ភគវទ្គីតា

អរជុនបានពោលថា៖ ឱជនារទនៈ! ប្រសិនបើទ្រង់យល់ឃើញថា ប្រាជ្ញាប្រសើរជាងកម្ម ឱកេសវៈ! ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់ប្រើខ្ញុំឱ្យធ្វើកម្មដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះ?

ដោយពាក្យសំដីដែលច្របូកច្របល់នេះ អ្នកហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ខ្ញុំវង្វេងវង្វាន់ ដូច្នេះសូមប្រាប់ខ្ញុំពីមធ្យោបាយតែមួយគត់ដែលច្បាស់លាស់ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចទទួលបានសេចក្ដីសុខដ៏ឧត្តម។

ព្រះអាទិត្យព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ថាៈ ឱ អ្នកដែលគ្មានបាប! ក្នុងលោកនេះមានជំនឿពីរប្រភេទដែលយើងបានត្រាស់ពីមុនមក – តាមរយៈជ្ញានយោគសម្រាប់ពួកសង្ខ្យៈ និងតាមរយៈកម៌យោគសម្រាប់ពួកយោគី។

ដោយមិនចាប់ផ្ដើមសកម្មភាព មនុស្សមិនឈានដល់ភាពគ្មានសកម្មភាពឡើយ ហើយដោយការលះបង់តែប៉ុណ្ណោះ គេក៏មិនឈានដល់ភាពពេញលេញដែរ។

ពិតប្រាកដណាស់ គ្មាននរណាម្នាក់អាចនៅដោយមិនធ្វើសកម្មភាព សូម្បីតែខណៈពេលមួយក៏ដោយ ព្រោះអ្នកទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យធ្វើសកម្មភាពដោយគុណសម្បត្តិដែលកើតពីធម្មជាតិ។

អ្នកណាដែលរក្សាឥន្ទ្រិយទាំងឡាយឱ្យនៅក្នុងការគ្រប់គ្រង ហើយអង្គុយនឹកឃើញពីអារម្មណ៍នានាដោយចិត្ត អ្នកនោះដែលមានខួរក្បាលវង្វេងត្រូវបានគេហៅថា ពុតត្បុត។

ប៉ុន្តែ ឱអរជុន អ្នកណាដែលគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រិយដោយចិត្ត ហើយប្រកបគ្រប់គ្រងកម្មយោគាដោយឥតភ្ជាប់ចិត្តតាមរយៈឥន្ទ្រិយនៃសកម្មភាព អ្នកនោះជាអ្នកឧត្តម។

ចូរអ្នកធ្វើកម្មដែលបានកំណត់ ព្រោះកម្មគឺប្រសើរជាងអកម្ម។ សូម្បីតែការរស់នៅរបស់រាងកាយអ្នកក៏មិនអាចសម្រេចបានដោយអកម្មដែរ។

សកម្មភាពដែលធ្វើឡើងសម្រាប់យញ្ញបូជាប៉ុណ្ណោះ បុគ្គលនេះត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយសកម្មភាព។ ដូច្នេះ ឱកោន្តេយ ចូរអ្នកប្រតិបត្តិសកម្មភាពដោយពេញលេញសម្រាប់តែយញ្ញបូជា ដោយមិនមានការភ្ជាប់ខ្លួន។

ព្រះប្រធាននៃសត្វលោក បានបង្កើតមនុស្សជាមួយនឹងពិធីបូជា ក្នុងដើមដំបូងនៃការបង្កើត ហើយមានបន្ទូលថា៖ តាមរយៈនេះ ពួកអ្នកនឹងពង្រីកវង្សត្រកូល ហើយឱ្យវាក្លាយជាមេគោដែលផ្តល់នូវអ្វីដែលចង់បានទាំងអស់។

