Έχοντας συγκρατήσει όλες τις αισθήσεις, ας καθίσει σταθερά, προσηλωμένος σε Εμένα. Η σοφία εκείνου του οποίου οι αισθήσεις είναι υπό έλεγχο είναι εδραιωμένη.

【Σημασία των λέξεων】 ・तानि (Tani): όλα αυτά ・सर्वाणि (Sarvani): όλα ・संयम्य (Samyamya): έχοντας περιορίσει ・युक्तः (Yuktah): ενωμένος/συγκεντρωμένος ・आसीत (Asita): πρέπει να κάθεται ・मत्परः (Matparah): απορροφημένος σε Εμένα ・वशे (Vashe): υπό έλεγχο ・हि (Hi): πράγματι ・यस्य (Yasya): του οποίου ・इन्द्रियाणि (Indriyani): οι αισθήσεις ・तस्य (Tasya): η δική του ・प्रज्ञा (Prajna): σοφία ・प्रतिष्ठिता (Pratishthita): είναι εδραιωμένη 【Σχόλιο】 Πρέπει να ελέγχει τις αισθήσεις και να κάθεται συγκεντρωμένος σε Εμένα ως τον Υπέρτατο, με ήρεμο νου. Η σοφία του Γιόγκι που, καθισμένος έτσι, έχει υποτάξει όλες τις αισθήσεις του, είναι αναμφίβολα σταθερή. Είναι εδραιωμένος στον Εαυτό. Ο Σρι Σανκαρατσάρια εξηγεί το «Asita Matparah» ως: «Πρέπει να κάθεται στοχαζόμενος ότι δεν είμαι άλλος από Αυτόν».

2.61. Ο καρμα-γιόγκι πρακτικός, έχοντας υποτάξει όλες αυτές τις αισθήσεις και αφιερωμένος σε Εμένα, θα πρέπει να κάθεται ακλόνητα· επειδή για εκείνον του οποίου οι αισθήσεις είναι υπό έλεγχο, ο νους του καθιερώνεται σταθερά. Σχόλιο: «Έχοντας συγκρατήσει όλες αυτές, ο πειθαρχημένος θα πρέπει να κάθεται ακλόνητα, αφιερωμένος σε Εμένα» – Υποτάξτε όλες εκείνες τις αισθήσεις που κλέβουν βίαια το νου, δηλαδή, μένοντας άγρυπνος, ποτέ μην επιτρέποντάς τους να ταραχθούν προς τα αισθητήρια αντικείμενα, και ο ίδιος να γίνεται αποκλειστικά αφιερωμένος σε Εμένα. Η υπονοούμενη έννοια είναι ότι όταν ένας πρακτικός υποτάσσει τις αισθήσεις, μένει σε αυτόν η υπερηφάνεια της δικής του δύναμης, σκεπτόμενος, «Εγώ έφερα τις αισθήσεις υπό τον έλεγχό μου». Αυτή η υπερηφάνεια δεν επιτρέπει στον πρακτικό να προοδεύσει και τον απομακρύνει από τον Θεό. Επομένως, ο πρακτικός δεν πρέπει ποτέ να περηφανεύεται για τη δική του δύναμη ενώ συγκρατεί τις αισθήσεις· δεν πρέπει να θεωρεί τη δική του προσπάθεια ως την αιτία, αλλά να θεωρεί μόνο τη θεία χάρη ως την αιτία – ότι οποιαδήποτε επιτυχία έχω πετύχει στην υποταγή των αισθήσεων οφείλεται αποκλειστικά στη χάρη του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο, με το να είναι αφιερωμένος μόνο στον Θεό, η πρακτική του γίνεται επιτυχημένη. Εδώ, το να πει «αφιερωμένος σε Εμένα» σημαίνει ότι η απόκτηση ενός ανθρώπινου σώματος, το να έχεις ενδιαφέρον για πνευματική πρακτική, η ενασχόληση με την πρακτική και η επιτυχία της πρακτικής – όλα αυτά