ពោរពេញដោយតម្រូវការ ចាត់ទុកស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅខ្ពស់បំផុត ពួកគេពណ៌នាអំពីវិធីសាស្រ្តផ្សេងៗដែលពោរពេញដោយសកម្មភាពពិសេស ដើម្បីសម្រេចបាននូវការសប្បាយរីករាយ និងអំណាច ដែលតាមពិតគ្រាន់តែផ្តល់ផលកម្មជាការកើតឡើងវិញប៉ុណ្ណោះ។

កាព្យ ២.៤៣៖ អ្នកដែលពោរពេញដោយសេចក្តីប្រាថ្នា និងចាត់ទុកឋានសួគ៌ជាគោលដៅខ្ពស់បំផុត តែងតែពោលពាក្យដែលនាំឱ្យមានការកើតជាថ្មីជាលទ្ធផលនៃកម្មរបស់ពួកគេ ហើយកំណត់នូវវិធីសាស្ត្រជាច្រើនដែលពោរពេញដោយសកម្មភាពពិសេសៗ ដើម្បីសម្រេចបាននូវសេចក្តីសុខ និងអំណាច។ អត្ថន័យពាក្យ៖ កាមាត្មាណៈ (Kamatmanah) មានន័យថា ពោរពេញដោយសេចក្តីប្រាថ្នា, ស្វគ្គប៉ារ៉ា (Svargaparah) មានន័យថា ចាត់ទុកឋានសួគ៌ជាគោលដៅខ្ពស់បំផុត, ជន្មកម្មផលប្រទាម (Janmakarmaphalapradam) មានន័យថា នាំឱ្យមានការកើតជាថ្មីជាលទ្ធផលនៃកម្ម, គ្រិយាវិសេសពហុលាម (Kriyamvisesabahulam) មានន័យថា ពោរពេញដោយសកម្មភាពពិសេសៗ, និង ភោគៃស្វរ្យគតិម ប្រតិ (Bhogaishvaryagatim prati) មានន័យថា ដើម្បីសម្រេចបាននូវសេចក្តីសុខ និងអំណាច។

ឱអរជុន! ពួកដែលលិចលង់ក្នុងកាមតម្រេក ពួកដែលចាត់ទុកស្ថានសួគ៌ជាគោលដៅដ៏កំពូលតែមួយគត់ ពួកដែលសប្បាយរីករាយនឹងសកម្មភាពដែលដឹកនាំដោយតម្រេកដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរវេទ ហើយពួកដែលប្រកាសថា គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខភាពទេ — មនុស្សដែលគ្មានបញ្ញាដឹងខុសត្រូវបែបនេះ តែងនិយាយពាក្យសំដីដែលពណ៌នាអំពីភាពរីកចំរើនរុងរឿង ដែលផ្ដល់ផលនៃកម្មក្នុងទម្រង់នៃការកើតឡើងវិញ ហើយដែលពណ៌នាអំពីពិធីការជាច្រើនសម្រាប់ការសម្រេចបាននូវការសោយសុខភាព និងភាពឧត្តុង្គឧត្តម។ ពន្យល់៖ 'កាមាត្មាណះ' — ពួកគេលិចលង់ក្នុងកាមតម្រេកយ៉ាងខ្លាំង រហូតក្លាយជាកាមតម្រេកផ្ទាល់។ ពួកគេមិនឃើញភាពខុសគ្នារវាងខ្លួនឯង និងកាមតម្រេកទេ។ ជំនឿរបស់ពួកគេគឺថា បើគ្មានកាមតម្រេក មនុស្សមិនអាចរស់នៅបានទេ ការងារណាក៏មិនអាចសម្រេចបានទេ ហើយបើគ្មានកាមតម្រេក មនុស្សនឹងក្លាយជាដូចថ្មគ្មានជីវិត គ្មានស្មារតី។ មនុស្សបែបនេះហៅថា 'កាមាត្មាណះ' (ដែលយល់ថាខ្លួនជាកាមតម្រេក)។ ខ្លួនប្រាណពិត (អត្តា) នៅថេរជានិច្ច គ្មានការកើនឡើង ឬថយចុះ ប៉ុន្តែកាមតម្រេកវិលត្រឡប់មកវិញ រីកធំឡើង និងរួញថយ។ ខ្លួនប្រាណពិតគឺជាផ្នែកមួយនៃព្រះអាទិទេពដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម ខណៈដែលកាមត្រេកជាកម្មសិទ្ធិរបស់ផ្នែកនៃពិភពផ្លូវកាយ។ ដូច្នេះ ខ្លួនប្រាណពិត និងកាមត្រេក គឺខុសគ្នាស្រឡះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកដែលលិចលង់ក្នុងកាមត្រេក គ្មានការដឹងពីភាពពិតដាច់ដោយឡែករបស់ពួកគេទេ។ 'ស្វគ៌បរៈ' — នៅក្នុងស្ថានសួគ៌ ការសោយសុខភាពដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមបំផុតត្រូវបានសម្រេច ដូច្នេះស្ថានសួគ៌គឺជាគោលដៅដ៏កំពូលតែមួយគត់របស់ពួកគេ ហើយពួកគេនៅតែពាក់ព័ន្ធជានិច្ចគ្រប់ពេលវេលាក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីសម្រេចវា។ នៅទីនេះ ពាក្យ 'ស្វគ៌បរៈ' សំដៅលើមនុស្សដែលមានជំនឿលើស្ថានសួគ៌ និងឋានសួគ៌ផ្សេងៗទៀតដែលមានពណ៌នាក្នុងគម្ពីរវេទ និងគម្ពីរសាស្ត្រា។ 'វេទវាទ-រតៈ បាថ នាន្យទ៍ អស្តីតិ វាទិនៈ' — ពួកគេសប្បាយរីករាយនឹងសកម្មភាពដែលដឹកនាំដោយតម្រេកដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរវេទ មានន័យថាពួកគេបកស្រាយខ្លឹមសារនៃគម្ពីរវេទតែក្នុងន័យនៃការសោយសុខភាព និងការសម្រេចបានស្ថានសួគ៌ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះពួកគេគឺជា 'វេទវាទ-រតៈ' (គោរពប្រតិបត្តិចំពោះផ្នែកពិធីការនៃគម្ពីរវេទ)។ តាមទស្សនៈរបស់ពួកគេ គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខភាពនៃលោកិយនេះ និងស្ថានសួគ៌ទេ គឺនៅក្នុងការយល់ឃើញរបស់ពួកគេ គ្មានអ្វីក្រៅពីការសោយសុខភាពឡើយ — មិនមែនព្រះ មិនមែនចំណេះដឹងអំពីខ្លួនពិត មិនមែនការរំដោះខ្លួន មិនមែនសេចក្ដីស្រឡាញ់ទៅព្រះទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេនៅតែលិចលង់ទាំងស្រុងក្នុងការសោយសុខភាព។ ការសោយសោកនឹងភាពសប្បាយរីករាយ គឺជាគោលដៅចម្បងរបស់ពួកគេ។ 'យាំ ឥមាំ បុឝ្ពិតាំ វាចាំ ប្រវទន្ត្យ អវិបស្ចិតៈ' — មនុស្សដែលគ្មានបញ្ញាដឹងខុសត្រូវ ដែលខ្វះការវិនិច្ឆ័យរវាងអ្វីដែលពិត និងមិនពិត អ្វីដែលនៅអស់កល្ប និងបណ្ដោះអាសន្ន អ្វីដែលមិនអាចកំណត់បាន និងអ្វីដែលអាចកំណត់បាន តែងនិយាយពាក្យសំដីដែលពណ៌នាអំពីភាពរីកចំរើនរុងរឿងនៃគម្ពីរវេទ ដែលពណ៌នាអំពីជីវិតលោកិយ និងការសោយសុខភាព។ នៅទីនេះ អត្ថន័យនៃពាក្យ 'បុឝ្ពិតាំ' (ដែលមានផ្កា) គឺថា ពាក្យសំដីដែលពណ៌នាអំពីការសម្រេចបាននូវការសោយសុខភាព និងភាពឧត្តុង្គឧត្តម គឺគ្រាន់តែជាផ្កា និងស្លឹកប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាផ្លែឡើយ។ ការពេញចិត្តមកពីផ្លែប៉ុណ្ណោះ មិនមែនមកពីសម្រស់នៃផ្កា និងស្លឹកទេ។ ពាក្យសំដីនោះមិនផ្ដល់ផលគ lastingីជានិរន្តរឡើយ។ ផ្លែនៃពាក្យសំដីនោះ — ការសោយសុខភាពនៃស្ថានសួគ៌ ជាដើម — គ្រាន់តែបង្ហាញពីសម្រស់ដើម្បីមើលប៉ុណ្ណោះ វាខ្វះភាពគង់វង្ស។ 'ជន្មកម្មផលប្រទាំ' — ពាក្យសំដីដែលមានផ្កានោះ ផ្ដល់ផលនៃកម្មក្នុងទម្រង់នៃការកើតឡើងវិញ ព្រោះវាផ្ដល់សារៈសំខាន់តែចំពោះការសោយសុខភាពលោកិយ។ ការជាប់ជំពាក់នឹងការសោយសុខភាពទាំងនោះ គឺជាហេតុនៃការកើតទៀតនាអនាគត (គីតា ១៣.២១)។ 'ក្រិយា-វិសេស-ពហុលាំ ភោគ័យស្វរយ-គតិំ ប្រតិ' — ពាក្យសំដីដែលមានផ្កា ឬមានភាពទាក់ទាញខាងក្រៅនោះ ដែលពណ៌នាអំពីការប្រតិបត្តិដែលដឹកនាំដោយតម្រេក ដើម្បីសម្រេចបាននូវការសោយសុខភាព និងភាពឧត្តុង្គឧត្តម មានពិធីការច្រើនប្រភេទ។ គឺការប្រតិបត្តិទាំងនោះ ពាក់ព័ន្ធនឹងនីតិវិធីជាច្រើនប្រភេទ សកម្មភាពជាច្រើនប្រភេទដែលត្រូវអនុវត្ត តម្រូវឱ្យមានសម្ភារៈជាច្រើនប្រភេទ ហើយក៏ពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រឹងប្រែងផ្លូវកាយយ៉ាងច្រើនផងដែរ ជាដើម (គីតា ១៨.២៤)។