2.8. «Κἂν κτήσωμαι ἐν τῇ γῇ βασιλείαν ἀνυπέρβλητον καὶ εὐδαίμονα, ἢ καὶ κυριότητα ἐπάνω τῶν θεῶν ἐν τῷ οὐρανῷ, οὐχ ὁρῶ ὅτι τοῦτο ἀφαιρήσεται τὴν λύπην ταύτην, ἥτις ξηραίνει τὰς αἰσθήσεις μου.»
Ἑρμηνεία: [Ὁ Ἀρjοῦν νομίζει ὅτι ὁ Κύριος ἴσως πιστεύει ὅτι, ἐὰν ὁ Ἀρjοῦν πολεμήσῃ, νικήσει, καὶ μετὰ τὴν νίκην κερδίσει βασιλείαν, ἥτις ἀφαιρήσει τὴν ἀγωνίαν καὶ τὴν λύπην αὐτοῦ καὶ ἐμπλήσει αὐτὸν εὐχαριστήσεως. Ἀλλὰ διὰ τὴν λύπην, ἡ κατάστασίς μου τοιαύτη ἐστὶν ὥστε κἂν ἡ νίκη ἐπιτευχθῇ, οὐχ ὁρῶ ὅτι ἡ λύπην μου ἀφαιρεθήσεται.]
«Κἂν κτήσωμαι ἐν τῇ γῇ βασιλείαν ἀνυπέρβλητον καὶ εὐδαίμονα» — Κἂν κτήσωμαι βασιλείαν πλουσίαν ἐν χρήμασι καὶ σίτῳ καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ ἀκανθῶν, τουτέστιν βασιλείαν ὅπου οἱ ὑπήκοοι εὐδαίμονες σφόδρα, κέκτηνται ἀφθονίαν χρημάτων καὶ σίτου, οὐδενὸς ἐνδεεῖς εἰσι, καὶ ὅπου οὐδὲς ἐχθρὸς ὑπάρχει — κἂν τοιαύτη βασιλεία κτηθῇ, ὅμως ἡ λύπη μου οὐ δύναται ἀφαιρεθῆναι. «Ἢ καὶ κυριότητα ἐπάνω τῶν θεῶν» — Τί νὰ εἴπωμεν περὶ τῶν μικρῶν ἀπολαύσεων γηΐνης βασιλείας; Κἂν κτήσωμαι τὴν θείαν βασιλείαν τοῦ Ἴνδρας μετὰ τῶν οὐρανίων ἀπολαύσεων αὐτῆς, ὅμως ἡ λύπη μου, ἡ ἀγωνία καὶ ἡ μέριμνα οὐ δύνανται ἀφαιρεθῆναι.
Ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ, ὁ Ἀρjοῦν εἶπεν ὅτι οὔτε νίκην, οὔτε βασιλείαν, οὔτε εὐδαιμονίαν ἐπιθυμεῖ· τί γὰρ κερδηθήσεται δι’ ἐκείνης τῆς βασιλείας; Τί κερδηθήσεται δι’ ἐκείνων τῶν ἀπολαύσεων; Καὶ τί κερδηθήσεται διὰ τῆς ζωῆς; Ἐκεῖνοι δι’ οὓς βασιλείαν, ἀπολαύσεις καὶ εὐδαιμονίαν ἐπιθυμοῦμεν, αὐτοὶ ἵστανται πρὸ ἡμῶν ἵνα σφαγῶσι (1.32-33). Ἐνταῦθα, ὁ Ἀρjοῦν λέγει ὅτι κἂν κτήσηται βασιλείαν ἐπὶ τῆς γῆς πλουσίαν ἐν χρήμασι καὶ σίτῳ καὶ ἐλεύθερον ἀπὸ ἀκανθῶν, καὶ κἂν κυριότητα ἐπάνω τῶν θεῶν, ὅμως ἡ λύπη αὐτοῦ οὐ δύναται ἀφαιρεθῆναι, οὐ δύναται εὐδαιμονῆσαι δι’ αὐτῶν. Ἐκεῖ (ἐν 1.32-33), ἡ ἀναχώρησις τοῦ Ἀρjοῦν ἀπὸ τῆς μάχης προέκυψεν ἐκ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ πάθους τῆς οἰκογενειακῆς προσκολλήσεως. Ἀλλ’ ἐνταῦθα, ἡ ἀναχώρησις αὕτη συμβαίνει διὰ τὴν ἐγερθεῖσαν στοργὴν πρὸς τὸ ἴδιον πνευματικὸν ὠφέλος. Διὰ τοῦτο, μεγάλη διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἐκεῖ ἀναχωρήσεως καὶ τῆς ἐνταῦθα ἀναχωρήσεως.
«Οὐχ ὁρῶ ὅτι τοῦτο ἀφαιρήσεται τὴν λύπην ταύτην, ἥτις ξηραίνει τὰς αἰσθήσεις μου» — Ἐὰν ἡ μόνη προσδοκία τοῦ θανάτου τῶν συγγενῶν μου τοιαύτην λύπην μοι ἐμποιῇ, τίνα πολλῷ μείζονα λύπην αἰσθήσομαι ἐπὶ τῷ ὄντως θανάτῳ αὐτῶν! Εἰ ἡ λύπη μου ἦν μόνον διὰ τὴν βασιλείαν, τότε ἂν ἀφῃρεῖτο διὰ τῆς κτήσεως τῆς βασιλείας· ἀλλὰ πῶς ἡ λύπη ἡ ἐγειρομένη ἐκ τῆς προσδοκίας τῆς ἀπωλείας τῆς οἰκογενείας μου δύναται ἀφαιρεθῆναι διὰ τῆς κτήσεως βασιλείας; Ἀλλὰ μὴν ἀφαιρεθῆναι, μᾶλλον ἡ λύπη αὐξήσεται· διότι ἐὰν πάντες ἐν τῷ πολέμῳ σφαγῶσι, τίς ἀπολαύσει τὴν βασιλείαν τὴν κτηθεῖσαν; Τί ὄφελος ἔσται τινί; Διὰ τοῦτο, κἂν κτηθῇ γηΐνη βασιλεία καὶ κυριότης ἐν οὐρανῷ, ἡ λύπη αὕτη, ἥτις ξηραίνει τὰς αἰσθήσεις μου, οὐ δύναται ἀφαιρεθῆναι.
Σύνδεσις — Μετὰ τὸ εἰπεῖν, «Οὐχ ὁρῶ ὅτι ἡ λύπη μου ἀφαιρεθήσεται κἂν ἐπὶ τῇ κτήσει τῶν κοσμικῶν ἀντικειμένων,» ὁ Σαñjaya περιγράφει ἐν τῷ ἑπομένῳ στίχῳ τί ἐποίησεν ὁ Ἀρjοῦν μετὰ ταῦτα.
★🔗
