អរជុន បានពោលថា៖ ឱក្រឹស្ណ! ការឃើញពូជពង្សទាំងនេះ ដែលបានមកដល់ដោយមានបំណងច្បាំង ធ្វើឱ្យអវយវៈរបស់ខ្ញុំទន់ខ្សោយ មាត់របស់ខ្ញុំស្ងួត ហើយរាងកាយរបស់ខ្ញុំកំពុងញ័រ និងមានរោមដង្កូវ។

អរជុនបានពោលថា៖ ឱ គ្រឹស្នា! ដោយបានឃើញញាតិមិត្តរបស់ខ្ញុំដែលត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្គ្រាម ចិត្តរបស់ខ្ញុំពិតជាមានការព្រួយបារម្ភ។ អត្ថន័យពាក្យ៖ ទ្រីស្ដ្វា - បានឃើញ, អ៊ីមាំ - ពួកគេទាំងនេះ, ស្វាជានាំ - ញាតិមិត្ត, គ្រឹស្នា - ឱ គ្រឹស្នា, យូយុតស៊ូម - អ្នកដែលចង់ធ្វើសង្គ្រាម, សាមូផាសធីតាម - អ្នកដែលបានមកឈរនៅចំពោះមុខ។

**ព្រះអរជុនត្រាស់ថា៖** ឱ ព្រះក្រិស្ណ កាលបើបានឃើញពួកញាតិសន្តានរបស់យើង ដែលបានមកប្រជុំគ្នានៅទីនេះ ហើយព្រមទាំងមានចិត្តចង់ធ្វើសង្គ្រាមនេះហើយ ភាពកម្លាំងក្នុងដៃជើងរបស់យើងក៏រសាយ មាត់ក៏ស្ងួត រាងកាយក៏ញ័រ រោមក៏ស្លុង។ ធ្នូគន្ធីពក៏រអិលចេញពីដៃ ហើយស្បែកក៏រងារ។ ចិត្តរបស់យើងក៏វង្វេង ហើយយើងក៏ឈរឲ្យនឹងមិនបានដែរ។ **ពាក្យពន្យល់៖** ពាក្យដែលព្រះអរជុនហៅថា **«ព្រះក្រិស្ណ»** នោះ គឺជាពាក្យដ៏ជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្តរបស់ទ្រង់។ ទម្រង់នៃការហៅស្តីបន្ទូលដូច្នេះ បានលេចឡើងចំនួន ៩ ដងក្នុងគម្ពីរភគវត់គីតា។ គ្មានទម្រង់ដទៃផ្សេងទៀតសម្រាប់ហៅព្រះគ្រិស្ណដែលលេចឡើងច្រើនដងប៉ុន្មាននេះឡើយ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ពាក្យថា **«ពាថា»** (បុត្រនៃព្រះនាងព្រែត) គឺជាពាក្យដ៏ជាទីស្រឡាញ់ពេញចិត្តរបស់ព្រះអង្គ សម្រាប់ព្រះអរជុន។ ហេតុនេះ ព្រះអង្គនិងព្រះអរជុនបានប្រើឈ្មោះទាំងនេះហៅគ្នាក្នុងពេលសន្ទនា ហើយការពិតនេះក៏ជារឿងដែលគេស្គាល់ច្បាស់ក្នុងចំណោមមនុស្សទូទៅដែរ។ ពីទស្សនៈនេះហើយ ដែលលោកសញ្ជ័យបានលើកយកឈ្មោះ «ព្រះក្រិស្ណ» និង «ពាថា» មករៀបរាប់នៅចុងគម្ពីរថា៖ «ទីណាមានព្រះក្រិស្ណ ដែលជាម្ចាស់នៃយោគៈ និងទីណាមានពាថា អ្នកកាន់ធ្នូនោះ ទីនោះឯង មានជ័យជំនះ សេចក្តីចម្រើន និងសីលធម៌ដ៏ប្រសើរ» (១៨.៧៨)។ ព្រះធរិតរាស្ត្របានត្រាស់មុននេះថា **«សមវេតា យុយុត្សវៈ»** (បានប្រជុំគ្នា ហើយមានចិត្តចង់ធ្វើសង្គ្រាម) ហើយនៅទីនេះ ព្រះអរជុនក៏ត្រាស់ថា **«យុយុត្សុំ សមុបស្ថិតម»** (មានចិត្តចង់ធ្វើសង្គ្រាម ហើយបានត្រៀមខ្លួន) ដែរ។ ប៉ុន្តែ មានភាពខុសគ្នាយ៉ាងធំធេងក្នុងទស្សនៈរបស់ពួកទ្រង់ទាំងពីរ។ ក្នុងទស្សនៈព្រះធរិតរាស្ត្រ ព្រះទួរយោធន៍ និងពួកដទៃគឺជា **បុត្ររបស់យើង** រីឯព្រះយុធិស្ឋិរ និងពួកដទៃវិញគឺជាបុត្ររបស់ព្រះបានឌុ — នេះជាភាពខុសគ្នា។ ហេតុនេះ ព្រះធរិតរាស្ត្រទើបបានប្រើពាក្យ **«មាមកាៈ»** (បុត្ររបស់យើង) និង **«បាណ្ឌវៈ»** (បុត្រនៃព្រះបានឌុ) នៅទីនោះ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងទស្សនៈព្រះអរជុន គ្មានភាពខុសគ្នាបែបនោះទេ។ ហេតុនេះ ព្រះអរជុនទើបត្រាស់ថា **«ស្វជនម»** (ពួកញាតិសន្តាន) នៅទីនេះ ដែលរួមបញ្ចូលទាំងមនុស្សទាំងពីរខាង។ សេចក្តីបញ្ជាក់គឺថា ព្រះធរិតរាស្ត្រមានភាពភ័យខ្លាច និងសោកស្តាយដោយសារការស្ទាក់ស្ទើរថាបុត្ររបស់ទ្រង់នឹងស្លាប់ក្នុងសង្គ្រាម។ ប៉ុន្តែ ព្រះអរជុនវិញ មានសេចក្តីសោកស្តាយដោយសារការស្ទាក់ស្ទើរថាញាតិសន្តានទាំងពីរខាងនឹងស្លាប់ — ដោយយល់ថា អ្នកណាក៏ដោយ ពីខាងណាក៏ដោយ ដែលស្លាប់ ពួកគេនៅតែជាញាតិសន្តានរបស់យើងដដែល។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ពាក្យ **«ទ្ឫស្ត្វា»** (កាលបើបានឃើញ) បានលេចឡើងចំនួន ៣ ដង៖ **«ទ្ឫស្ត្វា តុ បាណ្ឌវានីកម»** (១.២), **«វ្យវស្ថិតាន ទ្ឫស្ត្វា ធាតរាស្ត្រាន»** (១.២០) និងនៅទីនេះ **«ទ្ឫស្ត្វេមំ ស្វជនម»** (១.២៨)។ សេចក្តីអត្ថនៃការឃើញទាំងបីនេះគឺថា ការឃើញរបស់ព្រះទួរយោធន៍នៅតែមានលក្ខណៈតែមួយគត់ គឺអារម្មណ៍របស់ព្រះទួរយោធន៍គឺសង្គ្រាមតែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ការឃើញរបស់ព្រះអរជុនបានក្លាយទៅជាពីរប្រភេទ។ ទីមួយ កាលបើបានឃើញពួកបុត្រនៃព្រះធរិតរាស្ត្រ ព្រះអរជុន ដែលពេញដោយសេចក្តីក្លាហាន បានឈរឡើងលើកធ្នូរបស់ទ្រង់ឡើង ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម។ ហើយឥឡូវនេះ កាលបើបានឃើញពួកញាតិសន្តានរបស់ទ្រង់ ទ្រង់ក៏កំពុងត្រូវបានគ្របសង្កត់ដោយភាពខ្លាចរន្ធត់ ឈប់ធ្វើសង្គ្រាម ហើយធ្នូក៏ធ្លាក់ពីដៃទ្រង់។ **«ភាពកម្លាំងក្នុងដៃជើងរបស់យើងក៏រសាយ... ចិត្តរបស់យើងក៏វង្វេង»** — នៅក្នុងចិត្តរបស់ព្រះអរជុន មានការព្រួយបារម្ភ និងសេចក្តីសោកស្តាយទាក់ទងនឹងផលវិបាកនាពេលអនាគតនៃសង្គ្រាម។ ផលប៉ះពាល់នៃការព្រួយបារម្ភ និងសេចក្តីសោកស្តាយនោះ កំពុងធ្លាក់មកលើរាងកាយទាំងមូលរបស់ព្រះអរជុន។ ផលប៉ះពាល់នោះហើយ ដែលព្រះអរជុនកំពុងរៀបរាប់ជាពាក្យសំដីដ៏ច្បាស់លាស់៖ អង្គជាតិនីមួយៗនៃរាងកាយយើង — ដៃ ជើង មាត់ ជាដើម — កំពុងរសាយ! មាត់កំពុងស្ងួត ធ្វើឲ្យពិបាកនិយាយសូម្បីតែពាក្យសំដី! រាងកាយទាំងមូលកំពុងញ័រ! រោមទាំងអស់នៅលើរាងកាយកំពុងស្លុង មានន័យថារាងកាយទាំងមូលកំពុងរងារញញើត! ធ្នូគន្ធីពនោះឯង ដែលសម្លេងខ្សែរបស់វាធ្វើឲ្យសត្រូវភ័យខ្លាច ថ្ងៃនេះកំពុងធ្លាក់ពីដៃយើង! ស្បែក — រាងកាយទាំងមូល — កំពុងឆេះឆាយ។ ចិត្តរបស់យើងកំពុងវង្វេងស្មារតី មានន័យថាយើងមិនអាចសម្គាល់បានថាអ្វីដែលយើងគួរធ្វើ! នៅទីនេះ នៅលើសមរភូមិនេះ យើងកំពុងក្លាយជាមនុស្សដែលមិនអាចឈរនៅលើរថយានយន្តបានទៀតហើយ! ហាក់ដូចជាយើងនឹងអស់ស្មារតី ហើយដួលរលំ! ក្នុងសង្គ្រាមដ៏វិនាសកម្មបែបនេះ សូម្បីតែការឈរនៅទីនេះក៏ហាក់ដូចជាបាបកម្មដែរ។ **សម្ពន្ធភាព៖** ក្រោយពីបានរៀបរាប់អំពីសញ្ញា ៨ យ៉ាងនៃសេចក្តីសោកស្តាយដែលបង្ហាញចេញនៅក្នុងរាងកាយរបស់ទ្រង់ក្នុងខគម្ពីរមុន ព្រះអរជុនឥឡូវនេះ ពីទស្សនៈនៃហេតុអាក្រក់ដែលពោលទុកពីផលវិបាកនាពេលអនាគត បានត្រាស់បង្ហាញពីភាពមិនសមរម្យនៃការធ្វើសង្គ្រាម។