ដូច្នេះ ឱ បុរសដ៏ឧត្តមនៃពួកភារតៈ (អជុន) ដោយការគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រិយទាំងឡាយជាដំបូង ចូរអ្នកបំផ្លាញរបស់បាបនេះ ដែលជាអ្នកបំផ្លាញញាណ និងវិជ្ជា។

អត្ថន័យពាក្យ៖ តស្មាទ - ដូច្នេះ, ត្វម - អ្នក, ឥន្ទ្រិយាណិ - ឥន្ទ្រីយ៍, អាទៅ - នៅពេលចាប់ផ្តើម, និយម្យ - បន្ទាប់ពីគ្រប់គ្រង, ភរតរឞភ - ឱអ្នកប្រសើរនៃត្រកូលភរត (អរជុន), បាបមានម - បាប, ប្រជហិ - កម្ទេចចោល, ហិ - ប្រាកដណាស់, ឯនម - នេះ, ជ្ញានវិជ្ញាននាឝនម - អ្នកបំផ្លាញចំណេះដឹងនិងការយល់ដឹង។ ការពន្យល់របស់ស្វាមី ស៊ីវ៉ាណាន់ដា៖ ជ្ញាន គឺជាចំណេះដឹងដែលទទួលបានតាមរយៈការសិក្សាគម្ពីរ នេះគឺជាចំណេះដឹងដោយប្រយោល ឬ ប៉ារ៉ុក្សា ជ្ញាន។ វិជ្ញាន គឺជាចំណេះដឹងផ្ទាល់ ឬបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនតាមរយៈការដឹងខ្លួន ឬ អាប៉ារ៉ុក្សា ជ្ញាន។ ចូរគ្រប់គ្រងឥន្ទ្រីយ៍ជាមុនសិន រួចកម្ទេចសេចក្តីប្រាថ្នាចោល។

**ភាគទី ៣ ខទី ៤១ នៃគីតា** **ពាក្យសម្ដីរបស់ព្រះគ្រីស្នៈ៖** ហេតុនេះ ឱ អរជុន ជនឧត្តមក្នុងពូជពង្សភារតៈ! ជាដំបូង អ្នកត្រូវតែគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទិយទាំងឡាយ រួចសម្លាប់នូវសេចក្ដីប្រាថ្នាដ៏បាបកម្មនេះ ដែលជាអ្នកបំផ្លាញឱ្យវិនាសនូវវិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹង។ **ការពន្យល់ (វិចារ)៖** **'ហេតុនេះ ជាដំបូង ចូរគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទិយទាំងឡាយ ឱ ជនឧត្តមក្នុងពូជពង្សភារតៈ'** – ការគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទិយមិនមែនមានន័យថាមិនឱ្យវាទាក់ទងនឹងអារម្មណ៍នានាឡើយ ប៉ុន្តែគឺឱ្យវាទាក់ទងតែដោយទស្សនៈនៃការថែទាំរាងកាយប៉ុណ្ណោះ ឬដោយមើលវាជាឧបករណ៍សម្រាប់អនុវត្តកម្ម។ គោលបំណងគឺថា មិនត្រូវមានការទាក់ទងជាមួយអារម្មណ៍ដោយសេចក្ដីជាប់ជំពាក់ (រាគៈ) ហើយក៏មិនត្រូវដកខ្លួនចេញពីវាដោយសេចក្ដីស្អប់ខ្ពើម (ទ្វេសៈ)ដែរ។ (គីតា ១៨.១០)។ ការទាក់ទងដោយរាគៈ និងការដកខ្លួនដោយទ្វេសៈ នឹងពង្រឹងរាគៈ និងទ្វេសៈ ហើយទោះបីជាមិនពេញចិត្តក៏ដោយ វានឹងនាំមនុស្សឱ្យធ្លាក់ចុះ។ ហេតុនេះ គម្ពីរសាសនាតែមួយគត់ដែលជាអាជ្ញាធរក្នុងការដឹងពីការទាក់ទង និងការដកខ្លួន ឬកាតព្វកិច្ច និងអកាតព្វកិច្ច។ (គីតា ១៦.