**3.29:** Οἱ ἄγνωστοι ταύτῃ, οἵτινες παντελῶς ἐπλανήθησαν ὑπὸ τῶν ποιοτήτων τῶν ἐκ τῆς ὑλικῆς φύσεως γεννηθεισῶν, μένουσιν προσκολλημένοι εἰς τὰς ποιότητας καὶ τὰς πράξεις. Ὁ σοφός, ὁ εἰδὼς τὸ πᾶν, οὐκ ὀφείλει νὰ ταράξῃ τούτους τοὺς ἀγνώστους τῆς ἀμβλυωπούσης διανοίας, οἵτινες οὐ γινώσκουσιν ὁλοτελῶς.
**Ἑρμηνεία:** «πρακρίτερ γουνασαμμούδχαῇ σατζαντε γουνακαρμασου» – Αἱ τρεῖς ποιότητες αἱ ἐκ τῆς ὑλικῆς φύσεως γεννώμεναι – σάτβα, ράτζας καὶ τάμας – δέουσιν τὸν ἄνθρωπον. Ἡ ποιότης σάτβα δέει διὰ τῆς προσκολλήσεως εἰς εὐδαιμονίαν καὶ γνῶσιν, ἡ ποιότης ράτζας διὰ τῆς προσκολλήσεως εἰς δράσιν, καὶ ἡ ποιότης τάμας διὰ ἀπροσεξίας, ὀκνηρίας καὶ ὕπνου (Γκίτα 14.6-8). Τὰ προειρημένα ῥήματα περιγράφουσιν ἐκείνους τοὺς ἀγνώστους, τοὺς παντελῶς ἐπλανημένους, τουτέστι δεδεμένους, ὑπὸ τῶν ποιοτήτων τῶν ἐκ τῆς φύσεως γεννηθεισῶν· ἀλλ’ οἵτινες ἔχουν πίστιν καὶ πιστεύουν εἰς τὰς Γραφάς, εἰς τὰς εὐσεβεῖς πράξεις τὰς ὑπὸ τῶν Γραφῶν προγραφείσας, καὶ εἰς τοὺς καρποὺς ἐκείνων τῶν πράξεων. Εἰς τὰς εἰκοστὴν πέμπτην καὶ εἰκοστὴν ἕκτην στίχους τοῦ παρόντος κεφαλαίου, τοιοῦτοι ἄγνωστοι περιεγράφησαν διὰ τῶν ὀνομάτων «σακτάχ ἀβιντβάμσαχ» (προσκολλημένοι, οἱ ἀνόητοι) καὶ «καρμασαγγινάμ ατζνάνάμ» (οἱ ἄγνωστοι οἱ προσκολλημένοι εἰς δράσιν). Διὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ καὶ τῷ ἄλλῳ ἀπολαύσεων, οὗτοι μένουσιν προσκολλημένοι εἰς ἀντικείμενα καὶ πράξεις. Διὰ τοῦτον τὸν λόγον, οὐ δύνανται νὰ κατανοήσουν τὸ ζήτημα τοῦ νὰ ὑπερβῶσιν ταῦτα. Διὰ τοῦτο, ὁ Κύριος ἐκάλεσεν αὐτοὺς ἀγνώστους.
«τάν ακρίτσναβιδὸ μανδάν» – Οἱ ἄγνωστοι πράττουσιν εὐσεβεῖς πράξεις, ἀλλὰ πράττουσιν αὐτὰς διὰ τὴν ἀπόκτησιν φθαρτῶν ἀντικειμένων, ἅτινα οὐκ εἰσὶν αἰώνια καὶ σταθερά. Κατέχουν αἴσθησιν «ἐμοῦ-τητος» πρὸς τὰ κτηθέντα ἀντικείμενα ὡς πλοῦτον, καὶ ἐπιθυμοῦν ἀντικείμενα μήπω κτηθέντα. Οὕτως, δεδεμένοι ὑπὸ ταύτης τῆς αἰσθήσεως «ἐμοῦ-τητος» καὶ ἐπιθυμίας, οὐ δύνανται νὰ γνωρίσωσιν ὁλοτελῶς τὴν οὐσίαν τῶν ποιοτήτων (τῶν ἀντικειμένων) καὶ τῶν πράξεων. Οἱ ἄγνωστοι γνωρίζουσιν ὀρθῶς τὰς πράξεις τὰς ὑπὸ τῶν Γραφῶν προγραφείσας καὶ τὰς διαδικασίας αὐτῶν, ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐ γνωρίζουσιν ὀρθῶς τὴν οὐσίαν τῶν ποιότητων καὶ τῶν πράξεων, καλοῦνται «ακρίτσναβιδάχ» (οἱ μὴ γινώσκοντες ὁλοτελῶς)· καὶ ἐπειδὴ ἔχουν ἐνδιαφέρον εἰς τὰς κοσμικὰς ἀπολαύσεις καὶ συσσωρεύσεις, καλοῦνται «μανδάν» (ἀμβλύτεροι τῇ διανοίᾳ).