ដោយយកគ្រឿងបូជានេះ សូមអ្នកទាំងឡាយចិញ្ចឹមបីបាច់ទេវតា ហើយសូមទេវតាទាំងនោះចិញ្ចឹមបីបាច់អ្នកទាំងឡាយវិញ។ ដោយការចិញ្ចឹមបីបាច់គ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងនេះ អ្នកទាំងឡាយនឹងបានសម្រេចនូវសេចក្ដីសុខដ៏ឧត្តម។

ទេវតាដែលត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយយញ្ញបូជានឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវវត្ថុដែលចង់បាន។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលសោយសុខពីវត្ថុដែលទេវតាបានផ្តល់ឱ្យ ដោយមិនបានថ្វាយ (ជាថ្នូរ) ដល់ពួកគេ គឺជាចោរមែន។

អ្នកដែលស្អាតស្អំដែលញ៉ាំអាហារដែលនៅសល់ពីពិធីបូជាត្រូវបានរំដោះពីបាបទាំងអស់។ ប៉ុន្តែពួកបាបជនដែលចំអិនអាហារតែដើម្បីខ្លួនឯង ពិតជាញ៉ាំបាប។

សត្វទាំងអស់កើតចេញពីអាហារ; អាហារកើតចេញពីទឹកភ្លៀង។ ទឹកភ្លៀងកើតចេញពីយញ្ញ; ហើយយញ្ញកើតចេញពីកម្ម។

សូមដឹងថា កម្មកើតចេញពីព្រហ្ម ហើយព្រហ្មកើតចេញពីអក្សរ (ធាតុអមតៈ)។ ហេតុនេះ ព្រហ្មដែលគ្រប់ដណ្តប់ទាំងអស់ តែងតែប្រតិស្ឋាននៅក្នុងយញ្ញ។

ឱបាថ! អ្នកណាដែលមិនតាមរទេះដែលកំពុងបង្វិលដូច្នេះនៅទីនេះ អ្នកដែលសប្បាយរីករាយក្នុងឥន្ទ្រិយ រស់នៅក្នុងអំពើបាប គេរស់នៅដោយឥតប្រយោជន៍។

ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សដែលរីករាយតែនៅក្នុងខ្លួនប្រាណ ដែលពេញចិត្តជាមួយខ្លួនប្រាណ និងដែលស្កប់ស្កល់នៅក្នុងខ្លួនប្រាណតែមួយគត់ ពិតជាគ្មានអ្វីត្រូវធ្វើទៀតឡើយ។

នៅក្នុងលោកនេះ សម្រាប់បុរសនោះ គ្មានផលប្រយោជន៍អ្វីក្នុងអ្វីដែលបានធ្វើ ឬមិនបានធ្វើឡើយ ហើយគាត់ក៏មិនពឹងផ្អែកលើសត្វណាមួយសម្រាប់គោលបំណងណាមួយដែរ។

ដូច្នេះ ដោយគ្មានការភ្ជាប់ចិត្ត ចូរអ្នកធ្វើសកម្មភាពដែលគួរធ្វើជានិច្ចកាល; ព្រោះដោយការប្រព្រឹត្តសកម្មភាពដោយគ្មានការភ្ជាប់ចិត្ត មនុស្សឈានដល់ព្រះអាទិទេព។

ពួកឥសីដូចជាជនកាជាដើម ក៏បានសម្រេចដល់ភាពពេញលេញតាមរយៈសកម្មភាពផងដែរ សម្រាប់ប្រយោជន៍ពិភពលោក អ្នកក៏គួរធ្វើសកម្មភាពដែរ។

អ្នកដែលឧត្តម ធ្វើអ្វី អ្នកដទៃក៏ធ្វើដូច្នោះដែរ; អ្វីដែលគាត់បង្កើតជាគំរូ ពិភពលោកក៏ធ្វើតាមដែរ។

ឱអរជុន! ក្នុងលោកទាំងបី គ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីសម្រាប់ខ្ញុំទេ ហើយក៏គ្មានអ្វីដែលត្រូវទទួលបានដែលមិនទាន់បានដែរ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែបន្តធ្វើកិច្ចការ។

