरवांकडे शांततेचे प्रस्ताव घेऊन गेलो होतो तेव्हा तुझी आई कुंतीने तुझ्यासाठी हाच संदेश पाठवला होता की, तुला युद्ध करावेच लागेल. म्हणून तू युद्धापासून माघुरू नकोस; उलट युद्ध करण्याचा निश्चय करून उभा राहावे. अर्जुन युद्ध करण्याच्या निश्चयातून माघारला होता आणि भगवंतांनी याच अध्यायाच्या तिसऱ्या श्लोकात युद्ध करण्याचा आदेश दिला होता. यामुळे अर्जुनाच्या मनात शंका निर्माण झाली: युद्ध करणे योग्य की न करणे योग्य? म्हणून येथे भगवंत ती शंका दूर करतात असे सांगून: युद्ध करण्याचा एक दृढ निश्चय कर, याबाबतीत कसलीही शंका मनात बाळगू नकोस. येथे भगवंतांचा हेतू असे दिसतो की, मनुष्याने कोणत्याही परिस्थितीत आपले कर्तव्य सोडू नये; उलट उत्साहाने व मनोयोगाने कर्तव्यपालन करावे. कर्तव्यपालनातच मनुष्याचे मनुष्यपण अंतर्भूत आहे.