ប្រគល់កិច្ចការទាំងអស់ឱ្យខ្ញុំ ដោយចិត្តផ្ចង់លើខ្លួនប្រាណ គ្មានក្តីសង្ឃឹម និងអំនួត ហើយគ្មានការរំខាន ចូរអ្នកធ្វើសង្គ្រាម។

អត្ថន័យពាក្យ៖ មយិ - ក្នុងខ្ញុំ, សវ៌ាណិ - ទាំងអស់, កម៌ាណិ - សកម្មភាព, សន្យស្យ - លះបង់, អធ្យាត្មចេតសា - ដោយចិត្តផ្ចង់លើអាត្ម័ន, និរាឝីះ - គ្មានសេចក្តីសង្ឃឹម, និម៌មះ - គ្មានអំនួត, ភូត្វា - ក្លាយជា, យុធ្យស្វ - ចូរប្រយុទ្ធ, វិគតជ្វរះ - គ្មានទុក្ខកង្វល់ក្នុងចិត្ត។ ការបកស្រាយរបស់ស្វាមី ស៊ីវ៉ាណាន់ដា៖ ចូរលះបង់សកម្មភាពទាំងអស់មកកាន់ខ្ញុំ ដោយគិតថាខ្ញុំធ្វើសកម្មភាពទាំងអស់ដើម្បីព្រះ។ 'ជ្វរ' មានន័យថាទុក្ខព្រួយឬសេចក្តីសោកសៅ។ តាមរបៀបនេះ ចូរធ្វើកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដោយគ្មានការព្រួយបារម្ភ។

**ភាគ ៣ ខ ៣០** ឱអរជុន ចូរបញ្ចុះបញ្ចូលការងារទាំងអស់ដែលជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកទៅក្នុងព្រះអង្គខ្ញុំ ដោយចិត្ដដែលមានវិចារណញ្ញាណ។ ចូរធ្វើសង្គ្រាមដែលជាកាតព្វកិច្ច ដោយមិនមានតម្រូវការ មិនមានកម្មសិទ្ធិ និងមិនមានទុក្ខព្រួយ។ **ពន្យល់:** "មយិ សវ្វានិ កម្មានិ សន្ន្យស្យាធិយាត្មចេតសា" – ជាទូទៅ អ្នកបដិបត្ដិខាងឯព្រលឹងច្រើនតែមានគំនិតថា៖ កម្មធ្វើឲ្យជាប់ចំណង តែមនុស្សក៏មិនអាចរស់នៅដោយមិនធ្វើកម្មបានដែរ។ ដូច្នេះ បើខ្ញុំធ្វើកម្ម ខ្ញុំនឹងត្រូវជាប់ចំណង! ដូច្នេះ តើគួរធ្វើកម្មដូចម្ដេច ទើបកម្មនោះមិនក្លាយជាចំណង ផ្ទុយទៅវិញវាក្លាយជាហេតុនាំទៅរកការរំដោះ? ចំពោះបញ្ហានេះ ព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អរជុនថា៖ ដោយចិត្ដដែលមានវិចារណញ្ញាណ (អធិយាត្មចេតសា) ចូរបញ្ចុះបញ្ចូលការងារទាំងអស់ដែលជាកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកទៅក្នុងព្រះអង្គខ្ញុំ គឺកុំគិតថាខ្លួនឯងមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយវា។ ហេតុផលគឺ តាមការពិត នៅក្នុងសកម្មភាពទាំងអស់នៃសកលលោកទាំងមូល មានតែព្រះអានុភាពរបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះដែលដំណើរការ។ រូបកាយ ឥន្ទ្រិយ អារម្មណ៍ ជាដើម ក៏ជារបស់ព្រះអង្គដែរ ហើយអានុភាពក៏ជារបស់ព្រះអង្គដែរ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកដោយមានជំនឿយ៉ាងជ្រៅថា "អ្វីៗទាំងអស់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ ហើយព្រះជារបស់ខ្ញុំ" កម្មទាំងនោះនឹងមិនចងអ្នកទេ ផ្ទុយទៅវិញ វានឹងក្លាយជាឧបករណ៍នាំអ្នកទៅរកមោក្ស។ វាជាបទពិសោធន៍សកលនៃមនុស្សទាំងអស់ថា ខ្លួនយើងគ្មានការគ្រប់គ្រងពិតប្រាកដលើរូបកាយ ឥន្ទ្រិយ ចិត្ដ ព្រហ្មចរិយធម៌ អារម្មណ៍ ជាដើមទេ។ អ្វីៗទាំងអស់នេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រកាយ (ប្រក្រតី) – "ប្រក្ឫតិស្ថានិ" – ហើយអត្ដាខ្លួនឯងក៏ជាផ្នែកមួយនៃព្រះអត្ដាបរមៈដែរ – "មមៈឯវាម្សោ ជីវលោកេ" (គីតា ១៥.