ឱកុរុនន្ទនៈ! ក្នុងរឿងនេះ គំនិតដែលមានការសម្រេចចិត្តមានតែមួយគត់ រីឯគំនិតរបស់ពួកដែលគ្មានការសម្រេចចិត្តវិញ មានសាខាជាច្រើន និងគ្មានទីបញ្ចប់។

ឱ កុរុវង្សជាទីស្រឡាញ់ ចំពោះការទទួលបានវិចារណញ្ញាណដ៏ស្មើរនេះ វិចារណញ្ញាណរបស់អ្នកដែលមានចិត្តចូលចិត្តដ៏មាំមួនគឺជាចិត្តដែលមានទិសដៅតែមួយ។ រីឯវិចារណញ្ញាណរបស់មនុស្សដែលចិត្តមិនមាំមួនវិញ ពិតជាមានចំនួនច្រើនរាប់មិនអស់ ហើយមានសាខាកូនចែងជាច្រើន។ ពន្យល់៖ 'ឱ កុរុវង្សជាទីស្រឡាញ់ វិចារណញ្ញាណដ៏មាំមួន...' គោលដៅ (គោលបំណង) ដែលសាធក៍អ្នកប្រតិបត្តិកម្មយោគស្វែងរកគឺសមភាពចិត្ត (សមតា) ដែលជាធម្មជាតិពិតនៃព្រះអាទិការ។ ដើម្បីទទួលបានសមភាពចិត្តនោះ ដែលជារូបភាពនៃព្រះអាទិការ សមភាពនៃខន្ធចិត្តខាងក្នុងគឺជាឧបាយ។ ការជាប់ជំពាក់នឹងលោកិយគឺជាឧបសគ្គដល់សមភាពខន្ធចិត្តខាងក្នុង។ ការកំណត់ចិត្តតែមួយដើម្បីលះបង់នូវការជាប់ជំពាក់នោះ ឬដើម្បីទទួលបានសច្ចធម៌ដ៏ឧត្តម ត្រូវបានគេហៅថា វិចារណញ្ញាណដ៏មាំមួន (វ្យវសាយតាត្វ)។ ហេតុអ្វីបានជាវិចារណញ្ញាណដ៏មាំមួនមានតែមួយ? ព្រោះវាពាក់ព័ន្ធនឹងការលះបង់តម្រេកនឹងអារម្មណ៍លោកិយ វត្ថុធាតុផ្សេងៗជាដើម។ ការលះបង់នេះគឺដូចគ្នា ទោះបីជាលះបង់តម្រេកលើទ្រព្យសម្បត្តិ ឬលះបង់តម្រេកលើកិត្តិយសសក្ការៈក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែក្នុងការស្វែងរកទទួលបាន វត្ថុនីមួយៗមានច្រើនប្រភេទ។ ឧទាហរណ៍ ផ្លែផ្អារមួយមុខ អាចមានច្រើនពូជ។ ហេតុនេះ តម្រេកនឹងវត្ថុទាំងនោះក៏មានច្រើន និងរាប់មិនអស់ដែរ។ ក្នុងគីតា ការពណ៌នាអំពីវិចារណញ្ញាណដ៏មាំមួនបង្ហាញឡើងនៅក្នុងផ្នែកខ្លះនៃកម្មយោគ (ក្នុងខនេះ) និងភក្តិយោគ (៩.៣០) តែមិនបង្ហាញឡើងនៅក្នុងផ្នែកញាណយោគទេ។ ហេតុផលនោះគឺថា ក្នុងញាណយោគ ការត្រាស់ដឹងពីធម្មជាតិពិតរបស់ខ្លួនមកជាមុនសិន បន្ទាប់មក ជាលទ្ធផល វិចារណញ្ញាណក៏ក្លាយជាចិត្តដ៏មាំមួនដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ រីឯក្នុងកម្មយោគ និងភក្តិយោគ ចិត្តដ៏មាំមួនមកជាមុនសិន បន្ទាប់មកទើបមានការត្រាស់ដឹងពីធម្មជាតិពិតរបស់ខ្លួនតាមមក។ ហេតុនេះ ក្នុងញាណយោគ ញាណជាបឋម រីឯក្នុងកម្មយោគ និងភក្តិយោគ ចិត្តដ៏មាំមួនជាបឋម។ '...វិចារណញ្ញាណរបស់អ្នកដែលចិត្តមិនមាំមួន គឺរាប់មិនអស់ និងមានសាខាកូនចែងជាច្រើន។' ពួកដែលចិត្តមិនមាំមួន គឺពួកដែលមានហេតុចម្រូងចម្រាស់ដែលបណ្តាលមកពីតម្រេក ជាប់ជំពាក់នឹងការសោយសុខ និងការប្រមូលផ្តុំ។ ដោយសារតម្រេក វិចារណញ្ញាណរបស់មនុស្សបែបនេះគឺរាប់មិនអស់ ហើយវិចារណញ្ញាណទាំងនោះក៏មានសាខាកូនចែងរាប់មិនអស់ដែរ មានន័យថា វិចារណញ្ញាណតែមួយៗក៏មានសាខាកូនចែងរាប់មិនអស់ដែរ។ ឧទាហរណ៍ ការចង់បានកូនប្រុស — នេះជាវិចារណញ្ញាណមួយ។ ហើយដើម្បីបានកូនប្រុស ត្រូវផឹកថ្នាំណាមួយ សូត្រមន្តណាមួយ ធ្វើពិធីណាមួយ សុំពរពីឥសីណាមួយ ជាដើម — ទាំងនេះគឺជាសាខាកូនចែងរាប់មិនអស់នៃវិចារណញ្ញាណនោះ។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ការចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ — នេះជាវិចារណញ្ញាណមួយ។ ហើយដើម្បីបានទ្រព្យសម្បត្តិ ត្រូវធ្វើជំនួញ ទទួលយកការងារធ្វើ លួច ឆក់ប្លន់ បោកប្រាស់ ក្បត់ ជាដើម — ទាំងនេះគឺជាសាខាកូនចែងរាប់មិនអស់នៃវិចារណញ្ញាណនោះ។ ក្នុងវិចារណញ្ញាណរបស់មនុស្សបែបនេះ គ្មានការកំណត់ចិត្តដ៏មាំមួនដើម្បីទទួលបានព្រះអាទិការឡើយ។ សម្ពន្ធភាព៖ ហេតុផលដែលវិចារណញ្ញាណរបស់មនុស្សដែលចិត្តមិនមាំមួនមានច្រើនរាប់មិនអស់ នឹងត្រូវបានពន្យល់នៅក្នុងខទាំងបីបន្ទាប់។