២៤)។ តាមរយៈការអនុវត្តកាតព្វកិច្ច និងការលះបង់អកាតព្វកិច្ចដោយអាស្រ័យលើគម្ពីរ ឥន្រ្ទិយទាំងឡាយនឹងស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង។ មូលហេតុក្នុងការណែនាំឱ្យរៀបចំឥន្រ្ទិយជាដំបូង ដើម្បីសម្លាប់សេចក្ដីប្រាថ្នា គឺដោយសារតែខណៈដែលមនុស្សនៅក្រោមអំណាចឥន្រ្ទិយ ទស្សនៈរបស់គេមិនបែរទៅរកសច្ចធម៌ឡើយ។ ហើយដោយគ្មានទស្សនៈបែរទៅរកសច្ចធម៌ គឺដោយគ្មានបទពិសោធន៍អំពីសច្ចធម៌ សេចក្ដីប្រាថ្នាមិនអាចត្រូវបានបំផ្លាញចោលទាំងស្រុងបានឡើយ។ ការទាក់ទងរបស់មនុស្សកើតឡើងតាមរយៈឥន្រ្ទិយ។ ហេតុនេះ គេចាប់ផ្ដើមជាប់ជំពាក់នឹងអារម្មណ៍ ដែលបង្កើតបានជាសេចក្ដីប្រាថ្នាចំពោះអារម្មណ៍ទាំងនោះ។ តាមរយៈការអនុវត្តសកម្មភាពដែលជ្រួតជ្រាបដោយសេចក្ដីប្រាថ្នា មនុស្សនឹងស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ឥន្រ្ទិយទាំងស្រុង ហើយនេះនឹងនាំឱ្យគេធ្លាក់ចុះ។ ប៉ុន្តែ មនុស្សដែលបានគ្រប់គ្រងឥន្រ្ទិយ ហើយអនុវត្តកាតព្វកិច្ចដោយមានគោលបំណងមិនមានសេចក្ដីប្រាថ្នា នឹងត្រូវបានលើកតម្កើងយ៉ាងរហ័ស។ **'អ្នកបំផ្លាញឱ្យវិនាសនូវវិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹងនេះ'** – ពាក្យថា 'វិជ្ជា' អាចមានន័យថា ចំណេះដឹងតាមគម្ពីរ (ស្សាស្ត្រវិជ្ជា)។ ឧទាហរណ៍ ក្នុងបរិបទនៃកាតព្វកិច្ចធម្មជាតិរបស់ព្រហ្មណ៍ ពាក្យ 'វិជ្ជា' សំដៅលើចំណេះដឹងតាមគម្ពីរ។ (គីតា ១៨.៤២)។ ទោះជាយ៉ាងណា តាមបរិបទនៅទីនេះ វាហាក់ដូចជាសមរម្យក្នុងការយល់ពាក្យ 'វិជ្ជា' ថាជាការវែកញែក (ការដឹងពីកាតព្វកិច្ច និងអកាតព្វកិច្ចដោយឡែកពីគ្នា)។ ពាក្យថា 'ការត្រាស់ដឹង' មានន័យថា ចំណេះដឹងពិសេស គឺចំណេះដឹងអំពីសច្ចធម៌ (បទពិសោធន៍ដឹង ចំណេះដឹងពិត ឬការដឹងខ្លួន)។ ទាំងការវែកញែក និងចំណេះដឹងអំពីសច្ចធម៌ គឺជាការពិតដែលឃើញច្បាស់ដោយខ្លួនឯង។ បទពិសោធន៍នៃចំណេះដឹងអំពីសច្ចធម៌ មិនមែនមានចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នាទេ ប៉ុន្តែបទពិសោធន៍នៃការវែកញែក គឺមានចំពោះមនុស្សគ្រប់រូប។ ការវែកញែកនេះមានជាពិសេសក្នុងមនុស្ស។ នេះក៏ត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយពាក្យ 'មិនពេញចិត្ត' ក្នុងសំណួររបស់អរជុន (ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សសាងបាបកម្មទោះបីមិនពេញចិត្ត?) ដែលបង្ហាញថា មនុស្សមានការវែកញែក ហើយតាមរយៈការវែកញែកនេះហើយ ដែលគេដឹងទាំងបាប និងបុណ្យ ហើយមិនចង់សាងបាបកម្ម។ សេចក្ដីប្រាថ្នាក្នុងការមិនចង់សាងបាប មិនកើតឡើងដោយគ្មានការវែកញែកឡើយ។ ប៉ុន្តែ 'សេចក្ដីប្រាថ្នា' នេះគ្របដណ្ដប់លើការវែកញែកនោះ ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យវាភ្ញាក់រលឹក។ នៅពេលដែលការវែកញែកត្រូវបានភ្ញាក់រលឹក