៧)។ ដូច្នេះ ការលះបង់នូវអរិកភាព "របស់ខ្ញុំ" ដែលត្រូវបានយល់ច្រឡំថាមាននៅក្នុងរូបកាយ និងអារម្មណ៍ផ្សេងៗ ហើយទទួលយកវាថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់ (ដែលជាការពិត) ត្រូវបានគេហៅថា "ការបញ្ចុះបញ្ចូល" (អរបណ)។ ហេតុនេះ ការផ្ដល់អាទិភាពដល់វិចារណញ្ញាណរបស់ខ្លួន និងការលះបង់ទំនាក់ទំនងដែលត្រូវបានយល់ច្រឡំជាមួយអារម្មណ៍ និងសកម្មភាព គឺជាអត្ថន័យពិតនៃការបញ្ចុះបញ្ចូល។ តាមរយៈពាក្យ "អធិយាត្មចេតសា" ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា ទោះបីជាអ្នកបដិបត្ដិដើរតាមផ្លូវណាក៏ដោយ គោលបំណងរបស់គាត់គួរតែជាខាងឯព្រលឹង មិនមែនខាងឯលោកិយ។ តាមការពិត គោលបំណង ឬតម្រូវការគឺតែងតែសម្រាប់គោលការណ៍អមតៈ (ខាងឯព្រលឹង) ខណៈដែលតម្រូវការគឺតែងតែសម្រាប់គោលការណ៍អនិច្ចំ (អារម្មណ៍ដែលស្ថិតក្រោមការកើត និងវិនាស)។ អ្នកបដិបត្ដិគួរតែមានគោលបំណង មិនមែនតម្រូវការ។ ចិត្ដដែលមានគោលបំណងនៅតែប្រកបដោយវិចារណញ្ញាណ និងការឆ្លុះបញ្ចាំង។ តាមទស្សនៈទស្សនវិជ្ជា ឬវិទ្យាសាស្ត្រ វាមិនអាចបញ្ជាក់បានថា វត្ថុរូបវន្ដដូចជារូបកាយគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងទេ។ តាមការពិត វត្ថុទាំងនេះមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯង ហើយក៏មិនមែនសម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែត្រូវបានផ្ដល់ឱ្យសម្រាប់ការប្រើប្រាស់ត្រឹមត្រូវប៉ុណ្ណោះ។ ពិតប្រាកដមែនទែន ដោយសារតែវាមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯង គ្មាននរណាម្នាក់មានអំណាចពិតប្រាកដលើវាទេ។ សកលលោកទាំងមូលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជីវៈ (ព្រលឹងបុគ្គល) ដោយសារតែមោហៈ ចាត់ទុកវត្ថុរបស់ព្រះថាជារបស់ខ្លួន ហើយដូច្នេះធ្លាក់ចូលទៅក្នុងចំណង។ ដូច្នេះ ការបំបាត់មោហៈនេះតាមរយៈវិចារណញ្ញាណ និងការឆ្លុះបញ្ចាំង ហើយទទួលយកវត្ថុ និងសកម្មភាពទាំងអស់ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់គោលការណ៍ព្រលឹង (ព្រះ) គឺជាការបញ្ចុះបញ្ចូលវាដោយចិត្ដដែលមានវិចារណញ្ញាណ (អធិយាត្មចេតសា)។ នៅក្នុងខនេះ ពាក្យ "អធិយាត្មចេតសា" មានសារៈសំខាន់បំផុត។ អត្ថន័យគឺថា វាគ្រាន់តែដោយសារតែភាពគ្មានវិចារណញ្ញាណ ទើបរូបកាយដែលអនិច្ចំ (លោក) បង្ហាញខ្លួនថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើមើលឃើញដោយវិចារណញ្ញាណ និងការឆ្លុះបញ្ចាំង រូបកាយ ឬលោកនឹងមិនបង្ហាញខ្លួនថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងទេ ផ្ទុយទៅវិញ មានតែគោលការណ៍បរមៈដែលមិនវិនាស (ព្រះ) ទេដែលបង្ហាញខ្លួនថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯង។ ការមើលឃើញលោកថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនគឺជាការធ្លាក់ចុះ ហើយការមិនមើលឃើញវាថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនគឺជាការលើកតម្កើង – "ទ្វយក្សរស្តុ ភវេនម្រឹត្យុស្ត្រិយក្សរំ ព្រហ្ម សាស្វតំ។ មមេតិ ច ភវេនម្រឹត្យុណ្ណា មមេតិ ច សាស្វតំ។" (ពាក្យពីរព្យាង្គ "មម" – "នេះជារបស់ខ្ញុំ" – គឺជាមរណៈ ហើយពាក្យបីព្យាង្គ "ណា មម" – "នេះមិនមែនជារបស់ខ្ញុំ" – គឺជាព្រហ្មអមតៈ។ ) **ចំណុចពិសេសអំពីការបញ្ចុះបញ្ចូល:** ព្រះអង្គទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា "សន្ន្យស្យ សវ្វានិ កម្មានិ មយិ" (បញ្ចុះបញ្ចូលសកម្មភាពទាំងអស់ទៅក្នុងព្រះអង្គខ្ញុំ) ពីព្រោះមនុស្សបានយល់ច្រឡំថា ឧបករណ៍ (រូបកាយ ឥន្ទ្រិយ ចិត្ដ ព្រហ្មចរិយធម៌ ព្រះអាទិត្យ) មធ្យោបាយ (សម្ភារៈដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់ធ្វើសកម្មភាព) និងសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួនគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់ និងសម្រាប់គាត់ ដែលវាមិនដែល មិនមែន នឹងមិន និងមិនអាចក្លាយជាដូច្នោះទេ។ តើអ្វីជាទំនាក់ទំនងដែលអមតៈអាចមានជាមួយវត្ថុដែលស្ថិតក្រោមការកើត និងស្លាប់? ដូច្នេះ ទោះបីជាគេបញ្ចុះបញ្ចូលសកម្មភាពទៅកាន់លោក ទៅកាន់ព្រកាយ ឬទៅកាន់ព្រះក៏ដោយ – លទ្ធផលនៃទាំងបីនឹងដូចគ្នា ពីព្រោះលោកគឺជាផលិតផលនៃព្រកាយ ហើយព្រះជាម្ចាស់នៃព្រកាយ។ ពីទស្សនៈនេះ ទាំងលោក និងព្រកាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ។ ហេតុនេះ គេគួរតែបញ្ចុះបញ្ចូលអ្វីៗទាំងអស់ទៅក្នុងព្រះ ដោយមានគំនិតថា "ខ្ញុំជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលហៅថា 'របស់ខ្ញុំ' ក៏ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះដែរ" គឺគេគួរតែលះបង់នូវអរិកភាពទាំងអស់។ បន្ទាប់ពីធ្វើដូច្នេះ អ្នកបដិបត្ដិមិនចាំបាច់ត្រូវការអ្វីពីលោក ឬពីព្រះទេ ពីព្រោះព្រះអង្គផ្ទាល់នឹងរៀបចំអ្វីដែលចាំបាច់សម្រាប់គាត់។ បន្ទាប់ពីបញ្ចុះបញ្ចូល រូបកាយ និងអារម្មណ៍ផ្សេងៗមិនគួរបង្ហាញខ្លួនថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងទៀតទេ។ ប្រសិនបើវាបង្ហាញខ្លួនថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯង នោះមានន័យថាការបញ្ចុះបញ្ចូលមិនទាន់កើតឡើងពិតប្រាកដនៅឡើយទេ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលព្រះអង្គទ្រង់បង្គាប់ឱ្យបញ្ចុះបញ្ចូលដោយចិត្ដដែលមានវិចារណញ្ញាណ និងការឆ្លុះបញ្ចាំង