**Στίχος 2.24:** Αυτός ο Εαυτός δεν μπορεί να κοπεί, δεν μπορεί να καεί, δεν μπορεί να βραχεί και δεν μπορεί να ξηρανθεί. Είναι γαρ αιώνιος, πανταχού παρών, ακίνητος, σταθερός στη φύση του και άναρχος.
**Ερμηνεία:** [Ο στίχος αυτός εξηγεί γιατί όπλα και παρόμοια δεν μπορούν να προκαλέσουν καμία τροποποίηση σε αυτόν τον Εαυτό.]
«**Αχχέντγιο'γιαμ**» – Τα όπλα δεν μπορούν να κόψουν αυτόν τον Εαυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι απουσιάζουν τα όπλα ή ότι αυτός που τα χειρίζεται είναι ανεπιδέξιος. Αντίθετα, η πράξη του κοψίματος δεν μπορεί καν να εισχωρήσει στον Εαυτό· απλώς δεν είναι ικανός να κοπεί. Πέρα από τα όπλα, αυτός ο Εαυτός δεν μπορεί να κοπεί από μάντρες, κατάρες κ.λπ. Για παράδειγμα, λόγω της αδυναμίας του να απαντήσει στις ερωτήσεις του Γιατζναβάλκυα, το κεφάλι του Σακάλια έπεσε από την κατάρα του (Μπριχανταρανιάκα Ουπανισάντ). Έτσι, ενώ το σώμα μπορεί να κοπεί από μάντρες ή λόγο, ο Εαυτός είναι εντελώς άκοπτος.
«**Αντάχιο'γιαμ**» – Αυτός ο Εαυτός είναι άκαυστος γιατί δεν κατέχει καν την ικανότητα να καεί. Εκτός από τη φωτιά, αυτός ο Εαυτός δεν μπορεί να καεί από μάντρες, κατάρες κ.λπ. Για παράδειγμα, από την κατάρα της Νταμαγιάντι, ένας κυνηγός κάηκε μέχρι στάχτης χωρίς φωτιά. Έτσι, μόνο εκείνο που είναι ικανό να καεί μπορεί να καεί από φωτιά, κατάρες κ.λπ. Η πράξη της καύσης δεν μπορεί καν να εισχωρήσει σε αυτόν τον Εαυτό.
«**Ακλέντγιαχ**» – Αυτός ο Εαυτός δεν είναι ικανός να βραχεί· δηλαδή, δεν κατέχει την ικανότητα να διαβραχεί. Δεν μπορεί να βραχεί από νερό, ούτε από μάντρες, κατάρες, βότανα κ.λπ. Ακούγεται, για παράδειγμα, ότι πέτρες διαβρέχονται από το τραγούδι του ράγκα Μαλακός, ή ότι το πολύτιμο λίθο Τσάντρακαντα διαβρέχεται από το βλέμμα της σελήνης. Ωστόσο, αυτός ο Εαυτός δεν είναι αντικείμενο που μπορεί να βραχεί από ράγκες, μελωδίες κ.λπ.
«**Ασόσχιαχ**» – Αυτός ο Εαυτός είναι άξηρος. Δεν είναι τέτοιο πράγμα που μπορεί να ξηρανθεί από τον άνεμο, γιατί η πράξη της ξήρανσης δεν μπορεί να εισχωρήσει σε αυτόν. Δεν μπορεί να ξηρανθεί από άνεμο, ούτε από μάντρες, κατάρες, βότανα κ.λπ. Όπως ο σοφός Αγκάστια ξήρανε τον ωκεανό, κανείς δεν μπορεί να ξηράνει αυτόν τον Εαυτό με τη δύναμή του.
«**Έβα τσα**» – Ο Αρτζούνα θρηνούσε βασιζόμενος στη δυνατότητα καταστροφής. Επομένως, αφού δήλωσε ότι ο Εαυτός είναι άκοπτος, άκαυστος, άβραχτος και άξηρος, ο Κύριος προσθέτει επιτακτικά τις λέξεις «**έβα τσα**» (πράγματι, και) για να τονίσει ότι αυτός ο Εαυτός είναι ακριβώς έτσι. Καμία πράξη δεν μπορεί να εισχωρήσει σε αυτόν. Ως εκ τούτου, αυτός ο Εαυτός δεν είναι καθόλου κατάλληλο αντικείμενο για θρήνο.
«**Νίτγιαχ**» – Αυτός ο Εαυτός είναι αιώνιος, πάντοτε υπάρχων. Δεν είναι ότι δεν υπήρχε κάποτε και δεν θα υπάρχει άλλη φορά· αντίθετα, παραμένει ακριβώς ο ίδιος σε όλους τους χρόνους, διαρκώς.
