**3.29:** Osoby głupie, całkowicie zaślepione przez guny zrodzone z materialnej natury, pozostają przywiązane do tych gun i do działań. Mędrzec, który zna całość, nie powinien wyprowadzać z równowagi tych głupców o tępej inteligencji, którzy nie znają rzeczy całkowicie.
**Komentarz:** *„prakṛter guṇasaṃmūḍhāḥ sajjante guṇakarmasu”* – Trzy guny zrodzone z materialnej natury – *sattva*, *rajas* i *tamas* – krępują człowieka. Guna *sattva* krępuje przez przywiązanie do szczęścia i wiedzy, guna *rajas* przez przywiązanie do działania, a guna *tamas* przez beztroskę, lenistwo i sen (Bhagawadgita 14.6-8). Przytoczone słowa opisują tych głupców, którzy są niezmiernie zaślepieni, tj. związani, przez guny zrodzone z natury; ale którzy mają wiarę i przekonanie w pisma święte, w pomyślne działania przez nie przepisane oraz w owoce tych działań. W wersetach dwudziestym piątym i dwudziestym szóstym tego rozdziału tacy głupcy zostali opisani nazwami *„saktāḥ avidvāṃsaḥ”* (przywiązani, niemądrzy) oraz *„karmasaṅginām ajñānām”* (nieświadomi, którzy są przywiązani do działania). Z powodu pragnienia doczesnych i pozagrobowych uciech, te osoby pozostają przywiązane do przedmiotów i działań. Z tego powodu nie mogą pojąć kwestii wzniesienia się ponad nie. Dlatego Pan nazwał ich głupcami.
*„tān akṛtsnavido mandān”* – Osoby głupie wykonują wprawdzie działania pomyślne, ale czynią to dla osiągnięcia zniszczalnych przedmiotów, które nie są wieczne i stałe. Posiadają poczucie „mojskości” wobec osiągniętych przedmiotów, takich jak bogactwo, i pragną przedmiotów jeszcze nie osiągniętych. Tak więc, związani tym poczuciem „mojskości” i pragnieniem, nie mogą poznać istoty gun (przedmiotów) i działań całkowicie. Osoby głupie znają prawidłowo działania przepisane przez pisma i ich procedury, ale ponieważ nie znają właściwie istoty gun i działań, nazywa się ich *„akṛtsnavidaḥ”* (ci, którzy nie znają całkowicie); a ponieważ mają zainteresowanie doczesnymi uciechami i gromadzeniem, nazywa się ich *„mandān”* (tępomyślni).
*„kṛtsnavin na vicālayet”* – Mędrzec, który całkowicie zna podział gun i działań oraz jest wolny od pragnienia i „mojskości”, nie powinien wyprowadzać z równowagi wcześniej opisanych głupców (zaangażowanych w pomyślne działania z motywowaną pragnieniem postawą) od ich pomyślnych działań, aby ci tępi ludzie nie upadli ze swojego obecnego stanu. W wersetach dwudziestym piątym i dwudziestym szóstym tego rozdziału tacy mędrcy zostali opisani nazwami *„asaktaḥ vidvān”* (nieważący, mądry) oraz *„yuktaḥ vidvān”* (zjednoczony, mądry).
W wersecie dwudziestym piątym Pan pouczył oświeconą wielką osobę, używając słowa *„kuryāt”*, aby sama wykonywała działania; a w wersecie dwudziestym szóstym, używając słowa *„joṣayet”*, aby nakłaniała także głupców do wykonywania takich działań. Ale tutaj, używając słów *„na vicālayet”*, Pan nie dał takiego pouczenia; raczej pozornie je rozluźnił, stwierdzając, że mędrzec powinien przynajmniej nie wyprowadzać głupców z równowagi poprzez swoje wskazówki, słowa i czyny. Powodem jest to, że Pan i pisma święte nie narzucają swojej reguły wielkiej osobie wyzwolonej za życia. Działania dla dobra świata dzieją się poprzez jego tak zwane ciało naturalnie i spontanicznie (zob. przypis s. 166). Czy oświecona wielka osoba jest joginem karma, czy joginem dźńana – nawet wykonując wszystkie działania, nie pozostaje dla niego żadna rzeczywista więź z działaniami i przedmiotami, która zresztą nigdy nie istniała.
Głupcy wykonują pomyślne działania dla osiągnięcia nieba. Dlatego Pan pouczył, by nie wyprowadzać takich osób z równowagi, co znaczy, że ci wielcy ludzie nie powinni poprzez swoje wskazówki, słowa i czyny ujawniać niczego, co mogłoby spowodować niewiarę, nieufność lub brak zainteresowania pomyślnymi działaniami przepisanymi przez pisma święte w tych motywowanych pragnieniem osobach, prowadząc ich do porzucenia tych działań; ponieważ uczynienie tego mogłoby spowodować ich upadek. Dlatego takie osoby należy wyprowadzać z równowagi od ich motywowanej pragnieniem postawy, nie od działań przepisanych przez pisma. Aby uwolnić ich z więzów narodzin i śmierci, wyprowadzenie ich z równowagi od ich motywowanej pragnieniem postawy jest zarówno właściwe, jak i konieczne.
**Związek:** W następnym wersecie Pan wyjaśnia, co należy czynić, aby stać się wolnym od tego przywiązania do działania i jego owocu, przez które człowiek wikła się w działania.
★🔗