ដើម្បីឱ្យយល់ដឹងពីការពិតនេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ៖ វត្ថុទាំងនេះគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់ មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងទេ។ ការបង្គាប់ឱ្យបញ្ចុះបញ្ចូលទៅក្នុងព្រះគឺពិតជាពិសេសណាស់ ដោយសូម្បីតែបើធ្វើដោយមិនពេញចិត្ដ វាក៏ជាការទទួលបានដែរ។ ហេតុផលគឺថា សកម្មភាព និងអារម្មណ៍មិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនឯងទេ។ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីធ្វើសកម្មភាព គេក៏អាចបញ្ចុះបញ្ចូលវាបាន ប៉ុន្តែការបញ្ចុះបញ្ចូលពិតប្រាកដកើតឡើងតែនៅពេលដែលគេកាត់ផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយអារម្មណ៍ និងសកម្មភាព។ ការកាត់ផ្ដាច់នេះកើតឡើងតែនៅពេលដែលគេដឹងពីការពិតថា ឧបករណ៍ (រូបកាយ ជាដើម) មធ្យោបាយ (អារម្មណ៍លោកិយ) សកម្មភាព និង "ខ្លួន" – អ្វីៗទាំងអស់នេះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់។ អ្នកបដិបត្ដិជាញឹកញាប់ធ្វើខុសដោយព្យាយាមចាត់ទុកមធ្យោបាយថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនយកចិត្ដទុកដាក់ទៅលើការពិតថា "ឧបករណ៍ និងខ្លួនក៏ជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះដែរ"។ ដូច្នេះ ការបញ្ចុះបញ្ចូលរបស់ពួកគេនៅតែមិនពេញលេញ។ ហេតុនេះ អ្នកបដិបត្ដិគួរតែទទួលយកឧបករណ៍ មធ្យោបាយ សកម្មភាព និង "ខ្លួន" – ទាំងអស់ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់ ដែលតាមការពិតវាពិតជាដូច្នោះមែន។ ការលះបង់ទម្រង់នៃសកម្មភាព និងអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនមិនមែនជាការបញ្ចុះបញ្ចូលទេ។ ការទទួលយកវត្ថុរបស់ព្រះថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់ ទើបជាការបញ្ចុះបញ្ចូលពិតប្រាកដ។ អ្នកដែល ខណៈដែលចាត់ទុកអារម្មណ៍ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន បញ្ចុះបញ្ចូលវាទៅក្នុងព្រះ នឹងទទួលបានអារម្មណ៍ជាច្រើនពីព្រះវិញ ដូចជាដីដែលផ្ដល់ផលស្រូវច្រើនជាងគ្រាប់ពូជដែលបានដាំច្រើនដង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សូម្បីតែនៅពេលដែលទទួលបានច្រើនជាងមុន វានៅតែមានកំណត់។ ប៉ុន្តែអ្នកដែល មិនចាត់ទុកអារម្មណ៍ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន (ចាត់ទុកវាថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះតែមួយគត់) បញ្ចុះបញ្ចូលវាទៅក្នុងព្រះ ព្រះនឹងប្រទានព្រះអង្គផ្ទាល់ដល់គាត់ ហើយសូម្បីតែក្លាយជាអ្នកជំពាក់។ អត្ថន័យគឺថា ដោយផ្ដល់ឱ្យខណៈដែលចាត់ទុកអារម្មណ៍ថាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន (ដោយសារតែអារម្មណ៍មានសារៈសំ