**Wers 2.24:** Ta Jaźń nie może być przecięta, nie może być spalona, nie może być zwilżona i nie może być wysuszona. Jest bowiem wieczna, wszechprzenikająca, nieruchoma, utwierdzona w swej naturze i bez początku.
**Komentarz:** [Ten wers wyjaśnia, dlaczego broń i tym podobne nie mogą spowodować żadnej zmiany w tej Jaźni.]
„**Achchhedyo'yam**” – Broń nie może przeciąć tej Jaźni. Nie oznacza to, że brakuje broni lub że ten, kto ją dzierży, jest nieumiejętny. Raczej, działanie cięcia nie może nawet wkroczyć w Jaźń; jest ona po prostu niezdolna do bycia przeciętą. Poza bronią, tej Jaźni nie mogą przeciąć mantry, klątwy itp. Na przykład, z powodu niemożności odpowiedzi na pytania Jadźniawalki, głowa Śakalji odpadła od jego klątwy (Brihadaranjaka Upaniszada). Tak więc, podczas gdy ciało może być przecięte przez mantry lub mowę, Jaźń jest całkowicie nie do przecięcia.
„**Adāhyo'yam**” – Ta Jaźń jest niepalna, ponieważ nie posiada nawet zdolności do spalenia. Oprócz ognia, tej Jaźni nie mogą spalić mantry, klątwy itp. Na przykład, przez klątwę Damajanti, myśliwy spłonął na popiół bez ognia. Tak więc, tylko to, co jest zdolne do spalenia, może być spalone przez ogień, klątwy itp. Działanie spalania nie może nawet wkroczyć w tę Jaźń.
„**Akledyaḥ**” – Ta Jaźń nie jest zdolna do bycia zwilżoną; znaczy to, że nie posiada zdolności do zmoknięcia. Nie może być zwilżona przez wodę, ani przez mantry, klątwy, zioła itp. Słyszy się na przykład, że kamienie stają się mokre od śpiewania ragi Malakosz, lub że klejnot Ćandrakanta zwilża się od spojrzenia księżyca. Jednakże, ta Jaźń nie jest przedmiotem, który może być zwilżony przez ragi, melodie itp.
„**Aśhoṣhyaḥ**” – Ta Jaźń jest nie do wysuszenia. Nie jest taką rzeczą, którą można wysuszyć przez wiatr, ponieważ działanie suszenia nie może w nią wkroczyć. Nie może być wysuszona przez wiatr, ani przez mantry, klątwy, zioła itp. Tak jak Ryszi Agastja wysuszył ocean, nikt nie może wysuszyć tej Jaźni swoją mocą.
„**Eva cha**” – Ardżuna pogrążał się w żalu, opierając się na możliwości zniszczenia. Dlatego, po stwierdzeniu, że Jaźń jest nie do przecięcia, niepalna, nie do zwilżenia i nie do wysuszenia, Pan dobitnie dodaje słowa „**eva cha**” (zaprawdę, i), aby podkreślić, że ta Jaźń jest właśnie taka. Żadne działanie nie może w nią wkroczyć. Stąd, ta Jaźń w ogóle nie jest właściwym przedmiotem dla żalu.
„**Nityaḥ**” – Ta Jaźń jest wieczna, zawsze istniejąca. Nie jest tak, że nie istniała w jakimś czasie i nie będzie istniała w innym; raczej, pozostaje dokładnie taka sama we wszystkich czasach, nieustannie.
„**Sarvagataḥ**” – Ponieważ ta Jaźń pozostaje dokładnie taka sama we wszystkich czasach, można by pomyśleć, że musi przebywać w jakimś miejscu. W odpowiedzi mówi się, że ta Jaźń jest jednolicie obecna we wszystkich przejawionych bytach, przedmiotach, ciałach itp.
„**Achalaḥ**” – Ponieważ jest wszechprzenikająca, można by pomyśleć, że musi się też gdzieś przemieszczać. Na to mówi się, że ta Jaźń jest nieruchoma, co znaczy, że nie ma aktywności przychodzenia tu czy odchodzenia tam w jakimkolwiek czasie.
„**Sthāṇuḥ**” – Prawdą jest, że jest nieruchoma i nie idzie nigdzie. Ale można by pomyśleć, że musi jednak doświadczać drgania. Tak jak drzewo stoi w jednym miejscu, nigdzie nie idąc, a jednak kołysze się, pozostając tam, tak i ta Jaźń musi mieć aktywność ruchu. W odpowiedzi mówi się, że ta Jaźń jest „Sthāṇu” – utwierdzona, co znaczy, że nie ma aktywności ruchu.
„**Sanātanaḥ**” – Prawdą jest, że ta Jaźń jest nieruchoma i utwierdzona. Ale można by pomyśleć, że musiała się kiedyś narodzić. Na to mówi się, że jest „Sanātana” – bez początku, zawsze istniejąca. Nie jest możliwe, by istniał czas, kiedy jej nie było.
**Punkt szczególny:**
Ten świat jest nietrwały, nie pozostaje stabilny nawet przez chwilę. Intencja słowa „**Nityaḥ**” jest zwrócenie uwagi na tę Jaźń, która jest wieczna, w której nigdy nie zachodzi nawet najmniejsza zmiana.
Wszystko, co postrzegane jest w widzianym, słyszanym, czytanym i rozumianym świecie zjawiskowym – intencja słowa „**Sarvagataḥ**” jest zwrócenie uwagi na tę esencję, która jest pełna i obecna wszędzie w jego obrębie.
Wszystkie przedmioty, istoty, substancje itp. w całym świecie są w ruchu. Intencja słowa „**Achalaḥ**” jest zwrócenie uwagi na tę zasadę, która z samej swej natury nigdy nie jest poruszana (wzburzana) wewnątrz wszystkich tych poruszających się przedmiotów, istot i substancji.
W świecie Prakryti i jej skutków, aktywność i zmiana zachodzą w każdej chwili. Intencja słowa „**Sthāṇuḥ**” jest zwrócenie uwagi na tę zasadę w tym zmieniającym się świecie, która jest pozbawiona aktywności, pozbawiona zmiany i o trwałej naturze.
Tylko przedmioty zjawiskowe podlegają narodzinom i zniszczeniu; nie istniały wcześniej ani nie pozostaną potem. Intencja słowa „**Sanātanaḥ**” jest zwrócenie uwagi na tę zasadę (Jaźń), która nie jest ani zrodzona, ani zniszczona, która istniała przedtem i będzie trwać wiecznie potem.
Znaczenie wszystkich pięciu przymiotników jest takie, że nawet gdy utożsamiana z ciałem i światem, i nawet gdy rozróżnienie między ciałem a Jaźnią nie jest doświadczane, Jaźń pozostaje wiecznie jednolita i jednej esencji.
★🔗