«κρίτσναβιν νὰ βιτσάλαγιετ» – Ὁ σοφός, ὁ εἰδὼς ὁλοτελῶς τὴν διαίρεσιν τῶν ποιοτήτων καὶ τῶν πράξεων καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ ἐπιθυμίας καὶ «ἐμοῦ-τητος», οὐκ ὀφείλει νὰ ταράξῃ τοὺς προειρημένους ἀγνώστους (τοὺς ἐγκατεσχομένους εἰς εὐσεβεῖς πράξεις μετὰ κινηθέντος ὑπ’ ἐπιθυμίας αἰσθήματος) ἀπὸ τῶν εὐσεβῶν αὐτῶν πράξεων, μήπως ἐκεῖνοι οἱ ἀμβλύτεροι τῇ διανοίᾳ πέσωσιν ἀπὸ τῆς παρούσης αὐτῶν καταστάσεως. Εἰς τὰς εἰκοστὴν πέμπτην καὶ εἰκοστὴν ἕκτην στίχους τοῦ παρόντος κεφαλαίου, τοιοῦτοι σοφοὶ περιεγράφησαν διὰ τῶν ὀνομάτων «ασακτάχ βιντβάν» (ὁ ἀπροσκόλλητος σοφός) καὶ «γιουκτάχ βιντβάν» (ὁ ἡνωμένος σοφός).
Εἰς τὸν εἰκοστὸν πέμπτον στίχον, ὁ Κύριος ἐδιδάξας τὸν φωτισθέντα μέγαν ἄνθρωπον, χρησιμοποιήσας τὸ ῥῆμα «κουργιάτ», νὰ πράξῃ αὐτὸς πράξεις· καὶ εἰς τὸν εἰκοστὸν ἕκτον στίχον, χρησιμοποιήσας τὸ ῥῆμα «τζοσαγιετ», νὰ κάμῃ καὶ τοὺς ἀγνώστους νὰ πράξωσιν τοιαύτας πράξεις. Ἀλλ’ ἐδῶ, χρησιμοποιήσας τὰ ῥήματα «νὰ βιτσάλαγιετ», ὁ Κύριος οὐκ ἔδωκεν τοιαύτην διδασκαλίαν· μᾶλλον, φαίνεται ὅτι τὴν ἐχαλάρωσεν, δηλῶν ὅτι ὁ σοφὸς ὀφείλει εἰς τὸ ἐλάχιστον νὰ μὴ ταράξῃ τοὺς ἀγνώστους διὰ τῶν ὑποδείξεων, λόγων καὶ πράξεων αὐτοῦ. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ὁ Κύριος καὶ αἱ Γραφαὶ οὐκ ἐπιβάλλουν τὸν κανόνα αὐτῶν ἐπὶ μεγάλου ἀνθρώπου ἤδη ἐν ζωῇ ἐλευθερωθέντος. Αἱ πράξεις διὰ τὴν εὐημερίαν τοῦ κόσμου συμβαίνουν φυσικῶς καὶ αὐθορμήτως διὰ τοῦ λεγομένου σώματος αὐτοῦ (ἴδε σημείωσιν σ. 166). Εἴτε ὁ φωτισμένος μέγας ἄνθρωπος εἶναι Κάρμα Γιόγιν εἶτε Γνιάνα Γιόγιν – καὶ ἐνῷ πράττει πάσας τὰς πράξεις, οὐδεμία πραγματικὴ σχέσις μετὰ πράξεων καὶ ἀντικειμένων μένει δι’ αὐτόν, ἥτις τῇ ἀληθείᾳ ποτὲ οὐκ ὑπῆρξεν.
Οἱ ἄγνωστοι πράττουσιν εὐσεβεῖς πράξεις διὰ τὴν ἀπόκτησιν οὐρανοῦ. Διὰ τοῦτο, ὁ Κύριος ἐδιδάξας νὰ μὴ ταράττωσιν τοιούτους ἀνθρώπους, ἐννοεῖ ὅτι ἐκεῖνοι οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι οὐκ ὀφείλουσιν, διὰ τῶν ὑποδείξεων, λόγων καὶ πράξεων αὐτῶν, νὰ ἀποκαλύψωσιν ὁτιδήποτε ἂν δύναται νὰ προκαλέσῃ ἀπιστίαν, δυσπιστίαν ἢ ἀδιαφορίαν εἰς τὰς ὑπὸ τῶν Γραφῶν προγραφείσας εὐσεβεῖς πράξεις εἰς ἐκείνους τοὺς κινηθέντας ὑπ’ ἐπιθυμίας ἀνθρώπους, ὁδηγοῦντας αὐτοὺς νὰ ἐγκαταλείψωσιν ἐκείνας τὰς πράξεις· διότι τὸ νὰ πράξωσιν τοῦτο ἠδύνατο νὰ προκαλέσῃ τὴν πτῶσιν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο, τοιοῦτοι ἄνθρωποι ὀφείλουσιν νὰ ταραχθῶσιν ἀπὸ τοῦ κινηθέντος ὑπ’ ἐπιθυμίας αὐτῶν αἰσθήματος, οὐχὶ ἀπὸ τῶν κατὰ τὰς Γραφὰς πράξεων. Ἵνα ἐλευθερωθῶσιν ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ θανάτου, τὸ νὰ ταραχθῶσιν ἀπὸ τοῦ κινηθέντος ὑπ’ ἐπιθυμίας αἰσθήματος εἶναι καὶ πρέπον καὶ ἀναγκαῖον.
**Σύνδεσμος:** Ἐν τῷ ἑπομένῳ στίχῳ, ὁ Κύριος ἐξηγεῖ τί πρέπει νὰ πράξῃ κανεὶς ἵνα γίνῃ ἐλεύθερος ἀπὸ ἐκείνης τῆς προσκολλήσεως εἰς δράσιν καὶ τὸν καρπὸν αὐτῆς, δι’ ἧς ὁ ἄνθρωπος ἐμπλέκεται εἰς πράξεις.
★🔗
