Η σύγχυση των καστών οδηγεί στην κόλαση τους δολοφόνους της οικογένειας και την ίδια την οικογένεια, επειδή οι πρόγονοί τους επίσης πέφτουν στην κόλαση, στερούμενοι των προσφορών πίντα και νερού.

1.42. Η σύγχυση των καστών οδηγεί στην κόλαση εκείνους που καταστρέφουν την οικογένεια, διότι οι πρόγονοί τους πέφτουν, στερημένοι από τις προσφορές ρυζιού και νερού. Σημασία λέξεων: «सङ्करः (Sankarah)» σημαίνει σύγχυση των καστών, «नरकाय (Narakaya)» στην κόλαση, «एव (Eva)» βεβαίως, «कुलघ्नानाम् (Kulaghnanam)» των καταστροφέων της οικογένειας, «कुलस्य (Kulasya)» της οικογένειας, «च (Cha)» και, «पतन्ति (Patanti)» πέφτουν, «पितरः (Pitarah)» οι πρόγονοι, «हि (Hi)» αληθινά, «एषां (Esham)» τους, «लुप्तपिण्डोदकक्रियाः (Lupta-pindodaka-kriyah)» στερημένοι από τις προσφορές ρυζιού και νερού.

**1.42** Ὁ ἐκ μίξεως τῶν γενῶν τίκτομένος ὄλεθρον μόνον ἐπάγει τοῖς ὀλετῆρσι τοῦ γένους καὶ αὐτῷ τῷ γένει. Στερούμενοι τῶν προσφορῶν σιτίου καὶ ὕδατος (śrāddha καὶ tarpaṇa), καὶ οἱ πρόγονοι τούτων (τῶν ὀλετήρων τοῦ γένους) ἐκπίπτουσιν ἐκ τῆς ἑαυτῶν ἕδρας. **Ἑρμηνεία:** «Σαγκάρο ναρκαγαιβα κουλαγκνάνᾱμ κουλασυα τσα» — Ὁ ἐκ μίξεως τῶν γενῶν (varṇa-saṅkara) τίκτομένος ἔκγονος στερεῖται τῆς θρησκευτικῆς διακρίσεως. Οὐ φυλάσσει τοὺς καθεστῶτας κανόνας τῆς συμπεριφοράς (maryādā), διότι αὐτὸς ἐγεννήθη χωρὶς τήρησιν τῶν τοιούτων κανόνων. Διὰ τοῦτο, ἐπειδὴ αὐτὸς οὐκ ἔχει γένος-δικαίωμα (γενεαλογικὸν δίκαιον), οὐδὲ ἀκολουθεῖ αὐτό· τοὐναντίον, ἐνεργεῖ κατὰ τοῦ γένους-δικαίου, τουτέστι κατὰ τῶν πατροπαραδότων ἑθίμων τοῦ γένους. Οἱ τὸν ἴδιον οἶκον ἐν πολέμῳ ἀπολλύσαντες καλοῦνται «ὀλετῆρες τοῦ γένους» (kula-ghnī). Ὁ ἐκ μίξεως τῶν γενῶν τίκτομένος ὄλεθρον ἐπάγει τοῖς τοιούτοις ὀλετῆρσι τοῦ γένους. Οὐ μόνον δὲ τοῖς ὀλετῆρσι, ἀλλὰ διὰ τὴν φθοράν τῆς γενεαλογικῆς σειρᾶς, ἐπάγει ὄλεθρον καὶ ὅλῳ τῷ γένει. «Πατάντι πιταρο ὑι εσᾱμ λουπταπινδοδακακριγᾱḥ» — Διὰ τὴν μῖξιν τῶν γενῶν, οἱ πρόγονοι τῶνδε τῶν ὀλετήρων τοῦ γένους, οἵτινες τὸ ἑαυτῶν γένος ἀπώλεσαν, οὐ δέχονται τὰς προσφορὰς πιτυρίων καὶ ὕδατος (śrāddha καὶ tarpaṇa), καὶ οὕτως ἐκεῖνοι οἱ πρόγονοι πίπτουσιν. Αἰτία δέ ἐστιν ὅτι, ὅτε οἱ πρόγονοι δέχονται τὰ πιτύρια καὶ τὸ ὕδωρ, κατοικοῦσιν ἐν ὑψηλοτέροις τόποις διὰ τὴν ἀξίαν τῆς προσφορᾶς ἐκείνης. Ἀλλ’ ὅταν παύσωνται δεχόμενοι τὰ πιτύρια καὶ τὸ ὕδωρ, ἐκπίπτουσιν ἐκεῖθεν, τουτέστιν ἡ θέσις αὐτῶν ἐν ἐκείνοις τοῖς τόποις οὐ διατηρεῖται. Αἰτία δὲ δι’ ἣν οἱ πρόγονοι οὐ δέχονται τὰ πιτύρια καὶ τὸ ὕδωρ ἐστὶν ὅτι ὁ ἐκ μίξεως γεννηθεὶς ἔκγονος στερεῖται τῆς εὐλαβείας πρὸς τοὺς προγόνους. Συνεπεῖα τούτου, οὐδὲ τὴν προαίρεσιν ἔχει τοῦ ποιεῖν τὰ śrāddha καὶ tarpaṇa ὑπὲρ τῶν προγόνων. Κἂν δέ, ἕνεκα κοινωνικῆς εὐπρεπείας, αὐτὰ ποιῇ, οὐκ ἔχει τὸ δικαίωμα τοῦ ποιεῖν τὰ śrāddha καὶ tarpaṇa κατὰ τὰς γραφικὰς ἐντολάς, καὶ οὕτως τὰ πιτύρια καὶ τὸ ὕδωρ οὐκ ἀφικνοῦνται πρὸς τοὺς προγόνους. Οὕτως, ὅτε οἱ πρόγονοι οὐ δέχονται μετ’ εὐλαβείας καὶ κατὰ τὰς γραφικὰς ἐντολὰς τὰ πιτύρια καὶ τὸ ὕδωρ, ἐκπίπτουσιν ἐκ τῆς ἑαυτῶν ἕδρας.