O Arjunie! Ci, którzy są pogrążeni w pragnieniach, którzy za najwyższy cel uznają jedynie niebiosa, którzy rozkoszują się nakazanymi w Wedach czynnościami podszytymi pragnieniami i którzy głoszą, że poza uciechami nic nie istnieje – tacy nierozsądni ludzie wypowiadają tego rodzaju kwiecistą mowę, która wydaje owoc działania w postaci ponownych narodzin i która opisuje liczne rytuały dla osiągnięcia uciech i dostatku.
Komentarz: 'Kāmātmānaḥ' – Są tak pochłonięci pragnieniami, że stają się samym pragnieniem. Nie dostrzegają różnicy między sobą a pragnieniem. Wierzą, że bez pragnienia człowiek nie może żyć, żadne dzieło nie może zostać dokonane, a bez pragnienia człowiek staje się jak bezwładny kamień, pozbawiony świadomości. Tacy ludzie to 'kāmātmānaḥ' (utożsamieni z pragnieniem).
Jaźń pozostaje wiecznie niezmienna, bez wzrostu czy ubytku, lecz pragnienia przychodzą i odchodzą, rosną i maleją. Jaźń jest cząstką Najwyższego Pana, podczas gdy pragnienie należy do cząstki świata materialnego. Tak więc Jaźń i pragnienie są całkowicie odrębne. Jednak ci, którzy są pogrążeni w pragnieniu, nie mają świadomości swojej odrębnej, prawdziwej natury.
'Svargaparāḥ' – W niebie osiąga się najdoskonalsze, boskie uciechy; dlatego samo niebo jest ich najwyższym celem i pozostają stale zaangażowani, dniem i nocą, dążąc do jego osiągnięcia.
Tutaj termin 'svargaparāḥ' odnosi się do tych istot ludzkich, które mają wiarę w niebiańskie i inne sfery opisane w Wedach i pismach.
'Vedavāda-ratāḥ pārtha nānyad astīti vādinaḥ' – Rozkoszują się podszytymi pragnieniami czynnościami wspomnianymi w Wedach, co znaczy, że interpretują przesłanie Wed wyłącznie w kategoriach uciech i osiągnięcia nieba; stąd są 'vedavāda-ratāḥ' (oddani rytualistycznym częściom Wed). W ich mniemaniu nie ma nic poza uciechami tego świata i nieba; to znaczy, w ich oczach nie istnieje nic poza uciechami – ani Bóg, ani poznanie Jaźni, ani wyzwolenie, ani boska miłość. Dlatego pozostają całkowicie pochłonięci uciechami. Oddawanie się przyjemnościom jest ich głównym celem.
'Yām imāṁ puṣpitāṁ vācaṁ pravadanty avipaścitaḥ' – Ci nierozsądni ludzie, którym brak rozróżnienia między rzeczywistym a nierzeczywistym, wiecznym a tymczasowym, niezniszczalnym a zniszczalnym, wypowiadają tę kwiecistą mowę Wed, która opisuje życie światowe i uciechy.
Tutaj implikacja terminu 'puṣpitām' (kwiecisty) jest taka, że mowa opisująca osiąganie uciech i dostatku to jedynie kwiaty i liście, nie owoc. Zadowolenie płynie tylko z owocu, nie z piękna kwiatów i liści. Ta mowa nie wydaje trwałego owocu. Owoc tej mowy – uciechy nieba itp. – jedynie wydaje się piękny dla oka; brak mu trwałości.
'Janmakarmaphalapradām' – Ta kwiecista mowa wydaje owoc działania w postaci ponownych narodzin; ponieważ przywiązuje wagę jedynie do światowych uciech. Przywiązanie do tych uciech jest przyczyną przyszłych narodzin (BG 13.21).
'Kriyā-viśeṣa-bahulāṁ bhogaiśvarya-gatiṁ prati' – Ta kwiecista, czyli zewnętrznie atrakcyjna mowa, która opisuje podszyte pragnieniem praktyki dla osiągnięcia uciech i dostatku, obfituje w rozmaite rytuały. To znaczy, te praktyki obejmują wiele rodzajów procedur, wiele rodzajów czynności do wykonania, wymagają wielu rodzajów materiałów, a także pociągają za sobą znaczny wysiłek fizyczny itp. (BG 18.24).
★🔗
