2.61. Praktykujący karmę-jogę, który ujarzmił wszystkie zmysły i jest Mi oddany, powinien trwać niewzruszenie; dla tego, czyje zmysły są opanowane, jego intelekt staje się mocno ugruntowany.
Komentarz: „Po opanowaniu wszystkich tych, zdyscyplinowany powinien trwać niewzruszenie, oddany Mi” – Ujarzmij wszystkie te zmysły, które gwałtownie kradną umysł, to znaczy, pozostając czujnym, nigdy nie pozwalając, by wzburzyły się ku przedmiotom zmysłowym, a samemu stając się wyłącznie oddanym Mnie. Implikacja jest taka, że gdy praktykujący ujarzmia zmysły, pozostaje w nim duma z własnej siły, myśląc: „Ja to opanowałem zmysły”. Ta duma nie pozwala praktykującemu postępować naprzód i odwraca go od Boga. Dlatego praktykujący nigdy nie powinien być dumny z własnej siły, powstrzymując zmysły; nie powinien uważać własnego wysiłku za przyczynę, lecz uznawać jedynie łaskę boską za przyczynę – że jakikolwiek sukces osiągnąłem w ujarzmianiu zmysłów, jest wyłącznie dzięki łasce Boga. W ten sposób, będąc oddanym tylko Bogu, jego praktyka staje się udana.
Tutaj, mówiąc „oddany Mi” oznacza, że uzyskanie ludzkiego ciała, zainteresowanie praktyką duchową, angażowanie się w praktykę i sukces praktyki – wszystko to zależy wyłącznie od łaski Boga. Jednakże, z powodu pychy, uwaga człowieka ku temu słabnie. Wśród karma-joginów nacisk pozostaje na wykonywanie działania i w tym on nadal uważa to za swój własny wysiłek. Dlatego, ze szczególnej łaski, Bóg stwierdza nawet dla praktykującego karma-jogę konieczność bycia oddanym Jemu.
Bycie oddanym Bogu oznacza – posiadanie przekonania o ważności tylko w Bogu, że Bóg jedynie jest mój, a ja jestem Boży; świat nie jest mój i ja nie jestem ze świata. Powód jest taki, że tylko Bóg pozostaje ze mną przez cały czas; świat wcale ze mną nie zostaje. Tak więc, poczucie „ja-owości” praktykującego powinno pozostać przywiązane tylko do Boga. Ponieważ jest to rozdział o karma-jodze, tutaj Bóg powinien był wskazać środki zgodne z karma-jogą. Jednakże, ze studiowania Gity wynika, że w sukcesie praktyki duchowej oddanie Bogu jest jedyną przyczyną. Dlatego w Gicie wielką chwałę wyśpiewano oddaniu Bogu; na przykład – „Spośród wszystkich joginów, ten, kto z wiarą i miłością jest Mi oddany i czci Mnie, jest przez Mnie uważany za najwyższego” (6.47), i tak dalej.
„Dla tego, czyje zmysły są pod kontrolą, jego mądrość staje się stała” – Wcześniej, w pięćdziesiątym dziewiątym wersecie, Bóg powiedział, że nawet po odłączeniu zmysłów od ich przedmiotów, nie osiąga się niewzruszonej mądrości; a w tym wersecie mówi, że ten, czyje zmysły są pod kontrolą, jest niewzruszony w mądrości. Znaczenie jest takie, że tam (w 2.59), nawet po odłączeniu zmysłów od przedmiotów, skłonność do smaku pozostaje wewnątrz; stąd, zmysły nie są pod kontrolą. Ale tutaj, zmysły niewzruszonego mędrca są pod kontrolą i jego skłonność do smaku ustała. Dlatego nie jest regułą, że po odłączeniu zmysłów od przedmiotów, z pewnością stanie się niewzruszony w mądrości; ponieważ skłonność do smaku może nadal pozostać. Jednakże, jest regułą, że po staniu się niewzruszonym w mądrości, zmysły z pewnością znajdą się pod kontrolą.
Związek – Będąc oddanym Bogu, zmysły z pewnością znajdą się pod kontrolą i skłonność do smaku ustanie; ale co się dzieje przez niebycie oddanym Bogu, wyjaśniono w dwóch następnych wersetach.
★🔗
