Ακόμα κι αν θεωρείς ότι ο Αυτός γεννιέται διαρκώς και πεθαίνει διαρκώς, ω μεγαλοβραχίονα, δεν πρέπει να θρηνείς έτσι.

【Σημασία των λέξεων】अथ (Atha) - Τώρα, च (Cha) - και, एनम् (Enam) - αυτό (το Εαυτό), नित्यजातम् (Nityajatam) - συνεχώς γεννημένο, नित्यम् (Nityam) - συνεχώς, वा (Va) - ή, मन्यसे (Manyase) - νομίζεις, मृतम् (Mritam) - νεκρό, तथापि (Tathapi) - ακόμα και τότε, त्वम् (Tvam) - εσύ, महाबाहो (Mahabaho) - ω ισχυρόχειρε, न (Na) - όχι, एवम् (Evam) - έτσι, शोचितुम् (Shochitum) - να θρηνείς, अर्हसि (Arhasi) - πρέπει. 【Σχόλιο】Ο Κύριος Κρίσνα εδώ, για χάρη της επιχειρηματολογίας, υιοθετεί τη λαϊκή υπόθεση. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο Εαυτός γεννιέται ξανά και ξανά κάθε φορά που ένα σώμα έρχεται στη ζωή, και πεθαίνει ξανά και ξανά κάθε φορά που το σώμα πεθαίνει, ω ισχυρόχειρε (Αρτζούνα μεγάλης ανδρείας και δύναμης), δεν πρέπει να θρηνείς έτσι, γιατί η γέννηση είναι αναπόφευκτη για ό,τι είναι νεκρό και ο θάνατος είναι αναπόφευκτος για ό,τι γεννήθηκε. Αυτός είναι ο αδυσώπητος και αμετάκλητος Νόμος της Φύσης.

**2.26** Ὦ βραχίονα κραταιέ! Εἰ καὶ νομίζεις τὴν ἐνασώματον ταύτην ψυχὴν ἀὲι γεννητὴν ἢ ἀὲι θνητὴν εἶναι, οὐδ᾽ οὕτως οὕτω λυπητέον. **Ἑρμηνεία:** «Εἰ δὲ νομίζεις… οὐ λυπητέον» – Ἐνταῦθα ὁ Κύριος διὰ τῶν λέξεων «εἰ δὲ» καὶ «νομίζεις» ἑτέραν ἔννοιαν προβάλλει. Λέγει ὅτι, καίπερ τὸ καθιερωμένον δόγμα καὶ ἡ ἀληθινὴ πραγματικότης ἐστὶν ὅτι ἡ ἐνασώματος ψυχὴ οὐδέποτε γεννᾶται οὐδὲ ἀποθνήσκει (Γίτα 2.20), ὅμως, εἰ καὶ δέξαιό τινα θέαν παντελῶς ἐναντίαν τούτῳ τῷ δόγματι – ὅτι ἡ ψυχὴ ἀὲι γεννᾶται καὶ ἀὲι ἀποθνήσκει – οὐδ᾽ οὕτως λυπητέον. Αἰτία δέ· ὁ γεννηθεὶς πάντως ἀποθανεῖται, καὶ ὁ ἀποθανὼν πάντως πάλιν γεννηθήσεται – οὗτος ὁ νόμος ἀπαράβατός ἐστιν. Εἰ σπέρμα εἰς γῆν καταβληθείη, οἰδεῖ καὶ βλαστάνει, καὶ αὐτὸς ὁ βλαστὸς κατὰ μικρὸν αὔξει καὶ δένδρον γίνεται. Εἰ λεπτῇ κατανοήσει θεωρηθείη, μήτι ἐκεῖνο τὸ σπέρμα καὶ πρὸς μίαν στιγμὴν ἐν μιᾷ μορφῇ ἔμεινεν; Ἐν τῇ γῇ πρῶτον τὴν σκληρὰν μορφὴν ἀποβαλὸν μαλακὸν ἐγένετο· εἶτα τὴν μαλακὴν μορφὴν ἀφεὶς βλαστὸς ἐγένετο· ἔπειτα τὴν τοῦ βλαστοῦ μορφὴν καταλιπὸν δένδρον ἐγένετο· τέλος, ὅτε ὁ βίος αὐτοῦ ἐτελεύτησεν, ἐξηράνθη. Οὕτως τὸ σπέρμα οὐδὲ πρὸς στιγμὴν ἐν μιᾷ μορφῇ ἔμεινεν, ἀλλὰ κατὰ πᾶσαν στιγμὴν μετεμορφοῦτο. Εἰ τὸ σπέρμα καὶ πρὸς μίαν στιγμὴν ἐν μιᾷ μορφῇ ἔμεινεν, πῶς ἂν ἡ μέχρι τῆς ξηρασίας τοῦ δένδρου διαδικασία ἐγένετο; Τὴν προτέραν μορφὴν ἀπέβαλεν – τοῦτο ὁ θάνατος αὐτοῦ ἦν, καὶ ἑτέραν μορφὴν ἀνελάμβανεν – τοῦτο ἡ γένεσις αὐτοῦ ἦν. Οὕτως κατὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐγεννᾶτο καὶ ἀπέθνησκεν. Τὸ σῶμα δὴ οὕτως ἔχει ὡς ἐκεῖνο τὸ σπέρμα. Ἐν λεπτοτάτῃ μορφῇ, τὸ ἀρρενικὸν σπέρμα τῷ θηλυκῷ ὠῷ ἑνούμενον ηὐξήθη καὶ ηὐξήθη, παιδὸς μορφὴν ἔλαβεν, καὶ εἶτα ἐγεννήθη. Μετὰ τὴν γένεσιν ηὐξήθη, εἶτα ἐφθίσθη, καὶ τέλος ἀπέθανεν. Οὕτως τὸ σῶμα οὐδὲ πρὸς στιγμὴν ἐν μιᾷ μορφῇ ἔμεινεν, ἀλλὰ διετέλει μεταβαλλόμενον – τοῦτ᾽ ἔστιν, κατὰ πᾶσαν στιγμὴν ἐγεννᾶτο καὶ ἀπέθνησκεν. Ὁ Κύριος λέγει ὅτι, εἰ καὶ τὴν ἐν τῷ σώματι ψυχὴν, ὥσπερ αὐτὸ τὸ σῶμα, ἀὲι γεννητὴν καὶ θνητὴν νομίζεις, οὐδ᾽ οὕτως αὕτη λύπης αἰτία γίνεσθαι δύναται.