មនុស្សនឹងអនុវត្តសកម្មភាពទាំងអស់ដោយយកចិត្តទុកដាក់លើអនាគត គឺលើលទ្ធផល។ ប៉ុន្តែ ដោយសារសេចក្ដីប្រាថ្នាគ្របដណ្ដប់លើការវែកញែក ទស្សនៈមិនបែរទៅរកលទ្ធផលឡើយ។ វាពិតជាដោយសារតែទស្សនៈមិនបែរទៅរកលទ្ធផល ទើបគេសាងបាបកម្ម។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលសេចក្ដីប្រាថ្នានេះមិនអនុញ្ញាតឱ្យការវែកញែក ដែលជាបទពិសោធន៍របស់មនុស្សគ្រប់រូប ភ្ញាក់រលឹក តើវានឹងអនុញ្ញាតឱ្យចំណេះដឹងអំពីសច្ចធម៌ ដែលមិនមែនជាបទពិសោធន៍របស់មនុស្សគ្រប់រូប ភ្ញាក់រលឹកយ៉ាងដូចម្ដេច? ហេតុនេះ នៅទីនេះ 'សេចក្ដីប្រាថ្នា' ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាអ្នកបំផ្លាញទាំងវិជ្ជា (ការវែកញែក) និងការត្រាស់ដឹង (ការដឹងខ្លួន)។ តាមពិត សេចក្ដីប្រាថ្នានេះមិនបំផ្លាញ (មិនធ្វើឱ្យបាត់បង់) វិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្របដណ្ដប់លើវិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹងទាំងពីរ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យវាបង្ហាញខ្លួន។ ការគ្របដណ្ដប់លើវាត្រូវបានពិពណ៌នានៅទីនេះថាជាការបំផ្លាញ។ មូលហេតុគឺថា វិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹង មិនដែលត្រូវបានបំផ្លាញឡើយ។ ការបំផ្លាញពិតប្រាកដ កើតឡើងតែចំពោះ 'សេចក្ដីប្រាថ្នា'ប៉ុណ្ណោះ។ ដូចជានៅពេលដែលពពកមកគ្របភ្នែក យើងនិយាយថា 'ពពកបានគ្របព្រះអាទិត្យ' ប៉ុន្តែតាមពិត ព្រះអាទិត្យមិនត្រូវបានគ្របឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ភ្នែកទេដែលត្រូវបានគ្រប។ ដូច្នោះដែរ យើងនិយាយថា 'សេចក្ដីប្រាថ្នាបានគ្របដណ្ដប់លើវិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹង' ប៉ុន្តែតាមពិត វិជ្ជា និងការត្រាស់ដឹងមិនត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺពុទ្ធិដែលត្រូវបានគ្របដណ្ដប់។ **'ហេតុនេះ ចូរសម្លាប់នូវអ្នកបាបកម្មនេះ'** – សេចក្ដីប្រាថ្នាគឺជាឫសគល់នៃបាបកម្មទាំងអស់។ ហេតុនេះ នៅពេលដែលសេចក្ដីប្រាថ្នាកើតឡើង លទ្ធភាពនៃបាបកម្មនៅតែមាន។ ក្រោយមក សេចក្ដីប្រាថ្នានឹងគ្របដណ្ដប់លើការវែកញែករបស់មនុស្ស ហើយធ្វើឱ្យគេងងឹត ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យគេបាត់បង់សូម្បីតែចំណេះដឹងអំពីបាប និងបុណ្យ ហើយជាប់ជំពាក់តែនឹងបាបកម្មប៉ុណ្ណោះ។ នេះនឹងនាំឱ្យគេធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិត្យ ដោយពិពណ៌នាសេចក្ដីប្រាថ្នាថាជាអ្នកបាបកម្មដ៏ធំ បានបញ្ជាថា