Nawet jeśli uważasz, że jaźń jest wiecznie rodzona i wiecznie umierająca, o wielkoramienny, nie powinieneś tak się smucić.

【Znaczenie słów】अथ (Atha) - Teraz, च (Cha) - i, एनम् (Enam) - to (Jaźń), नित्यजातम् (Nityajatam) - stale narodzone, नित्यम् (Nityam) - stale, वा (Va) - lub, मन्यसे (Manyase) - myślisz, मृतम् (Mritam) - martwe, तथापि (Tathapi) - nawet wtedy, त्वम् (Tvam) - ty, महाबाहो (Mahabaho) - o potężnie uzbrojony, न (Na) - nie, एवम् (Evam) - tak, शोचितुम् (Shochitum) - smucić się, अर्हसि (Arhasi) - powinieneś. 【Komentarz】Pan Kryszna, dla celów argumentacji, przyjmuje tutaj popularne założenie. Zakładając, że Jaźń rodzi się wciąż na nowo, ilekroć powstaje ciało, i umiera wciąż na nowo, ilekroć ciało umiera, o potężnie uzbrojony (Ardżuno wielkiej odwagi i siły), nie powinieneś tak się smucić, ponieważ narodziny są nieuniknione dla tego, co martwe, a śmierć jest nieunikniona dla tego, co się narodziło. Jest to nieubłagane i nieodwołalne Prawo Natury.

**2.26** O potężnoramienny! Nawet jeśli uważasz tę ucieleśnioną duszę za wiecznie podległą narodzinom lub wiecznie podległą śmierci, nawet wtedy nie powinieneś tak się smucić. **Komentarz:** "Lecz jeśli myślisz... nie powinieneś się smucić" – Tutaj Pan przedstawia alternatywny punkt widzenia, używając słów "lecz jeśli" i "myślisz". Mówi, że chociaż ugruntowaną zasadą i prawdziwą rzeczywistością jest to, że ucieleśniona dusza nigdy nie podlega narodzinom ani śmierci w żadnym czasie (Gita 2.20), to jednak, nawet jeśli przyjmiesz pogląd całkowicie sprzeczny z tą zasadą – że dusza wiecznie się rodzi i wiecznie umiera – nawet wtedy nie powinieneś się smucić. Powód jest taki, że ten, kto się rodzi, z pewnością umrze, a ten, kto umiera, z pewnością się narodzi – tego prawa nie można odwrócić. Jeśli ziarno zostanie zasiane w ziemi, pęcznieje i kiełkuje, a ten sam kiełek stopniowo rośnie i staje się drzewem. Jeśli obserwować to subtelnym wglądem, czy to ziarno pozostało w jednej formie choćby przez jedną chwilę? W ziemi najpierw zrzuciło swą twardą formę i stało się miękkie; następnie, porzucając miękką formę, stało się kiełkiem; potem, opuszczając formę kiełka, stało się drzewem; i w końcu, gdy jego żywot dobiegł końca, uschło. W ten sposób ziarno nie pozostało w jednej formie nawet przez chwilę; raczej zmieniało się w każdej chwili. Gdyby ziarno pozostało w jednej formie choćby na moment, jak mógłby zajść proces aż do uschnięcia drzewa? Porzuciło swą poprzednią formę – to była jego śmierć, i przyjęło inną formę – to były jego narodziny. Tak więc rodziło się i umierało w każdej chwili. To ciało jest właśnie takim ziarnem. W bardzo subtelnej formie, męska komórka zarodkowa zjednoczyła się z komórką jajową. Rosła i rosła, przybrała formę dziecka, a następnie się narodziła. Po narodzinach rosło, potem podupadało i w końcu umarło. W ten sposób ciało nie pozostało w jednej formie nawet przez chwilę, lecz ciągle się zmieniało – to znaczy, rodziło się i umierało w każdej chwili. Pan mówi, że nawet jeśli uważasz duszę w ciele, podobnie jak samo ciało, za wiecznie podległą narodzinom i śmierci, nawet wtedy nie może to być powodem smutku.