ប្រសិនបើខ្ញុំមិនប្រកាន់ខ្ជាប់ក្នុងកិច្ចការជានិច្ច ឱអរជុន! មនុស្សទាំងឡាយនឹងធ្វើតាមផ្លូវរបស់ខ្ញុំគ្រប់បែបយ៉ាង។

ប្រសិនបើខ្ញុំមិនប្រតិបត្តិកម្មទេ លោកទាំងអស់នេះនឹងវិនាស។ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកធ្វើឱ្យវណ្ណៈច្របូកច្របល់ និងជាអ្នកបំផ្លាញសត្វលោកទាំងនេះ។

ឱ ភារតៈ! ដូចជាពួកអ្នកឥតវិជ្ជាធ្វើសកម្មភាពដោយភាពជាប់ជំពាក់ក្នុងសកម្មភាព ដូច្នោះដែរ អ្នកប្រាជ្ញគួរធ្វើសកម្មភាពដោយគ្មានភាពជាប់ជំពាក់ ដោយមានបំណងចង់ឲ្យមានសុភមង្គលដល់លោក។

អ្នកប្រាជ្ញមិនត្រូវធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ពួកអ្នកដែលល្ងង់ខ្លៅនិងជាប់ជំពាក់នឹងកម្មងងឹតងងល់ឡើយ តែត្រូវឱ្យពួកគេធ្វើកម្មទាំងអស់ ខណៈដែលខ្លួនឯងបំពេញវាដោយភក្តីភាព។

សកម្មភាពទាំងអស់ត្រូវបានធ្វើឡើងដោយគុណភាពនៃធម្មជាតិ។ ជីវិតដែលវងេ្វងដោយអហಂការគិតថា 'ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ'។

ប៉ុន្តែ ឱអរជុនដែលមានដៃដ៏ខ្លាំងពូកែ! អ្នកប្រាជ្ញដែលដឹងពីការពិតនៃការបែងចែកគុណធម៌ និងមុខងារ ដឹងថា 'គុណធម៌ទាំងឡាយដំណើរការក្នុងគុណធម៌ទាំងឡាយ' (ក្នុងសកម្មភាព) ហើយមិនជាប់ជំពាក់។

អ្នកដែលត្រូវបានវងេ្វងដោយគុណធម៌នៃធម្មជាតិ ត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងមុខងារនៃគុណធម៌ទាំងនោះ។ បុគ្គលដែលមានចំណេះដឹងពេញលេញមិនគួរធ្វើឱ្យអ្នកដែលមានចំណេះដឹងមិនពេញលេញដែលល្ងង់ខ្លៅនោះរញ្ជួយឡើយ។

ប្រគល់កិច្ចការទាំងអស់ឱ្យខ្ញុំ ដោយចិត្តផ្ចង់លើខ្លួនប្រាណ គ្មានក្តីសង្ឃឹម និងអំនួត ហើយគ្មានការរំខាន ចូរអ្នកធ្វើសង្គ្រាម។

អ្នកណាដែលប្រតិបត្តិតាមឱវាទរបស់ខ្ញុំនេះជានិច្ច ដោយមានសទ្ធា និងគ្មានការរិះគន់ អ្នកទាំងនោះក៏រួចផុតពីផ្នែកនៃកម្មដែរ។

ប៉ុន្តែពួកដែលរិះគន់គោលបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ហើយមិនប្រតិបត្តិតាម ដែលវងេ្វងដោយចំណេះដឹងទាំងអស់ និងគ្មានការវិនិច្ឆ័យ ចូរដឹងថាពួកគេពិតជានឹងត្រូវវិនាស។

មនុស្សដែលមានចំណេះដឹងក៏ធ្វើសកម្មភាពតាមធម្មជាតិរបស់ខ្លួនដែរ។ សត្វលោកទាំងអស់ធ្វើតាមធម្មជាតិរបស់ពួកគេ តើការទប់ស្កាត់(ពីខាងក្រៅ)អាចធ្វើអ្វីបាន?

