Wenye hekima, wenye maarifa, baada ya kuiacha matunda ya matendo yao, na kuachiliwa kutoka kwenye vifungo vya kuzaliwa, huenda mahali ambapo hakuna maovu yoyote.

2.51. Wenye hekima walio na usawa wa roho, wakiiacha tunda lililozaliwa na kitendo, wakiwa huru kutoka kwenye vifungo vya kuzaliwa, hufikia hali isiyo na maumivu. Ufafanuzi: "Buddhiyuktā hi phalaṁ tyaktvā maniṣiṇaḥ" — Ni wale tu walio na umoja na usawa wa roho ndio wenye hekima ya kweli, yaani, wenye akili timamu. Imesemwa pia katika mstari wa kumi wa sura ya kumi na nane kwamba yule asiyechukia matendo yasiyo ya kheri wala kushikilia yale ya kheri ni medhāvī (mwenye akili). Kitendo huwa na tunda lake dhahiri. Hakuna anayeweza kuiacha tunda la kitendo kwa ukweli. Kwa mfano, mtu akipanda mbegu shambani bila tamaa, shamba halitozaa nafaka? Ikiwa limepandwa, bila shaka zitamea. Vivyo hivyo, mtu akifanya kitendo bila tamaa, bila shaka atapokea tunda la kitendo hicho. Kwa hivyo, hapa, kuiacha tunda lililozaliwa na kitendo kunamaanisha kuiacha tamaa, hamu, mshikamano, na kiu ya tunda la kitendo. Kila mtu ana uwezo wa kuiacha hii. "Janmabandhavinirmuktāḥ" — Watafutaji wenye hekima walio na usawa wa roho hukombolewa kutoka kwenye vifungo vya kuzaliwa. Sababu ni kwamba kwa kukaa katika usawa, hata kidokezo cha makosa kama mshikamano-na-chuki, tamaa, hamu, ufalme, n.k., haibaki ndani yao. Kwa hivyo, hakuna sababu inayobaki ya kuzaliwa tena. Wanakombolewa milele kutoka kwenye vifungo vya kuzaliwa na kufa. "Padaṁ gacchanty anāmayam" — "Āmaya" ni jina la ugonjwa. Ugonjwa ni mabadiliko. Kile kisicho na hata kidogo cha mabadiliko ya aina yoyote huitwa "anāmaya," yaani, bila mabadiliko. Wenye hekima walio na usawa wa roho hufikia hali kama hiyo isiyo na mabadiliko. Hali hii isiyo na mabadiliko ndiyo inayoitwa "hali isiyoharibika" katika mstari wa tano wa sura ya kumi na tano na "hali ya milele isiyoharibika" katika mstari wa hamsini na sita wa sura ya kumi na nane. Ingawa katika Gita, sifa ya sattva pia huitwa anāmaya (14.6), kwa kweli, anāmaya (bila mabadiliko) ni asili yako mwenyewe au Uhalisia Mkuu; kwa sababu ni kanuni iliyo zaidi ya gunas, ambayo mtu alipofikia, hahitaji tena kuingia katika mzunguko wa kuzaliwa na kufa. Kwa kuwa sifa ya sattva ni njia ya kufikia Uhalisia Mkuu, Bwana ameita pia anāmaya. Ni nini kufikia hali ya anāmaya? Prakṛti iko chini ya mabadiliko, kwa hivyo athari zake—mwili na ulimwengu—pia zinabadilika. Ingawa mwenyewe ni bila mabadiliko, mtu anapojitambua na mwili huu unaobadilika, anajiona mwenyewe kuwa chini ya mabadiliko. Hata hivyo, mtu anapoiacha uhusiano wa kudhaniwa na mwili, basi anajiridhisha asili yake ya asili, isiyobadilika. Kujiridhisha huu wa asili bila mabadiliko ndiyo hapa inaitwa kufikia hali ya anāmaya. Katika mstari huu, matumizi ya wingi katika maneno "buddhiyuktāḥ" na "maniṣiṇaḥ" yanaonyesha kwamba wote wanao kaa katika usawa wa roho, kila mmoja, hufikia hali ya anāmaya na wanakombolewa. Hakuna hata mmoja kati yao anayebaki nyuma. Kwa hivyo, usawa wa roho ni njia isiyokosea ya kufikia hali ya anāmaya. Hii inathibitisha kanuni kwamba uhusiano na vitu vinavyoharibika vya asili na kuharibika unapoisha, uhuru wa kujidhihirisha bila mabadiliko unajiridhisha wenyewe. Kwa hili, hakuna juhudi lolote linahitajika; kwa sababu uhuru huo bila mabadiliko sio kitu cha kuundwa—ni dhahiri na asili kwa msingi. Muunganisho: Utaratibu wa kufikia hali ya anāmaya uliotajwa katika mstari uliopita—hufafanuliwa katika mistari miwili ijayo.