2.6. «Οὔτε γὰρ γιγνώσκομεν τί ἡμῖν ἄμεινον — πότερον μαχέσασθαι ἢ μὴ μαχέσασθαι· οὔτε γιγνώσκομεν πότερον ἡμεῖς ἐκείνους νικήσομεν ἢ ἐκεῖνοι ἡμᾶς νικήσουσιν. Οὗτοι δὴ οἱ Δhριταράστρου συγγενεῖς, οὓς οὐδὲ ζῶντες κτεῖναι ἐθέλομεν, κατὰ στόμα ἡμῖν παρετάξαντο.»
Ἑρμηνεία: «Οὔτε γὰρ γιγνώσκομεν τί ἡμῖν ἄμεινον» — οὐ δύναμαι κρῖναι μεταξὺ τῶν δύο τούτων ὁδῶν: πότερον μαχέσασθαι με δεῖ ἢ μὴ μαχέσασθαι. Αἰτία δέ, ὅτι κατὰ μὲν τὴν σὴν γνώμην, ἡ μάχη κρείττων ἐστίν· κατὰ δὲ τὴν ἐμὴν γνώμην, ἐπειδὴ τὸ τοὺς πρεσβυτέρους κτείνειν ἁμαρτωλόν ἐστιν, ἡ ἀποχὴ τῆς μάχης κρείττων ἐστίν. Τοῦτων οὖν τῶν δύο θέσεων ἐναντίον μου κειμένων, οὐκ ἔχω διαγνῶναι τίς ἡ ἀπλῶς ἀρίστη ὁδὸς ἐμοὶ τυγχάνει. Οὕτως ἐν τοῖς εἰρημένοις ῥήμασιν, ἡ μὲν τοῦ Κυρίου θέσις, ἡ δὲ τοῦ Ἀρjοῦνα ἰδία θέσις, ἰσοῤῥόπως ἐν αὐτῷ ἑστάσιν.
«Ἢ πότερον ἡμεῖς ἐκείνους νικήσομεν ἢ ἐκεῖνοι ἡμᾶς νικήσουσιν» — κἂν κατὰ τὴν σὴν ἐντολὴν μαχώμεθα, οὐκ ἴσμεν πότερον ἡμεῖς ἐκείνους νικήσομεν ἢ ἐκεῖνοι (οἱ Δουρjοδhana καὶ οἱ λοιποί) ἡμᾶς νικήσουσιν.
Ἐνταῦθα ὁ Ἀρjοῦνας οὐ πίστεως ἐν τῇ ἰδίᾳ ῥώμῃ ἐλλείπει, ἀλλὰ πίστεως εἰς τὸ μέλλον· τίς γὰρ οἶδεν τί τὸ μέλλον ἐν ἑαυτῷ κέκτηται;
«Οὓς οὐδὲ ζῶντες κτεῖναι ἐθέλομεν» — οὐδὲ ζῆν ἐπιθυμοῦμεν διὰ τοῦ τοὺς συγγενεῖς κτείνειν· πόῤῥω που ἡ ἐπιθυμία τῶν ἡδονῶν ἢ τὸ βασιλεύειν καὶ ἄρχειν! Εἰ γὰρ οἱ συγγενεῖς ἡμῶν ἀποθανοῦνται, τί ποιοῦντες ζησόμεθα; Καθήμενοι μόνον ἀγωνίᾳ καὶ πένθει καταναλωθησόμεθα, τοὺς ἰδίους οἰκείους ταῖς ἰδίαις χερσὶ διαφθείραντες! Οὐ βουλόμεθα ζῆν ἵνα ἀγωνίαν, λύπην καὶ τὸν τῆς ἀποχωρήσεως πόνον μόνον ὑπομένωμεν.
«Κατὰ στόμα ἡμῖν παρετάξαντο» — οὗτοι δὴ οἱ Δhριταράστρου συγγενεῖς, οὓς οὐδὲ ζῶντες κτεῖναι ἐθέλομεν, κατὰ στόμα ἡμῖν ἕστησαν. Ἅπαντες γὰρ οἱ Δhριταράστρου συγγενεῖς καὶ ἡμέτεροί εἰσιν οἰκεῖοι. Ἐπίκαιρον εἴη τὸ ζῆν διὰ τοῦ τοὺς οἰκείους ἐκείνους κτείνειν;
Σύνδεσμος: Ἀδυνατῶν νῦν ὁ Ἀρjοῦνας τὴν ἑαυτοῦ καθῆκουσαν ὁδὸν διαγνῶναι, σπουδῇ μετ’ ὀδύνης τὸν Κύριον ἱκετεύει.
★🔗