ចំពោះវត្ថុនៃឥន្ទ្រិយនីមួយៗ មានសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងស្អប់ខ្ពើមនៅជាប្រចាំ។ មនុស្សមិនគួរឱ្យខ្លួនឯងស្ថិតនៅក្រោមអំណាចទាំងពីរនោះឡើយ ព្រោះវាជាសត្រូវរបស់គេ។

កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដទៃដែលបានប្រព្រឹត្តិយ៉ាងល្អ ប្រៀបធៀបនឹងកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនដែលគ្មានគុណវិបត្តិ គឺកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនល្អជាង។ ការស្លាប់ក្នុងកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនគឺល្អ ចំណែកកាតព្វកិច្ចអ្នកដទៃវិញ បង្កើតភាពភ័យខ្លាច។

អរជុនបាននិយាយថា — ឱវាស្ស្ណេយៈ! ដូច្នេះ តើមនុស្សនេះត្រូវបានជំរុញដោយអ្វី ដើម្បីប្រព្រឹត្តបាបកម្ម ទោះបីជាគ្មានចំណង់ក៏ដោយ ហាក់បីដូចជាត្រូវបានបង្ខំដោយកម្លាំង?

ព្រះអាទិត្យទ្រង់ត្រាស់ថា៖ នេះគឺជាតម្រេក នេះគឺជាកំហឹង ដែលកើតឡើងពីគុណធម៌រាជៈ វាជាអ្នកស៊ីធំ និងជាអ្នកបាបធំ ចូរដឹងថាវាជាសត្រូវនៅក្នុងលោកិយនេះ។

ដូចជាអណ្តាតភ្លើងត្រូវបានគ្របដោយផ្សែង កញ្ចក់ត្រូវបានគ្របដោយធូលី និងទារកត្រូវបានគ្របដោយស្រោមគភ៌ យ៉ាងណាមិញ ចំណេះដឹងនេះត្រូវបានគ្របដោយរាគៈនោះដែរ។

ឱកុន្តេយ! ចំណេះដឹងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយសត្រូវអមតៈនៃអ្នកប្រាជ្ញនេះ ដែលមានរូបរាងជាតម្រេក មិនអាចបំពេញបានដូចជាភ្លើង។

ឥន្ទ្រិយ ចិត្ត និងបញ្ញា ត្រូវបានគេហៅថាជាកន្លែងអាស្រ័យរបស់វា។ តាមរយៈទាំងនេះ វាបំភាន់សត្វដែលមានរូបកាយ ដោយគ្របដណ្ដប់លើគំនិតដឹងខុសត្រូវរបស់គេ។

ដូច្នេះ ឱ បុរសដ៏ឧត្តមនៃពួកភារតៈ (អជុន) ដោយការគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រិយទាំងឡាយជាដំបូង ចូរអ្នកបំផ្លាញរបស់បាបនេះ ដែលជាអ្នកបំផ្លាញញាណ និងវិជ្ជា។

ឥន្ទ្រិយទាំងឡាយត្រូវបានគេនិយាយថាប្រសើរជាងរាងកាយ។ ចិត្តប្រសើរជាងឥន្ទ្រិយ បញ្ញាប្រសើរជាងចិត្ត ហើយអ្វីដែលប្រសើរជាងបញ្ញានោះគឺអត្តា។

ដូច្នេះ ដោយដឹងពីខ្លួនប្រាណដែលខ្ពង់ខ្ពស់ជាងគំនិត ហើយធ្វើឱ្យខ្លួនប្រាណនោះស្ងប់ស្ងាត់ដោយខ្លួនប្រាណ ឱអរជូនដែលមានដៃដ៏ខ្លាំងពូកែ ចូរអ្នកសម្លាប់សត្រូវដែលមានរូបរាងជាតម្រេកនេះ ដែលពិបាកនឹងយកឈ្នះបំផុត។