در برابر بِهیشم و درونا، و همه فرمانروایان زمین، فرمود: 'ای اَرجونا (پسر پریتا)، این کوروهای گردآمده را بنگر.'

【آیه 1.25】 سانسکریت: भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् | उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति || ترجمه سوامی سیواناندا: 1.25. در مقابل بهیشما، درونا و تمام حاکمان زمین، او گفت: «ای آرجونا (پسر پریتا)، به این کوروهای جمع شده در اینجا بنگر.» معانی کلمات: بهیشمادروناپراموخاتاه (در مقابل بهیشما و درونا)، ساروِشام (همه)، چا (و)، ماهیکشیتام (حاکمان زمین)، اوواچا (گفت)، پارتا (ای آرجونا)، پاشیا (بنگر)، اتان (این‌ها)، ساماوِتان (جمع شده)، کورون (کوروها)، ایتی (این‌چنین).

**۱.۲۵. تفسیر – «گوداکشنا» –** واژهٔ «گوداکشا» دو معنی دارد: (۱) «گودا» به معنای پیچیده یا حلقوی، و «کشا» به معنای مو است. آن که موهای سرش پیچیده است، یعنی مجعد، «گوداکشا» نامیده می‌شود. (۲) «گوداکا» به معنای خواب، و «ایشا» به معنای ارباب و سرور است. آن که ارباب خواب است، یعنی آن که می‌تواند بخوابد یا نخوابد — کسی که بر خواب تسلط دارد، «گوداکشا» نامیده می‌شود. موهای آرجونا مجعد بود و او بر خواب تسلط داشت؛ از این رو او را «گوداکشا» می‌نامند. **«ایوَم‌اوکتا» –** پروردگار سخن آن بنده (بَکت) را می‌شنود که بردهٔ لذت خواب و تنبلی نیست، بردهٔ کام‌جویی‌های حسی نیست، بلکه تنها بندهٔ پروردگار است. نه تنها می‌شنود، بلکه فرمان او را نیز اطاعت می‌کند. بنابراین، با فرمان بندهٔ عزیزش آرجونا، خداوند دانای کل، ارباب سری کریشنا، ارابهٔ آرجونا را میان دو سپاه قرار داد. **«هریشیکشا» –** حواس را «هریشیکا» می‌گویند. آن که ارباب (ایشا) حواس است، «هریشیکشا» نامیده می‌شود. منظور از آوردن «هریشیکشا» در بیت بیست و یکم و اینجا این است که او که محرک ذهن، عقل، حواس و غیره است، فرماندهٔ کل، همان پروردگار دانای کل، اینجا کسی شده که فرمان آرجونا را اطاعت می‌کند! رحمت او بر آرجونا چقدر عظیم است! **«سِنایور اوبهیور مَدْهیه ستْهاپاییتوا رَتْهوتَّمَم» –** در فضای خالی میان دو سپاه، پروردگار ارابهٔ برتر آرجونا را قرار داد. **«بهیشم‌درونا پرَمُوکْهَتاه سَرْوَیشام چ مهی‌کْشیتام» –** و با مهارتی شگفت، پروردگار آن ارابه را در جایی قرار داد که آرجونا می‌توانست پیش روی خود بزرگ خاندانش، پدربزرگ بهیشم، استادش به پیوند دانش، آچاریه درونا، و پادشاهان اصلی سپاه کوروها را ببیند. **«اوواچا پارته پَشْی اِیتان سَمَوِتان کورون ایتی کورو» –** در واژهٔ «کورو»، هم پسران دهریتاراشترا و هم پسران پاندو گنجانده شده‌اند؛ زیرا هر دو از دودمان کورو هستند. منظور از گفتن «این کوروهای گردآمده را ببین» این است که با دیدن این کوروها، این احساس در آرجونا پدید آید که ما همه یکی هستیم! چه در این سو و چه در آن سو؛ چه نیک و چه بد؛ چه فضیلتمند و چه شرور؛ با این حال همه از خویشاوندان من هستند. در نتیجه، وابستگی آکنده از مهر خانوادگی که در درون آرجونا پنهان بود، بیدار می‌شد و با بیداری این وابستگی، آرجونا کنجکاو می‌گشت، تا با به‌کارگیری آرجونا به عنوان وسیله، آموزه‌های بزرگ گیتا برای رفاه موجودات آینده در کالی یوگا داده شود. با همین منظور است که پروردگار اینجا گفت: «این کوروهای گردآمده را ببین». وگرنه پروردگار می‌توانست بگوید: «این پسران دهریتاراشترای گردآمده را ببین». اما گفتن چنین سخنی روحیهٔ جنگ‌آوری را در آرجونا برمی‌انگیخت؛ در نتیجه، زمینه برای ظهور گیتا پدید نمی‌آمد و وابستگی خانوادگی خفته در درون آرجونا نیز زدوده نمی‌شد، که پروردگار زدودن آن را مسئولیت خود می‌داند. همان‌گونه که وقتی دُملی پدید می‌آید، پزشکان نخست می‌کوشند آن را برسانند و هنگامی که رسید، آن را می‌شکافند و پاک می‌کنند؛ به همین گونه، پروردگار نخست وابستگی پنهان در بنده را بیدار می‌کند و سپس آن را ریشه‌کن می‌سازد. اینجا نیز پروردگار با گفتن «کوروها را ببین» وابستگی پنهان در آرجونا را بیدار می‌کند، که بعدها با آموزه‌های خود آن را نابود خواهد کرد. آرجونا گفته بود: «بگذار آنان را ببینم» – «نیریکشه» (۱.۲۲)، «آوِکشه» (۱.۲۳)؛ بنابراین، نیازی نبود که پروردگار اینجا بگوید «پَشْیا» (تو ببین). پروردگار می‌بایست تنها ارابه را قرار می‌داد. با این حال، پروردگار پس از قرار دادن ارابه، گفت «کوروها را ببین» دقیقاً برای بیدار کردن وابستگی آرجونا. تفاوت بزرگی میان مهر خانوادگی و عشق الهی (باگاوات-پرِما) وجود دارد. هنگامی که در خانواده محبتی آمیخته با احساس تملک باشد، شخص حتی عیوب خانواده را در نظر نمی‌گیرد؛ بلکه احساس «آنان از آنِ من هستند» پایدار می‌ماند. به همین گونه، هنگامی که پروردگار محبت ویژه‌ای نسبت به بنده‌اش دارد، پروردگار حتی عیوب بنده را در نظر نمی‌گیرد؛ بلکه احساس «او تنها از آنِ من است» پایدار می‌ماند. در مهر خانوادگی، عمل و موضوع (تن، و غیره) اصلی است، در حالی که در عشق الهی، احساس (بهَوا) اصلی است. در مهر خانوادگی، وهم (موهه) اصلی است، در حالی که در عشق الهی، نزدیکی و انس (آتمیّتا) اصلی است. در مهر خانوادگی تاریکی است، و در عشق الهی نور است. در مهر خانوادگی، شخص از انجام وظیفه غافل می‌شود، در حالی که در عشق الهی، به دلیل جذب و استغراق، ممکن است در انجام وظایف فراموشی رخ دهد، اما یک بنده هرگز از انجام وظیفه غافل نمی‌شود. در مهر خانوادگی، خویشاوندان اصلی هستند، در حالی که در عشق الهی، خدا اصلی است. **پیوند –** در بیت پیشین، پروردگار به آرجونا گفت که کوروها را ببیند. آنچه پس از آن رخ داد، توسط سنجایه در بیت‌های بعدی توصیف شده است.