**ខ ៣.២៩:** ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅ ដែលត្រូវគុណធម៌ទាំងឡាយកើតអំពីធម្មជាតិសត្វលោកធ្វើឱ្យវង្វេងស្មារតី នៅតែជាប់ជំពាក់ក្នុងគុណធម៌ និងកម្មទាំងឡាយនោះឯង។ បុគ្គលដែលឈ្លាសវៃ ដឹងច្បាស់នូវសភាពទាំងពួង មិនគួរធ្វើឱ្យពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅទាំងនោះ ដែលមានប្រាជ្ញាយឺតយ៉ាវ មិនដឹងច្បាស់នូវសភាពទាំងពួង មានស្មារតីរញ្ជួយរំខានឡើយ។
**ពន្យល់:** **"ប្រក្ឫតេរគុណសំមូដ្ឋាះ សជ្ជន្តេ គុណកម៌សុ"** – គុណធម៌ទាំងបីកើតអំពីធម្មជាតិសត្វលោក គឺ សត្វៈ រាជៈ និងតមៈ ធ្វើឱ្យសត្វជាប់ចំណង។ គុណធម៌សត្វៈធ្វើឱ្យជាប់ដោយសេចក្តីជាប់ជំពាក់ក្នុងសុខ និងចំណេះដឹង គុណធម៌រាជៈធ្វើឱ្យជាប់ដោយសេចក្តីជាប់ជំពាក់ក្នុងការសាងកម្ម ហើយគុណធម៌តមៈធ្វើឱ្យជាប់ដោយសេចក្តីធ្វេសប្រហែស ខ្ជិលច្រអូស និងដេកលក់ (គីតា ១៤.៦-៨)។ ពាក្យដែលពោលមកខាងលើនេះ ពណ៌នាអំពីពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅទាំងនោះ ដែលត្រូវគុណធម៌កើតអំពីធម្មជាតិធ្វើឱ្យវង្វេងស្មារតីយ៉ាងខ្លាំង គឺជាប់ចំណង ប៉ុន្តែជាអ្នកដែលមានសទ្ធាជឿទៅលើគម្ពីរសាស្ត្រ លើកម្មល្អៗដែលគម្ពីរបញ្ជាក់ និងលើផលនៃកម្មទាំងនោះ។ ក្នុងខទី ២៥ និងទី ២៦ នៃជំពូកនេះ ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅបែបនេះត្រូវបានពោលដល់ដោយឈ្មោះថា **'សក្តាះ អវិទ្វំសៈ'** (អ្នកដែលជាប់ជំពាក់ គឺអ្នកមិនឈ្លាសវៃ) និង **'កម៌សង្គិនាម អជ្ញានំ'** (ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅដែលជាប់ជំពាក់ក្នុងកម្ម)។ ដោយសារតម្រេកក្នុងការសោយផលសម្បត្តិក្នុងលោកិយ និងបរលោក បុគ្គលទាំងនោះនៅតែជាប់ជំពាក់នឹងអារម្មណ៍ និងកម្ម។ ដោយសារហេតុនេះ ពួកគេមិនអាចយល់បាននូវបញ្ហានៃការកន្លងផុតពីអ្វីៗទាំងនេះឡើយ។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិត្យទ្រង់បានត្រាស់ហៅពួកគេថា ជាពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅ។
**"តាន អក្ឫត្សនវិទោ មន្ទាន"** – ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅ ពិតជាប្រតិបត្តិកម្មល្អៗ ប៉ុន្តែពួកគេធ្វើដូច្នោះដើម្បីបាននូវវត្ថុទាំងឡាយដែលមិនទៀងទាត់ មិនគង់វង្ស។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថា **'របស់ខ្ញុំ'** ចំពោះវត្ថុដែលបានមកដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិ ហើយពួកគេប្រាថ្នាចង់បាននូវវត្ថុដែលមិនទាន់បាន។ ដូច្នេះ ដោយត្រូវចំណងនៃអារម្មណ៍ **'របស់ខ្ញុំ'** និងសេចក្តីប្រាថ្នានេះ ពួកគេមិនអាចដឹងច្បាស់នូវខ្លឹមសារ ឬសារប្រភពនៃគុណធម៌ (អារម្មណ៍) និងកម្មបានទាំងស្រុងឡើយ។ ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅដឹងច្បាស់នូវកម្មដែលគម្ពីរបញ្ជាក់ និងវិធីសាស្ត្រនៃការសាងកម្មនោះ ប៉ុន្តែដោយសារពួកគេមិនដឹងយ៉ាងត្រឹមត្រូវនូវខ្លឹមសារនៃគុណធម៌ និងកម្ម ពួកគេត្រូវបានហៅថា **'អក្ឫត្សនវិទៈ'** (អ្នកដែលមិនដឹងទាំងស្រុង)។ ហើយដោយសារពួកគេមានចំណាប់អារម្មណ៍តែក្នុងការសោយផលសម្បត្តិលោកិយ និងការប្រមូលផ្តុំ ពួកគេត្រូវបានហៅថា **'មន្ទាន'** (ពួកដែលមានប្រាជ្ញាយឺតយ៉ាវ)។
**"ក្ឫត្សនវិន ន វិចាលយេត"** – បុគ្គលដែលឈ្លាសវៃ ដឹងច្បាស់នូវការបែងចែករវាងគុណធម៌ និងកម្មទាំងស្រុង ហើយមានសេរីភាពពីសេចក្តីប្រាថ្នា និងអារម្មណ៍ **'របស់ខ្ញុំ'** មិនគួរធ្វើឱ្យពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅដែលបានពោលមកខាងលើ (អ្នកដែលចូលរួមក្នុងកម្មល្អៗដោយមានចិត្តប្រាថ្នា) មានស្មារតីរញ្ជួយរំខានចេញពីកម្មល្អៗរបស់ពួកគេ ក្រែងលោពួកអ្នកដែលមានប្រាជ្ញាយឺតយ៉ាវទាំងនោះធ្លាក់ចុះពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ។ ក្នុងខទី ២៥ និងទី ២៦ នៃជំពូកនេះ បុគ្គលឈ្លាសវៃបែបនេះត្រូវបានពោលដល់ដោយឈ្មោះថា **'អសក្តៈ វិទ្វាន'** (បុគ្គលឈ្លាសវៃដែលមិនជាប់ជំពាក់) និង **'យុក្តៈ វិទ្វាន'** (បុគ្គលឈ្លាសវៃដែលបានរួបរួម)។
ក្នុងខទី ២៥ ព្រះអាទិត្យទ្រង់បានបង្គាប់បុគ្គលដ៏ឧត្តមដែលបានត្រាស់ដឹង ដោយប្រើពាក្យ **'កុយយាត'** ឱ្យសាងកម្មដោយខ្លួនឯង។ ហើយក្នុងខទី ២៦ ដោយប្រើពាក្យ **'ជោឝយេត'** ឱ្យធ្វើឱ្យពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅក៏សាងកម្មបែបនោះដែរ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ ដោយប្រើពាក្យ **'ន វិចាលយេត'** ព្រះអាទិត្យមិនបានប្រើប្រាស់បទបញ្ជាបែបនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់ហាក់ដូចជាបានបើកវាស់ឱ្យទូលាយ ដោយត្រាស់ថា បុគ្គលឈ្លាសវៃយ៉ាងហោចណាស់ក៏មិនគួរធ្វើឱ្យពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅមានស្មារតីរញ្ជួយរំខាន តាមរយៈពាក្យសំដី ឬការបង្កប់ន័យ និងសកម្មភាពរបស់ខ្លួនដែរ។ ហេតុផលគឺថា ព្រះអាទិត្យ និងគម្ពីរសាស្ត្រ មិនបង្ខិតបង្ខំច្បាប់របស់ព្រះអង្គលើបុគ្គលដ៏ឧត្តមដែលបានរួចផុតពីចំណងក្នុងពេលនៅរស់នោះទេ។ សកម្មភាពដើម្បីសុភមង្គលពិភពលោក កើតឡើងដោយធម្មជាតិ និងស្វ័យប្រវត្តិតាមរយៈរាងកាយដែលហៅថារបស់ទ្រង់ (សូមមើលកំណត់សម្គាល់ទំព័រ ១៦៦)។ ទោះបីជាបុគ្គលដ៏ឧត្តមដែលបានត្រាស់ដឹងនោះជាយោគីកម្ម ឬជាយោគីញាណក៏ដោយ ទោះបីជាកំពុងសាងសកម្មភាពទាំងអស់ក៏ដោយ សម្រាប់ទ្រង់ គ្មានការជាប់ទាក់ទងពិតប្រាកដជាមួយនឹងកម្ម និងអារម្មណ៍ឡើយ ដែលតាមពិតមិនដែលមានមកពីដើម។
ពួកអ្នកល្ងង់ខ្លៅសាងកម្មល្អៗដើម្បីបានទៅស្ថានសួគ៌។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិត្យទ្រង់បានបង្គាប់មិនឱ្យធ្វើឱ្យបុគ្គលបែបនោះមានស្មារតីរញ្ជួយរំខាន មានន័យថា បុគ្គលដ៏ឧត្តមទាំងនោះមិនគួរតាមរយៈពាក្យសំដឬការបង្កប់ន័យ និងសកម្មភាពរបស់ខ្លួន បង្ហាញអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យមានការមិនជឿ មិនទុកចិត្ត ឬគ្មានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងកម្មល្អៗដែលគម្ពីរបញ្ជាក់ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកអ្នកដែលមានចិត្តប្រាថ្នាទាំងនោះ ដែលនាំឱ្យពួកគេបោះបង់កម្មទាំងនោះចោលឡើយ។ ព្រោះការធ្វើដូច្នោះអាចធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ចុះ។ ហេតុនេះ បុគ្គលបែបនោះត្រូវតែធ្វើឱ្យមានស្មារតីរញ្ជួយរំខានចេញពីចិត្តប្រាថ្នា មិនមែនចេញពីកម្មតាមគម្ពីរនោះទេ។ ដើម្បីរំដោះពួកគេអំពីចំណងនៃកំណើត និងមរណៈ ការធ្វើឱ្យពួកគេមានស្មារតីរញ្ជួយរំខានចេញពីចិត្តប្រាថ្នានោះ គឺជាការត្រឹមត្រូវ និងចាំបាច់។
**សម្ពន្ធភាព:** ក្នុងខបន្ទាប់ ព្រះអាទិត្យទ្រង់នឹងពន្យល់អំពីអ្វីដែលគេគួរធ្វើ ដើម្បីក្លាយជាអ្នកមានសេរីភាពពីការជាប់ជំពាក់នោះនឹងកម្ម និងផលកម្ម ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យសត្វជាប់ចំណងក្នុងកម្ម។
★🔗