«**Σαρβαγκάταχ**» – Εφόσον αυτός ο Εαυτός παραμένει ακριβώς ο ίδιος σε όλους τους χρόνους, κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι πρέπει να κατοικεί σε κάποιο μέρος. Σε απάντηση, λέγεται ότι αυτός ο Εαυτός είναι ομοιόμορφα παρών σε όλα τα εκδηλωμένα όντα, αντικείμενα, σώματα κ.λπ.
«**Ατσάλαχ**» – Εφόσον είναι πανταχού παρών, κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι πρέπει επίσης να κινείται κάπου. Σε αυτό, λέγεται ότι αυτός ο Εαυτός είναι ακίνητος, δηλαδή δεν έχει καμία δραστηριότητα να έρχεται εδώ ή να πηγαίνει εκεί σε οποιοδήποτε χρόνο.
«**Σθάνουχ**» – Είναι αλήθεια ότι είναι ακίνητος και δεν πηγαίνει πουθενά. Αλλά κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι πρέπει ακόμα να βιώνει δόνηση. Όπως ένα δέντρο μένει σε ένα μέρος, χωρίς να πηγαίνει πουθενά, αλλά ταλαντεύεται ενώ μένει εκεί, έτσι κι αυτός ο Εαυτός πρέπει να έχει τη δραστηριότητα της κίνησης. Σε απάντηση, λέγεται ότι αυτός ο Εαυτός είναι «Σθάνου» – σταθερός, δηλαδή δεν έχει καμία δραστηριότητα κίνησης.
«**Σανάταναχ**» – Είναι αλήθεια ότι αυτός ο Εαυτός είναι ακίνητος και σταθερός. Αλλά κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι πρέπει να έχει γεννηθεί κάποια στιγμή. Σε αυτό, λέγεται ότι είναι «Σανάτανα» – άναρχος, πάντοτε υπάρχων. Δεν είναι δυνατόν να υπήρχε χρόνος που δεν υπήρχε.
**Ιδιαίτερο Σημείο:**
Αυτός ο κόσμος είναι παροδικός, δεν παραμένει σταθερός ούτε για μια στιγμή. Η πρόθεση της λέξης «**Νίτγιαχ**» είναι να τραβήξει την προσοχή σε εκείνον τον Εαυτό που είναι αιώνιος, στον οποίο δεν συμβαίνει ούτε η παραμικρή αλλαγή ποτέ.
Όλα όσα γίνονται αντιληπτά στον φαινομενικό κόσμο του ορατού, ακουστού, αναγνωσμένου και κατανοητού – η πρόθεση της λέξης «**Σαρβαγκάταχ**» είναι να τραβήξει την προσοχή σε εκείνη την ουσία που είναι πλήρης και πανταχού παρών μέσα σε αυτόν.
Όλα τα αντικείμενα, όντα, ουσίες κ.λπ., σε ολόκληρο τον κόσμο βρίσκονται σε κίνηση. Η πρόθεση της λέξης «**Ατσάλαχ**» είναι να τραβήξει την προσοχή σε εκείνη την αρχή που, από τη φύση της, ποτέ δεν κινείται (ταράσσεται) μέσα σε όλα αυτά τα κινούμενα αντικείμενα, όντα και ουσίες.
Στον κόσμο της Πρακρίτι και των επιπτώσεών της, δραστηριότητα και αλλαγή συμβαίνουν κάθε στιγμή. Η πρόθεση της λέξης «**Σθάνουχ**» είναι να τραβήξει την προσοχή σε εκείνη την αρχή μέσα σε αυτόν τον μεταβαλλόμενο κόσμο που είναι χωρίς δραστηριότητα, χωρίς αλλαγή και μόνιμης φύσης.
Μόνο τα φαινόμενα αντικείμενα υπόκεινται στη γέννηση και την καταστροφή· δεν υπήρχαν πριν ούτε θα παραμείνουν μετά. Η πρόθεση της λέξης «**Σανάταναχ**» είναι να τραβήξει την προσοχή σε εκείνη την αρχή (τον Εαυτό) που δεν γεννιέται ούτε καταστρέφεται, που υπήρχε πριν και θα παραμείνει για πάντα μετά.
Το νόημα και των πέντε επιθέτων είναι ότι, ακόμα και όταν ταυτίζεται με το σώμα και τον κόσμο, και ακόμα και όταν η διάκριση μεταξύ σώματος και Εαυτού δεν βιώνεται, ο Εαυτός παραμένει αιώνια ομοιόμορφος και μίας ουσίας.
★🔗
