ដោយការទប់ស្កាត់ឥន្ទ្រីយ៍ទាំងអស់នោះ គួរអង្គុយដោយមាំមួន មានចិត្តប្រតិបត្តិចំពោះខ្ញុំ។ បញ្ញារបស់អ្នកដែលឥន្ទ្រីយ៍ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង គឺមានភាពមាំមួន។

អត្ថន័យនៃពាក្យ៖ តានិ - ទាំងនោះ, សវ៌ាណិ - ទាំងអស់, សំយម្យ - បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រង, យុត្តះ - អ្នកយោគី, អាសីត - គួរអង្គុយ, មត្បរះ - ផ្តោតលើយើង, វឝេ - ស្ថិតក្នុងការគ្រប់គ្រង, ហិ - ពិតប្រាកដណាស់, យស្យ - របស់អ្នកណា, ឥន្ទ្រិយាណិ - ឥន្ទ្រីយ៍ទាំងឡាយ, តស្យ - របស់គាត់, ប្រជ្ញា - ប្រាជ្ញា, ប្រតិឞ្ឋិតា - មាំមួន។ ការពន្យល់៖ អ្នកប្រតិបត្តិត្រូវគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រីយ៍ទាំងអស់របស់ខ្លួន ហើយអង្គុយដោយចិត្តស្ងប់ ដោយផ្តោតលើយើងជាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ប្រាជ្ញារបស់អ្នកយោគីដែលបានគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រីយ៍របស់ខ្លួនតាមរបៀបនេះ គឺពិតជាមានភាពមាំមួនមិនអាចប្រកែកបាន។ គាត់ស្ថិតនៅក្នុងអាត្ម័ន។ ស្រី សំការាចារ្យ ពន្យល់ពាក្យ 'មត្បរះ' ថា៖ គាត់គួរអង្គុយដោយរំពឹងគិតថា 'យើងមិនខុសពីទ្រង់ (ព្រះ) ឡើយ'។

**២.៦១** អ្នកបដិបត្តិកម្មយោគ ដែលបានគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទីយ៍ទាំងអស់ ហើយមានសទ្ធាចំពោះយើង គួរអង្គុយដោយមាំមួន។ ព្រោះអ្នកណាដែលឥន្រ្ទីយ៍ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ប្រាជ្ញារបស់គេនឹងប្រតិបត្តិយ៉ាងមាំមួន។ **ពន្យល់:** *«ដោយបានរារាំងឥន្រ្ទីយ៍ទាំងអស់នោះ អ្នកបដិបត្តិដែលមានវិន័យគួរអង្គុយយ៉ាងមាំមួន ដោយមានសទ្ធាចំពោះយើង»* – រារាំងឥន្រ្ទីយ៍ទាំងអស់ដែលរំខានចិត្តដោយបង្ខំ មានន័យថា ដោយការតាំងស្មារតី កុំឱ្យវារំភើបចំពោះអារម្មណ៍ ហើយខ្លួនឯងត្រូវតែជាប់ជំពាក់តែចំពោះព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។ សេចក្តីបញ្ជាក់នៅទីនេះគឺ នៅពេលអ្នកបដិបត្តិគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទីយ៍បាន ក៏នៅសេសសល់នូវមោទនភាពនៃកម្លាំងខ្លួនឯង ដោយគិតថា «ខ្ញុំបានគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទីយ៍បានហើយ»។ មោទនភាពនេះរារាំងអ្នកបដិបត្តិមិនឱ្យរីកចម្រើន និងបែរចេញពីព្រះ។ ហេតុនេះ អ្នកបដិបត្តិមិនគួរមានមោទនភាពលើកម្លាំងរបស់ខ្លួន ខណៈកំពុងរារាំងឥន្រ្ទីយ៍ឡើយ។ គេមិនគួរចាត់ទុកការខំប្រឹងរបស់ខ្លួនជាហេតុផ្ទាល់ខ្លួនទេ គឺត្រូវចាត់ទុកតែការប្រោសប្រទានរបស់ព្រះជាហេតុប៉ុណ្ណោះ – ថាសមិទ្ធផលណាមួយដែលខ្ញុំទទួលបានក្នុងការគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទីយ៍ គឺមកពីការប្រោសប្រទានរបស់ព្រះតែមួយគត់។ តាមវិធីនេះ ដោយការជឿទុកចិត្តតែចំពោះព្រះ ការបដិបត្តិរបស់គេនឹងទទួលជោគជ័យ។ ការពោលថា *«មានសទ្ធាចំពោះយើង»* នៅទីនេះ មានន័យថា ការទទួលបានរូបកាយមនុស្ស ការមានចំណាប់អារម្មណ៍លើការបដិបត្តិខាងព្រហ្មវិហារ ការចូលរួមបដិបត្តិ និងភាពជោគជ័យនៃការបដិបត្តិ – ទាំងអស់នេះអាស្រ័យលើការប្រោសប្រទានរបស់ព្រះតែមួយគត់។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារមោទនភាព ការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សចំពោះរឿងនេះកាន់តែតិចចុះ។ ក្នុងចំណោមអ្នកកម្មយោគ ការសង្កត់ធ្ងន់នៅតែមានលើការសម្តែងកម្ម ហើយក្នុងនោះ គេនៅតែចាត់ទុកវាជាការខិតខំប្រឹងប្រែងផ្ទាល់ខ្លួន។ ហេតុនេះ ដោយការប្រោសប្រទានពិសេស ព្រះកំពុងប្រកាសសូម្បីតែចំពោះអ្នកបដិបត្តិកម្មយោគពីភាពចាំបាច់នៃការមានសទ្ធាចំពោះទ្រង់។ ការមានសទ្ធាចំពោះព្រះ មានន័យថា – មានជំនឿយ៉ាងជាក់លាក់ចំពោះតម្លៃតែព្រះប៉ុណ្ណោះ ថាព្រះតែមួយគត់ជារបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំជារបស់ព្រះ។ លោកិយមិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនជារបស់លោកិយដែរ។ ហេតុផលគឺថា ព្រះតែមួយគត់ដែលនៅជាមួយខ្ញុំគ្រប់ពេលវេលា រីឯលោកិយវិញមិននៅជាមួយខ្ញុំឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកបដិបត្តិគួររក្សាអារម្មណ៍ «អញ» របស់ខ្លួនឱ្យនៅជាប់ជំពាក់តែចំពោះព្រះប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារនេះជាផ្នែកនៃកម្មយោគ នៅទីនេះព្រះគួរតែបានបង្ហាញពីមធ្យោបាយតាមកម្មយោគ។ ទោះជាយ៉ាងណា ពីការសិក្សាគីតា វាហាក់ដូចជាថា ក្នុងភាពជោគជ័យនៃការបដិបត្តិខាងព្រហ្មវិហារ សទ្ធាចំពោះព្រះតែមួយគត់ជាហេតុផល។ ហេតុនេះ ក្នុងគីតា ព្រះក៏ត្រូវបានសរសើរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះសទ្ធាចំពោះទ្រង់។ ឧទាហរណ៍ – *«ក្នុងចំណោមយោគីទាំងអស់ អ្នកណាដែលមានសទ្ធា និងសេចក្តីស្រឡាញ់ ជាអ្នកមានសទ្ធាចំពោះយើង ហើយគោរពបូជាយើង គឺត្រូវបានយើងចាត់ទុកថាជាខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត»* (៦.៤៧) ជាដើម។ *«ព្រោះអ្នកណាដែលឥន្រ្ទីយ៍ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ប្រាជ្ញារបស់គេនឹងប្រតិបត្តិយ៉ាងមាំមួន»* – ពីមុន នៅក្នុងខគម្ពីរទី៥៩ ព្រះបានត្រាស់ថា សូម្បីតែបន្ទាប់ពីការផ្តាច់ឥន្រ្ទីយ៍ចេញពីអារម្មណ៍ ក៏នៅតែមិនទាន់បានប្រាជ្ញាមាំមួននោះដែរ។ ហើយនៅក្នុងខនេះ ទ្រង់ត្រាស់ថា អ្នកដែលឥន្រ្ទីយ៍ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង គឺមានប្រាជ្ញាមាំមួន។ ន័យគឺថា នៅទីនោះ (ក្នុង ២.៥៩) សូម្បីបន្ទាប់ពីការផ្តាច់ឥន្រ្ទីយ៍ចេញពីអារម្មណ៍ ការទាក់ទាញចំពោះរសជាតិនៅតែមាននៅខាងក្នុង។ ហេតុនេះ ឥន្រ្ទីយ៍មិនទាន់ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងទេ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ឥន្រ្ទីយ៍របស់អ្នកដែលមានប្រាជ្ញាមាំមួន គឺស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ហើយការទាក់ទាញចំពោះរសជាតិរបស់គេបានរលត់ហើយ។ ដូច្នេះ វាមិនមែនជាក្បួនច្បាស់លាស់ទេថា នៅពេលផ្តាច់ឥន្រ្ទីយ៍ចេញពីអារម្មណ៍ គេពិតជានឹងក្លាយជាអ្នកមានប្រាជ្ញាមាំមួនភ្លាមៗនោះទេ។ ព្រោះការទាក់ទាញចំពោះរសជាតិអាចនៅតែសេសសល់។ ទោះជាយ៉ាងណា វាជាក្បួនច្បាស់លាស់ថា នៅពេលក្លាយជាអ្នកមានប្រាជ្ញាមាំមួន ឥន្រ្ទីយ៍ពិតជានឹងស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង។ **សម្ពន្ធភាព** – ដោយការមានសទ្ធាចំពោះព្រះ ឥន្រ្ទីយ៍ពិតជានឹងស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង ហើយការទាក់ទាញចំពោះរសជាតិនឹងរលត់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលកើតឡើងដោយសារការគ្មានសទ្ធាចំពោះព្រះ នឹងត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងខពីរបន្ទាប់។