ኦ አርጁና፣ በዮጋ ውስጥ በመረጋጋት፣ በመያዝ በመተውና በስኬትና በስንፍና ውስጥ በሚዛን ሆነህ ተግባርን ፈጽም። የአእምሮ ሚዛንነት ዮጋ ይባላል።

【የቃላት ፍቺ】 योगस्थः (Yogasthah) - በዮጋ የጸና कुरु (Kuru) - አከናውን कर्माणि (Karmani) - ተግባራትን सङ्गम् (Sangam) - መያያዝን त्यक्त्वा (Tyaktva) - በመተው धनञ्जय (Dhananjaya) - ኦ ዳናንጃያ सिद्ध्यसिद्ध्योः (Siddhyasiddhyoh) - በስኬት እና በውድቀት समः (Samah) - እኩል भूत्वा (Bhutva) - በመሆን समत्वम् (Samatvam) - የአእምሮ ሚዛን योगः (Yogah) - ዮጋ उच्यते (Uchyate) - ይባላል 【ማብራሪያ】 ከመለኮታዊው ጋር በአንድነት በመኖር፣ ተግባሮችህን ለእግዚአብሔር ብቻ አከናውን፣ በስኬት እና በውድቀት ጊዜ ሚዛናዊ አእምሮ ይኑርህ። ሚዛናዊነት ዮጋ ነው። ፍሬውን ሳይጠብቁ ተግባራትን በማከናወን የሚገኘውን የልብ ንጽህና በመጠቀም የራስን እውቀት ማግኘት ስኬት (Siddhi) ነው። ውድቀት ማለት ደግሞ ፍሬውን በመጠባበቅ ተግባራትን በማከናወን ይህንን እውቀት ማጣት ነው።

**2.48. ወደኛ የአርጄና! መያዝን ትተህ፣ በስኬትና በአለመሳካትም እኩል አሳብ ያለህ ሆነህ፣ በዮጋ ላይ የተመሰረተ ሥራ ሥራ፤ እኩልነት የማሳብ ማለት ዮጋ ነውና።** **ማብራሪያ፡** **'መያዝን ትተህ'** – ለማንኛውም ሥራ፣ ለማንኛውም ሥራ ፍሬ፣ ወይም ለማንኛውም የፕራክርቲ (ተፈጥሮ) ዕቃ እንደ ስፍራ፣ ጊዜ፣ ክስተት፣ ሁኔታ፣ ውስጣዊ መሣሪያ (ማሳብ፣ አእምሮ፣ አጎ)፣ ውጫዊ መሣሪያ (ስሜቶች) ወዘተ ምንም መያዝ አይኖርህም። እንግዲህ ብቻ የማይጣበቅ ሥራን ማከናወን ትችላለህ። በሥራ፣ በፍሬው ወይም በሌላ ማንኛውም ነገር ብትጣበቅ፣ የማይጣበቅ ሥራ እንዴት ሊኖር ይችላል? የማይጣበቅ ሥራም የሌለ ከሆነ፣ ያ ሥራ ወደ ነፃነት እንዴት ሊያወሳ ይችላል? **'በስኬትና በአለመሳካትም እኩል አሳብ ያለህ ሆነህ'** – መያዝን ማስወገድ ውጤቱ ምንድን ነው? ለስኬትና ለአለመሳካት እኩል አሳብ ይፈጠራል። ሰው በስኬትና በአለመሳካት የሚያካትተው በሙሉ እኩል አሳብ ሊኖረው ይገባል፡ ሥራ መፈጸሙ ወይም አለመፈጸሙ፤ ፍሬው ከዓለማዊ አመለካከት ጥሩ ወይም መጥፎ መሆኑ፤ ያንን ሥራ በመሥራት ክብር ወይም አዋለጥ፣ ማመስገን ወይም መወቀስ መቀበል፤ ውስጣዊ መሣሪያ (ልብ) ማጽዳቱ ወይም አለመጽዳቱ ወዘተ (ገጽ 86 ማስታወሻውን ይመልከቱ)። የአንድ ካርማዮጊ እኩልነት፣ ማለትም የመፈለግ አለመኖር ሁኔታ፣ እንደዚህ ያለ መሆን ይገባዋል፡ ሥራዎች ቢፈጸሙም ባይፈጸሙም፣ ፍሬው ቢገኝም ባይገኝም፣ የራሱ ነፃነት ቢከሰትም ባይከሰትም – "እኔ የእኔን ተግባራዊ ሥራ ብቻ ማከናወን አለብኝ"። አንድ ፈላጊ የማይጣበቅ ሁኔታ ባላገኘም፣ እኩልነት በእርሱ ውስጥ ባልተፈጠረም፣ የራሱ ዒላማ ማይጣበቅ ለመሆን፣ እኩል አሳብ ለመሆን መሆን አለበት። ዒላማ የሚሆነው ነገር መጨረሻ ላይ ይገኛል። ስለዚህ፣ በመንገዱ (ሳድሃና) ሆኖ በሚሆነው እኩልነት፣ ማለትም በውስጣዊ መሣሪያው እኩልነት፣ ዒላማው (ሳድህያ) ሆኖ በሚሆነው እኩልነት በራሱ – 'ያንጊዜ ዮጋን ትደርሳለህ' (2.53)። **'በዮጌ ላይ የተመሰረተ ሥራ ሥራ'** – በስኬትና በአለመሳካት እኩል አሳብ ከሆንክ በኋላ፣ በዚያ እኩልነት ላይ በማይናወጥና በተከታታይ መተማመን 'በዮጋ ላይ መተማመን' ነው። ሥራ ስንሠራ መጀመሪያ ላይ እግዚአብሔር ጋነሽን ስንገዛ፣ ሥራውን በማከናወንበት ጊዜ ያንን አምልኮ በተከታታይ ከእኛ ጋር አንደኛ አንሆንም፤ በተመሳሳይ፣ አንድ ሰው መጀመሪያ ላይ አንድ ጊዜ በስኬትና በአለመሳካት እኩል አሳብ ከሆነ በኋላ፣ ያንን እኩልነት በተከታታይ ማቆየት አያስፈልገውም ብሎ ማሰብ የለበትምና በመውደድና በመጠላት መቀጠል የለበትም። ስለዚህ ጌታ በተከታታይ በእኩልነት ላይ ቆሞ ተግባራዊ ሥራውን ማከናወን እንዳለበት ይላል። **'እኩልነት የማሳብ ማለት ዮጋ ነው'** – እኩልነት ራሱ ዮጋ ነው፤ ማለትም እኩልነት የከፍተኛው ራስ (ፓራማትማ) ባህርይ ነው። ያ እኩልነት በውስጣዊ መሣሪያ ውስጥ በተከታታይ መቆየት አለበት። በኋላ፣ በአምስተኛው ምዕራፍ አሥራ ዘጠነኛው ጥቅስ ላይ ጌታ ይላል፡ 'እነዚያ ማሳቦቻቸው በእኩልነት ላይ የተመሰረተላቸው ሰዎች በሕይወት እያሉ ዓለምን አሸንፈዋል፤ ምክንያቱም ብራህማን ጉድለት የሌለውና እኩል ነውና፤ ስለዚህ እነሱ በብራህማን ብቻ ላይ ተስማምተዋል።' **'እኩልነት ዮጋ ተብሎ ይጠራል'** – ይህ የዮጋ ፍቺ ነው። ይህ ተመሳሳይ ነጥብ በኋላ በስድስተኛው ምዕራፍ ሃያ ሦስተኛው ጥቅስ ላይ 'ከሥቃይ ጋር ከሚያደርገው ማገጃ መለየት ዮጋ ይባላል' ተብሎ ይገለጻል። እነዚህ ሁለቱ ፍቺዎች በመሠረቱ አንድና ተመሳሳይ ናቸው። በቆዳ በሽታ (ሪንግዎርም) ላይ እንደሚኖረው የማንከባለል ደስታና የማቃጠል ህመም፣ ሁለቱም የሥቃይ መልክ ናቸው፤ ምክንያቱም በሽታ ናቸውና፤ በተመሳሳይ፣ ከዓለም ጋር ከሚደረገው ግንኙነት የሚመነጨው ደስታና ሥቃይ – ሁለቱም በእውነቱ የሥቃይ መልኮች ናቸው። ከዚህ ዓለማዊ ግንኙነት መለየት ራሱ 'ከሥቃይ ጋር ከሚያደርገው ማገጃ መለየት' ይባላል። ስለዚህ፣ ከሥቃይ ጋር ከሚያደርገው ማገጃ መለየት ብትለው፣ ማለትም ከደስታና ሥቃይ ነፃ መሆን፤ ወይም በስኬትና በአለመሳካት፣ በደስታና ሥቃይ እኩል አሳብ ያለ መሆን ብትለው – አንድ ነገር ነው። የዚህ ጥቅስ ምንነት ይህ ነው፡ በግልጽ፣ በስውርና በምክንያታዊ አካላት በኩል የሚከናወኑ ሥራዎች ለዓለም አገልግሎት ብቻ ሊሠሩ ይገባል፣ ለራስ ጥቅም አይደለም። በዚህ መንገድ ብቻ እኩልነት ይፈጠራል። **'ስለ አእምሮና እኩልነት ልዩ ነጥቦች'** አእምሮ ሁለት ዓይነት ነው – ያልተወሰነ (አቭያቫሳያትሚካ) እና የተወሰነ (ቭያቫሳያትሚካ)። ያ ዓለማዊ ደስታዎችን፣ መደሰቶችን፣ አስተማማኝነቶችን፣ ክብርን፣ ተደራሽነትን ወዘተ የማግኘት ዒላማ ያለው አእምሮ 'ያልተወሰነ' አእምሮ ነው (ጊታ 2.44)። ያ እኩልነትን ማግኘት፣ የራሱን መልካም ጉዳይ ማሳካት ብቻ የሚሻ አእምሮ 'የተወሰነ' አእምሮ ነው (ጊታ 2.41)። ያልተወሰነ አእምሮ ብዙ ነው፣ የተወሰነ አእምሮ ግን አንድ ነው። ያልተወሰነ አእምሮ ያለው ሰው ራሱ ያልተወሰነ (አቭያቫሲታ) ነው – 'የማይወስኑት አእምሮዎች' (2.41) – እርሱም ዓለማዊ ነው። የተወሰነ አእምሮ ያለው ሰው ራሱ የተወሰነ (ቭያቫሲታ) ነው – 'ምክንያቱም እርሱ የተወሰነ ነው' (9.30) – እርሱም ፈላጊ ነው። እኩልነትም ሁለት ዓይነት ነው – እንደ መንገድ (ሳድሃና) ያለው እኩልነት እና እንደ ዒላማ (ሳድህያ) ያለው እኩልነት። እንደ መንገድ ያለው እኩልነት ለውስጣዊ መሣሪያ የሚመለከት ሲሆን፣ እንደ ዒላማ ያለው እኩልነት ለከፍተኛው ራስ ባህርይ የሚመለከት ነው። በስኬትና በአለመሳካት፣ በምቹነትና በመጥፎነት ወዘተ እኩል መቆየት፣ ማለትም በውስጣዊ መሣሪያ ውስጥ የመምራትና የመጠላት አለመኖር እንደ መንገድ ያለው እኩልነት ነው፤ ይህም በጊታ ውስጥ በሰፊው ተገልጿል። በዚህ እንደ መንገድ ያለው እኩልነት በኩል በራስ ሰር የሚገኘው እኩልነት እንደ ዒላማ ያለው እኩልነት ነው፤ ይህም በዚሁ ምዕራፍ አምሳ ሦስተኛው ጥቅስ ላይ 'ያንጊዜ ዮጋን ትደርሳለህ' በሚሉት ቃላት ተገልጿል። አሁን እነዚህን አራት ልዩነቶች እንዲህ ለማስተዋል፡ ዓለማዊ የሆነ ሰው አለ፣ ፈላጊ የሆነ ሰውም አለ፤ መንገድ አለ፣ ዒላማም አለ። ደስታዎችን መደሰትና ንብረት መሰብሰብ የሚሻ ሰው ዓለማዊ ነው። እሱ አንድ የተወሰነ አእምሮ የለውም፤ ይልቁንም ብዙ ቅርንጫፎች ያሉት ማለቂያ የሌላቸው አእምሮዎች አሉት። "ምንም ቢሆን እኩልነትን ብቻ ማግኘት አለብኝ" ብሎ የተወሰነ ሰው የተወሰነ አእምሮ አለው። እንደዚህ ያለ ፈላጊ ወደ ዓለማዊ ሥራዎች መስክ ሲገባ፣ የስኬትና የአለመሳካት፣ የጥቅምና የጉዳት፣ የምቹነትና የመጥፎነት ሁኔታዎች ከፊቱ ሲነሱ፣ እሱ በእነሱ እኩል አሳብ ይኖረዋል፣ በመምራትና በመጠላት አይሰማራም። በዚህ እንደ መንገድ ያለው እኩልነት በኩል ከዓለም በላይ ይነሳል – 'እዚህ ላይ እንዳሉ እነዚያ ማሳቦቻቸው በእኩልነት ላይ የተመሰረተላቸው ሰዎች ልደትን አሸንፈዋል' (የጊታ 5.19 የመጀመሪያ አጋማሽ)። በእንደ መንገድ ያለው እኩልነት በኩል በራስ ሰር እኩል የሆነው ከፍተኛ ራስ ይገኛል – 'ምክንያቱም ብራህማን ጉድለት የሌለውና እኩል ነውና፤ ስለዚህ እነሱ በብራህማን ብቻ ላይ ተስማምተዋል' (የጊታ 5.19 የሁለተኛ አጋማሽ)። **ግንኙነት፡** ከሠላሳ ዘጠነኛው እስከ አርባ ስምንተኛው ጥቅስ ድረስ ያንን እኩል አሳብ ያለው አእምሮ ከገለጹ በኋላ፣ ያንን እኩል አሳብ ያለው አእምሮ ከፈላጊነት የተነሳ ሥራ ጋር ሲነጻጸር ያለው ተለይቶ የሚታወቅበት በሚቀጥለው ጥቅስ ይገለጻል።