**2.37.** Jeśli zginiesz w bitwie, osiągniesz niebo; a jeśli zwyciężysz w bitwie, będziesz cieszył się królestwem ziemi. Dlatego, o synu Kunti, postanów walczyć i powstań.
**Komentarz:** *"Jeśli zginiesz, osiągniesz niebo; jeśli zwyciężysz, będziesz cieszył się ziemią"* – W szóstym wersecie tego samego rozdziału Ardżuna powiedział, że nawet nie wiemy, czy my ich zwyciężymy w bitwie, czy oni zwyciężą nas. Nawiązując do tej wątpliwości Ardżuny, Pan tutaj jasno stwierdza: jeśli zostaniesz zabity w bitwie przez Karnę i innych, pójdziesz do nieba; a jeśli zwyciężysz w bitwie, będziesz cieszył się królestwem tej ziemi. Tak oto zysk masz w obu rękach. Istota sprawy jest taka, że angażując się w bitwę, masz tylko zysk z obu stron, a nie angażując się w bitwę, masz tylko stratę z obu stron. Dlatego powinieneś stoczyć bitwę.
*"Dlatego, o synu Kunti, powstań, zdecydowany do walki"* – Celem użycia tutaj zwrotu "Kaunteya" (syn Kunti) jest to, że kiedy udałem się do Kaurawów z propozycją pokoju, twoja matka Kunti przesłała właśnie taką wiadomość dla ciebie: że musisz walczyć. Dlatego nie powinieneś wycofywać się z bitwy; przeciwnie, powinieneś postanowić walczyć i powstać.
Ardżuna był zdecydowany nie walczyć, a Pan już w trzecim wersecie tego rozdziału wydał rozkaz do walki. Wzbudziło to w umyśle Ardżuny wątpliwość: czy słusznie jest walczyć, czy nie walczyć? Dlatego tutaj Pan rozwiewa tę wątpliwość, mówiąc: podejmij jedno mocne postanowienie walki, nie żyw co do tego żadnych wątpliwości.
Intencja Pana wydaje się tu taka, że człowiek nigdy, w żadnych okolicznościach, nie powinien porzucać swojego obowiązku (dharmy); raczej powinien wypełniać swój obowiązek z zapałem i pilnością. W wypełnianiu obowiązku leży człowieczeństwo człowieka.
★🔗
