بهتر است در این جهان صدقه غذایی بپذیرم تا این استادان بزرگوار را بکشم. زیرا اگر آنان را بکشم، در این جهان از لذت‌های ثروت و آرزوهایی لذت خواهم برد که به خون آنان آلوده است.

【ترجمه】2.5 در حقیقت بهتر است در این دنیا صدقه بپذیریم تا اینکه شریف‌ترین معلمان را بکشیم. اما اگر آنها را بکشم، حتی در این دنیا تمام لذت‌های من از ثروت و آرزوهای برآورده شده با خون آنها آلوده خواهد شد. 【معانی کلمات】Gurun (گوروها)، Ahutva (به جای کشتن)، Hi (در حقیقت)، Mahanubhavan (بسیار شریف)، Shreyah (بهتر)، Bhoktum (خوردن)، Bhaikshyam (صدقه)، Api (حتی)، Iha (اینجا)، Loke (در دنیا)، Hatva (کشته شده)، Arthakaman (خواهان ثروت)، Tu (به راستی)، Gurun (گوروها)، Iha (اینجا)، Eva (همچنین)، Bhunjiya (لذت بردن)، Bhogan (لذت‌ها)، Rudhirapradigdhan (آلوده به خون).

**آیه ۲.۵:** من زندگی در این جهان را از راه گدایی و تکدی، بسی بهتر می‌دانم از کشتن این بزرگ‌سالان ارجمند. زیرا با کشتن این استادان، جز لذت‌هایی آلوده به خون آنان و برانگیخته از حرص بهرهمندی، عایدم نخواهد شد. **شرح:** از این آیه چنین پیداست که سخنان پروردگار در آیات دوم و سوم، اکنون در وجود آرجون اثر می‌گذارد. این امر موجب می‌شود آرجون بیندیشد: «با علم به اینکه کشتن بزرگانی چون بهیشم و درون نارواست، پروردگار بی‌هیچ تردیدی مرا به نبرد فرمان می‌دهد. پس باید سوءتفاهم در درک خود من نهفته باشد!» از این رو، آرجون نه با همان آشفتگی آیه پیشین، بلکه با نوعی دودلی سخن می‌گوید. **«بدون کشتن گوروها... حتی گدایی در این جهان»** — آرجون اکنون با طرح جانب خود آغاز می‌کند و می‌گوید: «اگر با ارجمندانی چون بهیشم و درون ن جنگم، در آن صورت دوریودنه‌ا به تنهایی نیز با من نخواهد جنگید. پس اگر جنگ رخ ندهد، پادشاهی را به دست نخواهم آورد که رنج‌آور است. معیشتم نیز دشوار خواهد شد. شاید حتی ناچار شوم برای گذران زندگی، به روش ناروا برای یک کشاتریه یعنی گدایی روی آورم. با این حال، در قیاس با کشتن گوروها، حتی آن زندگی دردناک گدایی را برتر می‌دانم.» عبارت **«در این جهان»** دلالت دارد بر اینکه هرچند گدایی در این جهان برایم ننگ و مذمت خواهد آورد، باز هم از کشتن گوروها بهتر است. واژه **«حتی»** نشان می‌دهد که برای من، هم کشتن گوروها و هم گدایی، ناروا هستند. اما در میان این دو، کشتن گوروها نارواتر می‌نماید. **«با کشتن... لذت‌های آلوده به خون»** — اکنون با معطوف کردن توجه به سخنان پروردگار، آرجون می‌گوید: «اگر مطابق فرمان تو بجنگم، در نتیجه کشتن گوروها در نبرد، فقط لذت‌هایی به دست خواهم آورد که در خون آنان آغشته و عمدتاً برانگیخته از حرص به ثروت هستند. فقط بهره‌مندی‌هایی عایدم خواهد شد. چگونه می‌توان از طریق چنین بهره‌مندی‌هایی به رهایی یا آرامش رسید؟» در اینجا این پرسش ممکن است مطرح شود: چون بزرگان‌ای چون بهیشم و درون از طریق ثروت به کائوراوها وابسته بودند، آیا عبارت **«حریص به بهره»** را می‌توان صفت «گوروها» دانست؟ پاسخ آنکه تفسیر آن به «گوروهای حریص به بهره» درست نیست. دلیلش این است که بزرگ‌سالان ارجمندی چون بهیشم و درون، حریص به ثروت نبودند. آنان پذیرای نگهداری دوریودنه بودند؛ از طعام او بهره برده بودند. از این رو، انجام وظیفه خود دانستند که در زمان جنگ، دوریودنه را رها نکنند و به همین سبب در جانب کائوراوها ایستادند. ثانیاً، آرجون برای بهیشم و درون واژه **«ارجمند»** را به کار برده است. چگونه می‌توان چنین بزرگوارانی را حریص به بهره خواند؟ معنایش این است که آنکه ارجمند است، نمی‌تواند حریص به بهره باشد، و آنکه حریص به بهره است، نمی‌تواند ارجمند باشد. از این رو، در اینجا عبارت «حریص به بهره» فقط می‌تواند صفت «لذت‌ها» باشد. **نکته ویژه:** پروردگار در آیات دوم و سوم، آرجون را تنها از منظر خیرخواهی‌اش فرمان داده بود که برخیزد و بجنگد و بزدلی را فرو نهد. اما آرجون درست برعکس فهمید — گمان کرد پروردگار از روی حرص به برخورداری از پادشاهی، او را به جنگ فرمان می‌دهد. در ابتدا، آرجون تنها یک موضع داشت — نجنگد — و به همین سبب کمان و تیرهایش را نهاده و در میان ارابه، غرق اندوه نشسته بود (۱.۴۷). اما موضع جنگیدن، تنها از سخنان پروردگار برخاست. مفهومش این است که احساس آرجون این بود: «ما دهرمه را می‌شناسیم، اما دوریودنه و دیگران نمی‌شناسند؛ از این رو، از حرص به ثروت و پادشاهی آماده جنگند.» اکنون آرجون همان را درباره خود می‌گوید: «اگر من نیز مطابق فرمان تو بجنگم، در نتیجه، فقط ثروت و پادشاهی آلوده به خون گوروها را به دست خواهم آورد!» بدین سان، آرجون در جنگیدن فقط شر می‌بیند. شری که به شکل شر بیاید، آسان زدوده می‌شود. اما شری که به شکل نیکی بیاید، زدودنش بسی دشوار است. برای مثال، هنگامی که راوانا نزد سیتا و کالانمی نزد هانومان ظاهر شدند، آن دو نتوانستندشان بازشناسند، زیرا هر دو در هیبت زاهدان بودند. در دید آرجون، انجام وظیفه جنگیدن شر است، و نجنگیدن نیکی است. یعنی در ذهن آرجون، شر ترک وظیفه، در قالب نیکیِ دهرمه (آهیمسا) ظاهر شده است. این شر ترک وظیفه، نزد او به عنوان شر نمود نمی‌کند، زیرا در درونش تعلقی به کالبدها وجود دارد. از این رو، برای زدودن این شر، پروردگار باید تلاشی بزرگ به کار برد و زمان می‌برد. در جامعه امروز، به بهانه وحدت، تلاش می‌شود مرزهای وارن و آشرم محو شوند. این شر که در لباس نیکیِ وحدت می‌آید، به عنوان شر نمود نمی‌کند. در نتیجه، توجهی نمی‌شود که محو مرزهای وارن و آشرم چه میزان انحطاط و خوی اهریمنی در مردم پدید خواهد آورد. به همین سان، به بهانه ثروت، عیوبی چون دروغ، فریب، بی‌صداقتی، تقلب، خیانت و... را عیب نمی‌شناسند. در اینجا، در وجود آرجون، شر در قالب دهرمه آمده است: «چگونه می‌توان موجودات ارجمندی چون بهیشم و درون را کشت؟ زیرا ما شناسندگان دهرمه‌ایم.» معنایش این است که آنچه آرجون نیک می‌پندارد، در واقع شر است؛ اما چون نیک پنداشته می‌شود، به عنوان شر نمود نمی‌کند. **پیوند:** سخنان پروردگار چنان یگانگی دارد که به تدریج بر آرجون اثر می‌گذارد و در تصمیم او بر نجنگیدن، تردیدی فزاینده پدید می‌آورد. در چنین حالتی است که آرجون سخن می‌گوید —