εξαρτώνται αποκλειστικά από τη χάρη του Θεού. Ωστόσο, λόγω της υπερηφάνειας, η προσοχή του ανθρώπου προς αυτό μειώνεται. Μεταξύ των καρμα-γιόγκι, η έμφαση παραμένει στην εκτέλεση της δράσης, και σε αυτό, συνεχίζει να το θεωρεί ως δική του προσπάθεια. Επομένως, από ειδική χάρη, ο Θεός δηλώνει ακόμη και για τον καρμα-γιόγκι πρακτικό την αναγκαιότητα να είναι αφιερωμένος σε Αυτόν. Το να είσαι αφιερωμένος στον Θεό σημαίνει – να έχεις την πεποίθηση της σημασίας μόνο στον Θεό, ότι μόνο ο Θεός είναι δικός μου και εγώ είμαι του Θεού· ο κόσμος δεν είναι δικός μου και εγώ δεν είμαι του κόσμου. Ο λόγος είναι ότι μόνο ο Θεός μένει μαζί μου σε όλους τους καιρούς· ο κόσμος δεν μένει καθόλου μαζί μου. Έτσι, η αίσθηση του «εγώ» του πρακτικού θα πρέπει να παραμένει προσκολλημένη μόνο στον Θεό. Επειδή αυτή είναι η ενότητα για την καρμα-γιόγκα, εδώ ο Θεός θα έπρεπε να είχε δηλώσει τα μέσα σύμφωνα με την καρμα-γιόγκα. Ωστόσο, από τη μελέτη της Γκίτα, φαίνεται ότι στην επιτυχία της πνευματικής πρακτικής, η αφοσίωση στον Θεό είναι μόνη της η αιτία. Επομένως, στη Γκίτα, έχει υμνηθεί μεγάλη δόξα για την αφοσίωση στον Θεό· για παράδειγμα – «Ανάμεσα σε όλους τους γιόγκι, εκείνος που, με πίστη και αγάπη, είναι αφιερωμένος σε Εμένα και Με λατρεύει, θεωρείται από Εμένα ως ο ανώτατος» (6.47), και ούτω καθεξής. «Για εκείνον του οποίου οι αισθήσεις είναι υπό έλεγχο, η σοφία του γίνεται σταθερή» – Νωρίτερα, στο εικοστό ένατο στίχο, ο Θεός είπε ότι ακόμη και μετά τον αποχωρισμό των αισθήσεων από τα αντικείμενά τους, η ακλόνητη σοφία δεν επιτυγχάνεται· και σε αυτόν τον στίχο, λέει ότι εκείνος του οποίου οι αισθήσεις είναι υπό έλεγχο είναι ακλόνητος στη σοφία. Το νόημα είναι ότι εκεί (στο 2.59), ακόμη και μετά τον αποχωρισμό των αισθήσεων από τα αντικείμενα, η τάση για γεύση παραμένει μέσα· επομένως, οι αισθήσεις δεν είναι υπό έλεγχο. Αλλά εδώ, οι αισθήσεις του ακλόνητου-σοφού ατόμου είναι υπό έλεγχο και η τάση του για γεύση έχει παύσει. Επομένως, δεν είναι κανόνας ότι με τον αποχωρισμό των αισθήσεων από τα αντικείμενα, κάποιος σίγουρα θα γίνει ακλόνητος στη σοφία· επειδή η τάση για γεύση μπορεί ακόμη να παραμένει. Ωστόσο, είναι κανόνας ότι με το να γίνει ακλόνητος στη σοφία, οι αισθήσεις σίγουρα θα έρθουν υπό έλεγχο. Σύνδεση – Με το να είναι αφιερωμένος στον Θεό, οι αισθήσεις σίγουρα θα έρθουν υπό έλεγχο και η τάση για γεύση θα παύσει· αλλά τι συμβαίνει με το να μην είναι αφιερωμένος στον Θεο εξηγείται στους επόμενους δύο στίχους.