វាត្រូវតែត្រូវបានសម្លាប់ជាមិនខាន។ ការគិតថា ជីវិតគ្រួសារមិនត្រឹមត្រូវ គេគួរក្លាយជាអ្នកបួស ចូលទៅក្នុងទីស្ងាត់ – ជាមួយនឹងគំនិតបែបនេះ មនុស្សចង់ផ្លាស់ប្ដូរសកម្មភាព ប៉ុន្តែមិនបោះបង់មូលហេតុគឺ 'សេចក្ដីប្រាថ្នា'ឡើយ។ គេមិនទាំងគិតពីការលះបង់វាផង។ ប្រសិនបើគេលះបង់សេចក្ដីប្រាថ្នា សកម្មភាពទាំងអស់នឹងក្លាយជាត្រឹមត្រូវដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ នៅពេលដែលមនុស្សស្លាប់ទៅដោយកាន់សេចក្ដីប្រាថ្នាចង់រស់ និងសេចក្ដីប្រាថ្នាផ្សេងៗទៀត សេចក្ដីប្រាថ្នាទាំងនោះនឹងក្លាយជាហេតុនៃកំណើតបន្ទាប់របស់គេ។ គោលបំណងគឺថា ខណៈដែលសេចក្ដីប្រាថ្នានៅសេសសល់ក្នុងមនុស្ស គេនៅតែជាប់ចំណងក្នុងចំណងនៃកំណើត និងមរណៈ។ ដូច្នេះ ក្រៅពីចងស្ពាន់ សេចក្ដីប្រាថ្នាមិនមានប្រយោជន៍ផ្សេងទៀតឡើយ។ នៅពេលដែលមនុស្សមានការទាក់ទាញចំពោះវត្ថុឥតវិញ្ញាណ ទើបសេចក្ដីប្រាថ្នាចំពោះវាកើតឡើង។ ភ្លាមៗនៅពេលដែលសេចក្ដីប្រាថ្នាកើតឡើង ទស្សនៈនៃការវែកញែកត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ ហើយឥទ្ធិពលគ្រប់គ្រងរបស់ទស្សនៈឥន្រ្ទិយកើតឡើង។ ឥន្រ្ទិយទាំងឡាយធ្វើឱ្យមនុស្សជាប់ជំពាក់តែនឹងការសោយសុខពីសម្លេង និងអារម្មណ៍ផ្សេងៗប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែទំនោររបស់សត្វ និងបក្សីក៏នៅតែមានដល់តែការសោយសុខដែលទទួលបានតាមរយៈឥន្រ្ទិយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ ដោយសារសេចក្ដីប្រាថ្នាគ្របដណ្ដប់លើការវែកញែក មនុស្សចាប់ផ្ដើមប្រាថ្នាវត្ថុសម្រាប់សុខភាពដែលកើតពីឥន្រ្ទិយ ហើយបន្ទាប់មកចាប់ផ្ដើមប្រាថ្នាប្រាក់សម្រាប់ទិញវត្ថុ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ ទស្សនៈរបស់គេប្ដូរពីប្រាក់ផ្ទាល់ទៅការរាប់ (ការសន្សំ) ប្រាក់។ បន្ទាប់មក គេជាប់ជំពាក់តែនឹងការបង្កើនចំនួនប្រាក់។ ការសន្សំប្រាក់គឺអាម៉ាស់ជាងការត្រូវការប្រាក់សម្រាប់តែការចិញ្ចឹមជីវិតប៉ុណ្ណោះ ហើយសូម្បីតែបើធៀបនឹងការសន្សំ ការរាប់ប្រាក់គឺអាម៉ាស់ជាទីបំផុត។ ដើម្បីបង្កើនចំនួន គេសូម្បីតែចាប់ផ្ដើមសាងបាបកម្មដូចជាការភូតកុហក ការបោកប្រាស់ ការក្បត់ ការលួច ជាដើម ហើយនៅពេលដែលចំនួនកើនឡើង មោទនភាពក៏កើតឡើងផងដែរ ដែលជាឫសគល់នៃទ្រព្យសម្បត្តិអសុរៈ។ ដូច្នេះ ដោយសារសេចក្ដីប្រាថ្នា មនុស្សឈានទៅរកការធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ហេតុនេះ ព្រះអាទិត្យបញ្ជាឱ្យបំផ្លាញអ្នកបាបកម្មដ៏ធំនេះ គឺសេចក្ដីប្រាថ្នា ឱ្យអស់ពីឫសពន្ធគល់។